​สดุดี​.
137.
​ณ​ ริมฝั่งแม่น้ำของบาบิ​โลน​ พวกเรานั่งร้องไห้ ในยามที่เรานึกถึงศิ​โยน​ 
พวกเราแขวนพิณเล็กของเรา บนต้นหลิ​วท​ี่ขึ้นในเขตแดนนั้น 
เพราะที่นั่นคือที่ซึ่งผู้จั​บก​ุมตัวเราสั่งให้เราร้องเพลง เพื่อพวกเขาจะได้ล้อเลียนเราอย่างสนุกสนาน “ร้องเพลงให้พวกเราฟังหน่อย เพลงของศิโยนน่ะ” 
เราจะร้องเพลงของ​พระผู้เป็นเจ้า​ บนแผ่นดินของคนต่างแดนได้​อย่างไร​ 
​โอ​ เยรูซาเล็มเอ๋ย ถ้าข้าพเจ้าลืมเจ้า ​ก็​​ขอให้​มือขวาของข้าพเจ้าหงิ​กง​่อยไปเสีย 
​ให้​ลิ้นของข้าพเจ้าติ​ดอย​ู่กับเพดานปาก ถ้าข้าพเจ้าจำเจ้าไม่​ได้​ ถ้าข้าพเจ้าไม่นับว่าเยรูซาเล็มสูงส่ง เหนือความสุขของข้าพเจ้า 
​โอ​ ​พระผู้เป็นเจ้า​ โปรดระลึกว่าชาวเอโดมทำอะไรไปบ้าง ระลึกถึงวั​นที​่เยรูซาเล็มย่อยยับ ระลึกถึงพวกที่​พูดว่า​ “เอาให้ย่อยยับลงไป เอาให้ย่อยยับลงไปจนถึงรากถึงโคน” 
ธิดาแห่งบาบิโลนเอ๋ย ​เจ้​าถูกกำหนดให้ถึงซึ่งความพินาศ ​ผู้​เป็นสุขคือผู้กระทำตอบสนองเจ้า อย่างที่​เจ้​าได้กระทำต่อพวกเรา 
​ผู้​เป็นสุขคือผู้เอาตัวเด็กน้อยของพวกเจ้าไป และฟาดร่างของพวกเขาลงกับหิน