लूका.
7.
मनूतय्‌त स्‍यनेकने यानादी धुंकाः येशू कफर्नहुमय्‌ झाल। 
अन च्‍वंम्‍ह रोमी कप्‍तानया तसकं यःम्‍ह छम्‍ह दास दु। अबलय्‌ वया दास सीथें च्‍वंक, उसाँय्‌ मदयाच्‍वन। 
येशूयागु खँ न्‍यनाः कप्‍तानं उसाँय्‌ मदया च्‍वंम्‍ह वया दासयात लाय्‌का बीत “वय्‌कःयात सःता बिया दिसँ” धकाः यहूदीतय्‌ थकालिपिन्‍त बिन्‍ति यात। 
अले इपिं वय्‌कःयाथाय्‌ वयाः थथे बिन्‍ति यात -- “व भिंम्‍ह मनू खः, वं धाःथें यानादिसँ, 
छाय्‌धाःसा वं झी इस्राएलीतय्‌त माया याः। अले हानं वं झीत धर्मशास्‍त्र स्‍यनिगु छेँ नं दय्‌का ब्‍यूगु दु।” 
अले वय्‌कः इपिं नाप झाल। वय्‌कःपिं वयागु छेँय्‌ थ्‍यनिथे च्‍वंबलय्‌ कप्‍तानं वया पासापिन्‍त वय्‌कःयात थथे धाय्‌के छ्वया हल -- “प्रभु, छिं जिथाय्‌ झायाः दुःख सियादी म्‍वाः। प्रभुयात जिगु छेँय्‌ सःतेत जि उलि मग्‍यंनि। 
अय्‌जूगुलिं नं जि छिथाय्‌ वये मछालाः मवयागु खः। अय्‌नं छिं न जक वानादिल धाःसां जिम्‍ह दास लाया वनी। 
जिगु क्‍वय्‌ सिपाइँत दुसां जिगु च्‍वय्‌ नं तःधंपिं मनूत दु। जिं सिपाइँतय्‌त ‘वा’ धाःसा इपिं वइ। अले ‘हुँ’ धाःसा वनी। अथे हे दासयात ‘थथे या’ धाःसा वं अथे हे याइ।” 
थ्‍व न्‍यनाः येशूं अजू चायाः लिफः स्‍वयाः ल्‍यू ल्‍यू वःपिं मनूतय्‌त थथे धयादिल -- “थज्‍याःगु विश्वास याइम्‍ह मनू ला जिं इस्राएलय्‌ छम्‍ह नं मखनानि।” 
कप्‍तानं छ्वया हःपिं मनूत छेँय्‌ लिथ्‍यंबलय्‌ उसाँय्‌ मदया च्‍वंम्‍ह दासयागु ल्‍वय्‌ लाये धुंकल। 
कन्‍हय्‌ खुन्‍हु वय्‌कः नाइन धाःगु शहरय्‌ झाल। वय्‌कःया चेलात व मेपिं मनूत नं यक्‍व हे वय्‌कः नाप वन। 
शहरया ध्‍वाखाय्‌ थ्‍यनी थें च्‍वंबलय्‌ भाःत मदुम्‍ह छम्‍ह मिसाया याकः काय्‌ सिथं हयाच्‍वंगु नाप लात। शहरय्‌ च्‍वंपिं यक्‍व मनूत सनां वःगु दु। 
व मिसायात खनाः प्रभुयात माया वन। अले स्‍वये मफयाः वय्‌कलं धयादिल -- “ख्‍वयादी मते।” 
लिक्‍क झायाः वय्‌कलं कूताः थियादिल। सी कुबिया वःपिं मनूत तक्‍क दित। वय्‌कलं धयादिल -- “बाबु दँ।” 
अले ला सीम्‍ह मनुखं दनाः न्‍ववात। अले वय्‌कलं वयात वया मांयात लःल्‍हाना बिल। 
इपिं फुक्‍कं छक्‍क जुयाः ग्‍यात, अले थथे धकाः परमेश्वरयात जय जय यात -- “दकलय्‌ तःधंम्‍ह अगमवक्ता छम्‍ह झीथाय्‌ झायादीगु दु। परमेश्वर हे वय्‌कःया मनूतय्‌थाय्‌ झायादिल।” 
थ्‍व खँ यहूदिया जिल्‍लाय्‌ फुक्‍कभनं व लिक्‍क लिक्‍क लाःगु गां गामय्‌ बय्‌बय्‌ जुल। 
यूहन्‍नाया चेलातय्‌सं कुना तःम्‍ह यूहन्‍नायात अथे जूगु खँ फुक्‍कं कना बिल। 
थ्‍व खँ न्‍यनाः वं निम्‍ह चेलातय्‌त प्रभुयात थथे धाय्‌के छ्वल -- “झायादी माःम्‍ह छि हे खः ला कि जिमिसं मेम्‍हय्‌सिगु लँ स्‍वया च्‍वने मानि?” 
इमिसं वय्‌कःयाथाय्‌ वयाः थथे धाल -- “बप्‍तिस्‍मा बीम्‍ह यूहन्‍नां जिमित छिथाय्‌ छ्वया हःगु खः। जिमिसं छिके न्‍यने माःगु खँ दु। झायादी माःम्‍ह छि हे खः ला कि जिमिसं मेम्‍हय्‌सिगु लँ स्‍वया च्‍वने मानि?” 
अबलय्‌ हे वय्‌कलं तःतामछि ल्‍वय्‌ दुपिं यक्‍व मनूतय्‌त लाय्‌कादिल। अले भूत आत्‍मा दुबिना च्‍वंपिन्‍त नं लाय्‌कादिल। अले हानं यक्‍व कांपिं मनूतय्‌त मिखां खंका बियादिल। 
वय्‌कलं इमित लिसः बियादिल -- “छिमिसं छु छु खना व न्‍यना, यूहन्‍नायात वनाः व हे धया ब्‍यु। कांपिन्‍सं मिखां खन, लंग्रात न्‍यासि वने फत, कोह्रित लाया वन, ख्‍वाँय्‌तय्‌सं ताल, सीपिं मनूत म्‍वाना वल, अले मगाःमचाःपिन्‍सं भिंगु खँ न्‍यने खन। 
सुनां जिगु खँय्‌ संखा याइ मखु व धन्‍यम्‍ह खः।” 
यूहन्‍नाया चेलात वने धुंकाः येशूं मनूतय्‌त यूहन्‍नायागु खँ कनादिल -- “मरुभूमिइ वनाः छिमिसं छु स्‍वया? फसं संकाच्‍वंगु तिं कथि स्‍वः वनागु ला? 
मखुसा छिपिं छु स्‍वयेत वनागु लय्‌? बाबांलाःगु वसतं पुना तःपिं मनूतय्‌त स्‍वः वनागु ला? बाबांलाःगु वसतं पुना तइपिं ला लाय्‌कुलिइ जक दइ, छाय्‌धाःसा बांलाक तियाः नयाः मोजमज्‍जा याना जुइपिं ला अन जक दइ। 
धात्‍थें छिपिं छु स्‍वः वनापिं? अगमवक्तायात स्‍वः वनागु ला? खः, जिं धाये -- यूहन्‍ना अगमवक्ता स्‍वयाः यक्‍व तःधं। 
थ्‍वयागु खँ धर्मशास्‍त्रय्‌ थथे च्‍वया तःगु दु -- ‘जिं जिम्‍ह दूतयात छंगु न्‍ह्यः न्‍ह्यः छ्वया बी। वं हे छंगु निंतिं लँ दय्‌का बी।’ 
जिं छिमित धात्‍थें धाये -- यूहन्‍ना स्‍वयाः तःधंम्‍ह मनू मेम्‍ह मदु। अथेसां परमेश्वरयागु राज्‍यया दक्‍वसिबय्‌ चिधंम्‍ह मनू नं व स्‍वयाः तःधं जुइ।” 
थ्‍व न्‍यनाः फुक्‍क मनूतय्‌सं व कर काइपिं मनूतय्‌सं नापं यूहन्‍नायापाखें बप्‍तिस्‍मा कयातःगुलिं परमेश्वर सत्‍य खः धकाः सीकल। 
फरिसीत व शास्‍त्रीतय्‌सं धाःसा परमेश्वरयागु खँ न्‍यँ हे मन्‍यं। इमिसं यूहन्‍नायागु बप्‍तिस्‍मा नं मकाः। थुकथं इमिसं परमेश्वरयागु खँयात वास्‍ता मयाः। 
अले येशूं हानं थथे धयादिल -- “थौंकन्‍हय्‌यापिं मनूतय्‌त छु नाप दाँजय्‌ यायेगु? थुपिं गज्‍याःपिं मनूत खः? 
थुपिं ला बजारय्‌ च्‍वनाः पासापिंलिसे थःथवय्‌ थथे खँ ल्‍हाइपिं मस्‍त थें च्‍वं -- ‘जिमिसं बाँसुरी पुयाः नं छिपिं प्‍याखं मल्‍हू, जिमिसं सीबाजं थानाः नं छिपिं मख्‍वः।’ 
दाखरस मत्‍वनिम्‍ह व मरि मनइम्‍ह बप्‍तिस्‍मा बीम्‍ह यूहन्‍ना वलं छिमिसं वयात ‘भूत दुब्‍यूम्‍ह मनू’ धकाः धाल। 
मनूया काय्‌नं नये त्‍वने याना जुल। छिमिसं वयात ‘नगुलु, अय्‌लाःगुलु, कर काइपिं व पापीतय्‌ पासा’ धकाः धया जुल। 
परमेश्वरयागु बुद्धि दुम्‍हय्‌सिनं हे वय्‌कःयागु बुद्धियात नाला काइ।” 
छन्‍हु छम्‍ह फरिसीं थःगु छेँय्‌ येशूयात भ्‍वय्‌ नयेत सःतल। अले वय्‌कः वयागु छेँय्‌ वनाः भ्‍वय्‌ नयेत ग्‍वतुलाः खव ल्‍हातय्‌ छ्यं दिका च्‍वनादिल। 
वय्‌कः फरिसीयागु छेँय्‌ दु धकाः न्‍यनाः छम्‍ह पापी मिसा दुरुल्‍वहंयागु थल छगलय्‌ नस्‍वाःगु चिकं ज्‍वनाः वय्‌कःयाथाय्‌ वल। 
वय्‌कःयागु तुति ल्‍युने दनाः ख्‍वख्‍वं वय्‌कःयागु तुति थःगु ख्‍वबिं प्‍याकल। अले वं वय्‌कःयागु तुति थःगु सं हुया बिल। वय्‌कःयागु पालिइ चुप्‍पा नयाः वं चिकनं थाका बिल। 
थ्‍व खनाः भ्‍वय्‌ सःतूम्‍ह फरिसीं मनं मनं थथे खँ वाय्‌कल -- “थ्‍व मनू अगमवक्ता खःसा ला वयात थिया च्‍वंम्‍ह मिसा सु खः, अले गज्‍याःम्‍ह खः धकाः सीके फये माःगु खः, छाय्‌धाःसा थ्‍व मिसा ला छम्‍ह पापीनी खः।” 
अले वय्‌कलं वयात धयादिल -- “सिमोन, जिं छितः छता खँ धाये माःगु दु।” अले वं धाल -- “गुरूजु, धयादिसँ।” 
“छम्‍ह साहुनं निम्‍ह मनूतय्‌त धिबा त्‍याये बियातःगु दु। छम्‍हय्‌सित न्‍यासः, अले मेम्‍हय्‌सित न्‍ययतका। 
इपिं निम्‍हय्‌सिनं नं दां पुले मफुगुलिं साहुनं निम्‍हय्‌सितं फुक्‍क दां माफी बिया छ्वत। आः इपिं निम्‍ह मध्‍ये साहुयात सुनां अप्‍वः माया याइ थें च्‍वं, धया दिसँ?” 
वं लिसः बिल -- “जिं स्‍वयेबलय्‌ ला अप्‍वः दां त्‍याये कया तःम्‍ह मनुखं याइ।” अले वय्‌कलं वयात धयादिल -- “छिं ठीक धयादिल।” 
अले वय्‌कलं मिसायात क्‍यनाः सिमोनयात धयादिल -- “छिं थ्‍व मिसायात म्‍हस्‍यू ला? जि छिगु छेँय्‌ वयाबलय्‌ तुति सिलेत लः तक नं बिया मदी। वं ख्‍वबि हाय्‌काः जिगु पालि सिलाः थःगु सं हुयाबिल। 
जि छिगु छेँय्‌ वयाबलय्‌ जितः दुकायेत चुप्‍पा मनः। तर वं जि थन वसांनिसें जिगु पालिइ चुप्‍पा नयाच्‍वन। 
छिं जिगु छेनय्‌ चिकनं थाका बिया मदी तर वं जिगु पालिइ चिकनं थाका बिल। 
“अय्‌जूगुलिं जिं छितः धाये -- वं याःगु यक्‍व पाप क्षमा जूगुलिं वं यक्‍व माया यात। सुयागु म्‍हो जक पाप क्षमा जुइ, वं म्‍हो हे जक माया याइ।” 
अले वय्‌कलं मिसायात धयादिल -- “छिगु पाप क्षमा यानाबी धुन।” 
वय्‌कःनाप मेपिं नं नयाच्‍वंगु दु। वय्‌कलं अथे मिसायात धयादीगु न्‍यनाः इपिं थःथवय्‌ थथे खुस खुस खँ ल्‍हात -- “थ्‍व सु खः, हाइँ? पाप हे क्षमा बी फुम्‍ह?” 
वय्‌कलं मिसायात धयादिल -- “छिगु विश्वासं यानाः छिगु उद्धार जुल। आः याउँक झासँ।”