योहन. 12. पया आवना पंडुमता आरुङ दियाङ मुनेने, येसु मावा संगे बेतनि नाटे वासि अगान मतोम. लाजर पेदिरतोन ओग़ हामुरताहि तेग़्‍किह कीस मतोग़, ओनगाने माट मतोम. अगा ओर मयेनाह्‌कु जावा एह्‌च मतोर, अस्‍के मार्ताल वांटिसींदु. ओसो लाजर येसुनाये बतते उदिसि. अस्‍के मरियाल तनगा तीसामेंड लेह्‌का मतदु अतर्नेय तचि, येसुनाङ काल्‍कनगा वळता. (इद अतर्नेयु जटामासि इनदनद पोर्काताहि पंटदु, अद वेल्‍ला दाराता आंदु.) वळसि, तनाङ केल्‍कने ओनाङ काल्‍किन उम्‍चता, अस्‍के अद नेय लोनमेंड एग़्‍स्‍कता. माट कग़वालोरग्‍डाहि केर्योत नाटेनोग़ यहुदाल इनवाल मतोग़ (येसुनाङ कग़यवाल आस तेला ओग़े ओन कोंटेतोरा कयदे पोस एवल मतोग़), ओग़ इतोग़, “इद अतर्नेयदुन वमतेके वग़ोना वर्सामेटा पिसवग़ आवल कोनि, तान वमिस अव कोताङ गरिबतोरिह्‌क बाराह्‌कु एविर?” इतोग़. ओन्‍क गरिब लोकुरा पर्वा मन्ह्‌ता इनजि अह वळ्ह्‌कतोग़ इनदनद इले, मति ओग़ कले आंदोग़. ओनगा कोताना बट्वा मंदु, अद बट्वाते येसुना सेवातुह्‌क वाटटद दान-दर्ममतुन ओग़ कलिन्‍दोग़, अदिह्‌क इह वळ्ह्‌कतोग़. पया येसु इतोग़, “मनि यहुदा, निमा तान वळ्ह्‌कमा. नावा हायनद कगो एवता इनजि नावा सेत्तातुन अतर्नेय ओकतपे अद अह कीता. बाराह्‌क इतेके गरिब लोकुर अमेसा मियगा मन्ह्‌तोर, ओरिह्‌कु बेस्‍केतेला मीट दर्मम ईया पग़यकिर. मति नना अमेसा मियगा मनोन आयकन, अदिह्‌क नाक बाताल मान ईयना मन्ह्‌ता, अद इंजेकेन मारि!” इनजि इतोग़. येसु अगा मन्ह्‌तोग़ इनजि वेल्‍लाटोर यहुदि लोकुरिह्‌क एर्का आता, एर्का आताह्‌कु ओर अगा वातोर. सिरप येसु अगा मन्ह्‌तोग़ इनजि वावोर, मति हामुरताहि जीवा अरतोग़ लाजरिन वने ओर ऊळलाह वातोर. मति पेर्मालोर पट आसि लाजरिन वने हव्‍कलाह ऊळिंदुर, बाराह्‌क इतेके येसुना लोप्पा ओनाय साक्‍सितेनाह्‌क वेल्‍लाटोर यहुदिर ओरिन विळ्‍सिसि येसुन नमिंदुर. इमा दियाते पया येरुसलेम सहरते पंडुमतुह्‌कु वाता मुलु, येसु येरुसलेमते वास्‍तोग़ इनजोर केंजताह्‌कु, गजर मराताङ कोमाङ पोसि, ओन्‍क कदर ईयलाह सहरताह पलत पेसतोर. अह कीस केयसोर इतोर, “ओसन्ना! देवुळबाबाना अदिकर पोस वावाल इस्रयेलतोग़ राजाह्‌कु जोहर आयि!” येसुह्‌क उंद गाळ्‍द दोर्कतस्‍के ओग़ ताना पोग़ोन उदतोग़, उदिसि सहरतके वायलाह आतोग़. इद्रमि सास्‍त्रमते मुने रासिस मतद पोल्‍लो इंजेके करल आता, अद इह मन्ह्‌ता: “ए येरुसलेमता लोकुरिर, मीट रेयमाटु! ऊळाट, मीवा राजाल गाळ्‍दपियोता पोग़ोन उदिस गूनमते वास्‍तोग़.” इव गोटिङ माक कग़यवालोरिह्‌क अद तूकने तेळियोङ आसि. मति इव गोटिङ येसुना मेटे सास्‍त्रमते मुने रासतव मताङ, ओसो अहे लोकुर ओन कीतोर, ओग़ पया डीसाते जीवा अरतस्‍के माक तेना सीता वाता. येसु लाजरिन गुमयाताहि केयिसि जीवा अर्हतह्‌पा बोर लोकुर ऊळतोर, ओरु अह आतदिना लोप्पा साक्‍सि ईंदुर. येसु इद सीना तोहतोग़ इनजि तेना साक्‍सि केंजताह्‌कु, लोकुर ओन कलियलाह वातोर. अदिनेनाह्‌क परुसिर तमतमाय इतोर, “ऊळाटु, मावा ताको रो, माट आरेम आतल गोतो. कतमतोर ओनाय पयाह दायलाह आतोर.” पंडुमते मोळ्कलाह वातोर लोकुरग्‍डाह उय्‍तुर युनानि जाततोरवने मतोर. ओरु गालिल पटटा बेत्‍सेदा नाटेनोग़, पिलिप वेनगा वासि इतोर, “दादा, येसुन माट कलियलाह वातोम.” इद पोल्‍लो पिलिप वासि पत्रुना तमिन आंद्रेयान वेहतोग़. पया इर्वुर कलियिस वासि येसुन वेहतोर. अस्‍के दुस्रा जाततोर ओन नमना इनजि ओन्‍क हायाय पोयतह्‌ता, इदिन पुन्‍पिह कीयलाह येसु माक इतोग़, “इंजेके नावा डीसा तोहतनद कगो एवता. इह केंजाट, नना वेहतह्‌नन, नावा जीवा गोह्‌कता पेनेमलेह्‌काडा. पेनेम नेदगा अरयह्‌ता, मिंजिह्‌ता अस्‍के अद मोन्ह्‌टिसि वेल्‍ला पंटा ईस्‍ता. मति पेनेम नेदगा अरवेके, अद वग़ये मन्ह्‌ता, पंटा वावो. अद्रमलेह्‌काने बोर इद दुनियाता जीवातुन पिसिह कीयलाह ऊळिह्‌तोर, ओर अमेसाता जीवातुन पोहतह्‌तोर. मति बोर इद दुनियाते तमा जीवातुन पर्वा केवोर, ओरा जीवा अमेसातुह्‌क पिसग़ा. बोर नावा सेवा कीयलाह ऊळिह्‌तोर, ओर नावाङ कग़यिर. बेगा नना मंदकन, अगा नावा सेवा केवालोर वने मंदनुर. बोर नावा सेवा कीयनुर, ओरिन नावा बाबाल कदर ईयनोग़. इंजेके नावा जीवा चुहेम आयो. नना बाताल इंदकन? ‘नावा तिपल अरयनद कगो वामाकि, तेनग्‍डाह नाक पिसिह कीम, बाबा,’ इद्रम इंदकना? आयो, इद्रम इनोन, मति इद कगोतेनाह्‌के नना इद बूमतगा वातन. बाबा, नीवा डीसातुन निमा तोहा!” इनजि येसु इतोग़. अह इतस्‍के पोग़ोटा बूमताहि आल्का केंज वाता, “नना नावा डीसातुन तोहतन, ओसोवने तोहतकन.” आल्‍कातुन केंजिसि अगा निच मतोर लोकुर उय्‍तुर इतोर, “बूम गुळ्‍न्‍ता, रा!” उय्‍तुर बारा इतोर, “आयो, देवतुले ओना संगे वळ्ह्‌कता.” अस्‍के येसु ओरिन इतोग़, “इद आल्का नयेनाह्‌क आयो, मति मियेनाह्‌क आता. दुनियातुन नेयम कीयनद वेला इदे मन्ह्‌ता. इदे वेला दुनियातुन राजेम कीयनदु देयह्‌कना मुक्याल आरेम आयग़ा. नाक नेदाहि गुटातगा पोग़ोन तेहतस्‍के, नना नयके सबेटोरिन ओंडे कीकन,” इनजि येसु इतोग़. तना बेद हामुरते हायना मतोग़, अदिन वेहतलाह ओग़ अह वळ्ह्‌कतोग़. अदिह्‌क पया लोकुर ओन ताल्ह्‌कतोर, “देवुळ लोहवाल पिसिह केवाल अमेसा मंदनोग़, इद्रम इनजोर सास्‍त्रमताह माट केंजतोम. इतेके निमा माक माने-मन्‍कना नडुम पुटटोनु गुटातगा पोग़ोन तेहतना इनजि बह इह्‌निन? वेग़ ‘माने-मन्‍कना नडुम पुटटोग़’ बेद्रमतोग़ आंदोग़?” अस्‍के येसु ओरिन इतोग़, “ओसो गय्‍के नावा वेह्‌च मियगा मंदग़ा. ईकळ आयना मुनेने, वेह्‌च मनेकेने वेह्‌चते ताकाटु. बाराह्‌क इतेके बोग़ ईकळते ताकिह्‌तोग़, ओग़ बेगा दास्‍तोग़, अद ओन्‍क तेळियो. मीट नावा वेह्‌चते ताकवालोरिर आयना इनजि मियगा नावा वेह्‌च मनेकेने अद वेह्‌चतुन नमतपु नावाङ पोल्‍लोङ केंजिसि अहलेह्‌का ताकाटु.” येसु इचोक गोटिङ वळ्ह्‌किसि, ओरग्‍डाह पेसिस अतोग़, अनजि ओरिह्‌क पता अरवाहि कुस्‍क्‍ने मकिस मतोग़. ओरा मुनेह इचोटाङ बामिह कीयनाङ सीनाङ येसु तोहतोग़ तेला मति ओग़ देवुळ लोहतोग़ पिसिह केवाल आंदोग़ इनजि ओर नमोर. ओर नमवाह्‌कु यसयाल इनवाल मुने रासतदु देवुळता कबुर करल आता. अद रासतद कबुर इह मन्ह्‌ता: “ए सामि, माट वेहतद कबुरतुन बोग़ विस्वस कीतोग़ा? ओसो बोग़ देवुळबाबाना लावतुन ऊळतोग़ा?” ओर बाराह्‌कु नम पग़वोर, अदिन वने यसयाल रासिस तासतोग़, अद इह मन्ह्‌ता: “ ‘ओर तमाङ कोंडाने ऊळनायो, ओरिह्‌क तमा बुदते नावा पोल्‍लो तेळियनायो ओर नयके सव्रेम आयलाह मल्‍स वायनायो, इनजि नना ओराङ कोंडान तोववाह कीतन, ओरा बुदतुन बैराल कीतन’ इनजि देवुळ इन्ह्‌ता.” देवुळता दळ्मि ओना पोग़ोन अरताह्‌कु, यसयाह्‌कु येसुना डीसा दिसता, अदिह्‌क ओग़ु येसुना लोप्पा इद्रम आयना मन्ह्‌ता इनजि मुने वळ्ह्‌किस मतोग़. इद्रम मन्‍ज तेला पेदा मन्‍कलोरवने वेल्‍लाटोरे येसुन तमा जीवाते नमतोर. मति माकु मोळ्‍कनगा कलियलाह एवोर आयनुर, इनजि, परुसिरिन रेयिसि देवुळ लोहतोग़ पिसिह केवाल येसुये आंदोग़, इनजोर कबुल केवोर. बाराह्‌क इतेके देवुळतेनाह दोर्कनद कदरतुह्‌काय एक्‍वा ओरिह्‌कु मन्‍कलोरेनाह दोर्कनद कदर बेस आता. अस्‍के येसु बेरा आल्‍काते केयिस इतोग़, “बोर नाक नमिह्‌तोर, ओर करलते नाक लोहतोग़ बाबान वने नमतप आस्‍तोर. अहे बोर नाक ऊळिह्‌तोर, ओरु नाक लोहतोग़ बाबान ऊळतप मन्ह्‌तोर. नाक नमसोर मनवाल बोग़े आय ईकळते मनदनायो इनजि नना वेह्‌चता लेह्‌का दुनियाते वातन.” “बोर नावाङ गोटिङ केंजिस अहलेह्‌का तिरियोर, ओरा नेयम नना केवोन. नना इतेके दुनियातोरा नेयम कीयलाह वावोन, मति दुनियातोरिन पिसिह कीयलाह इद बूमते वातन. बोर नाक कोंटे कीसि नावाङ पोल्‍लोङ केंजोर, ओरा नेयम कीयनद उंद मन्ह्‌ता-बेद पोल्‍लो नना वेहतन, अद पोल्‍लोते ओर तिरियतोरो, तिरियोरो, अद इसबते ओरा नेयम आयग़ा. नना इद्रम बाराह्‌क वेहतह्‌नन इतेके नना नावाय विचरताङ पोल्‍लोङ वळ्ह्‌कोन, मति नना बाताल इनदना मन्ह्‌ता ओसो बाताल वळ्ह्‌कना मन्ह्‌ता, अदिन नाक लोहतोग़ बाबाल, ओग़े नाक उकुम ईस वेहतोग़. ओना उकुम अमेसाता पिसमुळतके ओसीस्‍ता, इद नाक एर्काय मन्ह्‌ता. अदिनेनाह्‌क बाबाल नाक बह वळ्ह्‌कलाह वेहतोग़, अद्रमे नना वळ्ह्‌किह्‌नन,” इनजोर येसु इतोग़.