मत्याल. 21. येसु अहे माट कग़यवालोरोम बारा, येरुसलेम सहरता एरे एवयलाह आतोम. पया जय्‍तुन मराना मेटातगा, बेत्‍पागे नाटे वातोम अस्‍के येसु इर्वुर कग़यवालोरिन नाटे लोहतोग़. “मुनेह दिसनद नाटेनगा अन्ह्‌ट, अगा एवयकिर अस्‍के मीक उंदि दोहच तासतद गाळ्‍दि ओसो ताना पियो दिसनुङ. अविस्‍किन लेहच नयगा पोस वाटु. बोग़ाय मीक ‘इविन बाराह्‌कु ओय्ह्‌निर?’ इतेके, ‘सामिह्‌क इविना गर्ज अरता,’ इद्रम इन्‍ह्‌ट. अस्‍के ओग़ चट्‌पिट अविन लोहचीयनोग़,” इनजि येसु ओर इर्वुर कग़यवालोरिन लोहतोग़. इव गोटिङ आताङ अस्‍के सास्‍त्रमते मुने देवुळता कबुरतोग़ वेहतद पोल्‍लो करल आता, अद पोल्‍लो इह मन्ह्‌ता: येरुसलेम सहरतोरिह्‌क वेहाट, “ऊळाट, मीवा राजाल मियके वास्‍तोग़, कुलुल बुद आसि, गाळ्‍दतगा उदसोरे, इतेके गाळ्‍द-पीयोतगा उदिस वास्‍तोग़!” अस्‍के पया इर्वुर कग़यवालोर नाटे अनजि, येसु वेहतप, अहे कीतोर. गाळ्‍दि ओसो गाळ्‍द-पियो तचि, अविस्‍कना पोग़ोन तमाङ कोटजगाङ ताग़तोर. अस्‍के येसु अगा उदतोग़, उदिसि येरुसलेमते वातोग़. मुडग्‍डाहि वेल्‍लाटोरे लोकुर येसुह्‌कु मान ईयलाह तमाङ कोटजगाङ तेंडिसि अग़दे ओना मुनेह ताग़िन्दुर. ओसो उच्‍वुर बार मरानाङ कोमान डायिसि, अग़दे ताग़िन्दुर. येसुना पेग़्‍के-मुनेह अनवालोर लोकुर रोदा कीसोरे, केयसोरे इनदलाह आतोर, “दाविद राजाना पिसिह केवाल पुळ्‍गतोन्‍क जोहर! देवुळबाबाना अदिकर पोस वास्‍तोग़, ओन्‍कु देवुळता देय्‍वा आयि! पोग़ोटा देवुळतुह्‌क जोहर!” येसु येरुसलेम सहरतगा वातोग़ अस्‍के पूरा सहरमेटोर रोदा आसोर ताल्ह्‌किंदुर, “वेग़ बोग़ आंदोग़, रा?” “वेग़ गालिल पटटे नासरेत नाटे मनवाल देवुळता कबुरतोग़, येसु आंदोग़,” इनजोर लोकुर वेहन्‍दुर. येसु पया मंदिरलोप्पा ओळियतोग़, अह कीसि अगा वमवालोरिन-असवालोरिन कतमतोरिन पलत पूंडटोग़. ओसो सर्करताङ कोताङ मंदिरतगा वाटलाह ताकोङ आंदुङ, अदिह्‌कु अव कोताङ बद्ला कीसि यहुदिराङ कोताङ एवालोर अगा उदिस मंदुर. येसु वेर कोताङ बद्ला केवालोराङ बलानु ओसो मोकतुह्‌क अरयनव परेवाङ वमवालोराङ कुतुस्‍किन कप मुळ्‍हतोग़. अह कीसि येसु ओरिन इतोग़, “ ‘नावा लोतुन मोळ्‍कनद जागा इनदनुर,’ इनजि देवुळ इन्ह्‌ता, इद्रम सास्‍त्रमते रासतद मन्ह्‌ता. मति मीट इतेक तेनु डाकुरा, कलेरा मकनद जागालेह्‌का कीतोरिर!” पया मंदिरतगा गुडिर-कूटालोर येसुनके वातोर अस्‍के ओग़ ओरिन सव्रे कीतोग़. अस्‍के मंदिरते मनवालोर पेर्मालोर ओसो सास्‍त्रमगूरुर वेर येसु कीताङ बेराङ कबस्‍किन ऊळिसि. ओसो मंदिरतगा पिलाङ-पेकोर “दाविदिना कुट्मळतोन्‍क जोहर आयि!” इनजि केयसोर इंदुर, इदिन वने वेर ऊळतोर. वेल्‍लाटोर येसुनु देवुळ लोहतोग़ राजाल इताह्‌कु वेर कोंडा वेडटप आतोर. “पिलाङ-पेकोर नीकु बार इन्ह्‌तोर, तेन निमा केंजतिना?” इनजि वेर येसुन कट्ला कीतोर. पया येसु इतोग़, “इंगो, रा, ओर सेतेमे इन्ह्‌तोर! मति मीटु बेस्काय सास्‍त्रमते इद्रम अर्विसि ऊळतिरा?: ओ देवुळि, उड्लोर पिलाङ-पेकोर ओसो पाल उनवालोर पेकोर नीक बेस-नेह्‌ना जोहर कीयना इनजि निमा ओरिह्‌क काग़्हतिन!” इचोन वळ्ह्‌किसि येसु ओरिन विळ्‍सतोग़. सहरताहि मावा संगे पेसिस पया बेतनि नाटे अनजि, अगान निद्रा कीतोम. नग़्‍कमि येसु ओसो माट कग़यवालोरोम येरुसलेमतके अनेके, येसुह्‌क कग़्व वसता. अग़दगा उंदि अंजिर मरा दिसताह्‌कु, अगा तिंदलाह अंजिर पंडिङ मंदनुङ बहे, इनजि येसु मराता एरे अनजि ऊळतोग़. मति ऊळतेके उंदिवने पंड अगा इले, वेट आकिङे मताङ. अस्‍के देवुळ वेहतप ताकवोरिह्‌कु देवुळि सिक्‍सा ईयग़ा, इदिन तोहतलाह ओग़ मरातुन इतोग़, “ए मरातिन, नियगा बेस्‍केन कायाङ आदमाकिङ!” इनजोर सरप ईतोग़. अह इताहे चट्नेन मरा वतिस अता. तेन ऊळिस माट बयल आतोम, आसि इतोम, “गूरु, अंजिर मरा इचोन चट्नेन बह वतिस अता?” येसु माक इतोग़, “इह केंजाट, नना वेहतह्‌नन, मीट बेदे उन्‍क-मन्‍क आयवा देवुळता लावतगा विस्वस तासतेके, मीट इदिने आयो, मति तेन्‍काय बेराङ कबस्‍क कीया पग़यकिर. ‘इद मेटातुनु निमा डग वासि सम्दुरतगा अन्‍ज अर्म!’ इनजोर इतेके, अद अद्रमे अयग़ा. बेदिन आय मीट उन्‍क-मन्‍क आयवा विस्‍वसते पार्तना कीस तान ताल्ह्‌कतेके, देवुळि मियेनाह्‌क अह कीयग़ाये.” येसु पया ओसोवने येरुसलेमते मंदिरतगा नेङतोग़. अगा ओग़ काग़्हनेके, पेर्मालोर ओसो दुस्रोर यहुदिराङ पेदल्‍क वेर येसुन इनदलाह आतोर, “नियगा मंदिरताहि वीकुरतोरिन पूंडलाह अदिकर मन्ह्‌ताया? मतेके बेद्रमता अदिकर मन्ह्‌ता, ओसो इद अदिकर बोग़ नीक ईतोग़?” इनजि ताल्ह्‌कतोर. अस्‍के येसु ओरिन इतोग़, “ननावने मीक उंद पोल्‍लो ताल्ह्‌किह्‌नन. मीट इदिन वेहतेके, ननावने बेद अदिकरते कीय्ह्‌नन, अदिन वेहतकन. योहनिह्‌क लोकुरिन देवुळता पेदिरते एग़ मीहतलाह बोग़ अदिकर ईतोग़? देवुळ ईताया, बारा मन्‍कलोर ईतोरा?” इनजि ताल्ह्‌कतोग़. अस्‍के ओर तमतमाय इह वळ्ह्‌किंदुर, “माट ‘देवुळ ईता,’ इनदकल, वेग़ इनदनोग़, ‘अह इतेक मीट बाराह्‌क योहनिन नमविर?’ इनदनोग़. मति माट ‘मन्‍कलोर ईतोर,’ इनदकल, इतेक लोकुर माक अडम आयनुर, बाराह्‌क इतेके योहन देवुळता कबुरतोग़ आंदोग़ इनजोर वेर नमिह्‌तोर.” अदिह्‌क पया ओर पेदल्‍क “माट पुनोम,” इनजोर इतोर. अस्‍के पया येसु इतोग़, “अह इतेके, ननावने इव कबस्‍किन बेद अदिकरते कीय्ह्‌नन, अदिन मीक वेहोन.” नना उंद पुन्‍पिह कीयनद पीटो वेहतह्‌नन, केंजाट. वग़ोग़ मन्‍कह्‌क इर्वुर पेकोर मतोर. तपे माळा मग़नगा अनजि, “निमा नेंड अंगुर-वाळुमतगा अनजि कबळ कीम, डा,” इनजि वेहतोग़. “नाक दाया वसो, रा!” इनजि वेग़ पेकाल इतोग़, मति पया बहो आलिह कीसि, वेना विचर मिळ्न्दताह्‌कु, वेग़ कबळतगा अतोग़. पया तपे उड्लोग़ पेकानगा अनजि अहे वेहतोग़. ओग़ उड्लोग़ पेकाल पया, “ए, दाय्ह्‌नने बाबा!” इतोग़, मति अनोग़. “इदिनलोप्पा मीवा बाताल विचर मन्ह्‌ता? इर्वुरग्‍डाहि बोग़ तपेना पोल्‍लो केंजतोग़?” इनजि येसु ओरिन ताल्ह्‌कतोग़. “माळा मग़िय केंजतोग़,” इनजोर इतोर. येसु ओरिन इतोग़, “इह केंजाट, नना वेहतह्‌नन, मीकाय मुने सिद्‌वा एनवालोर ओसो बोगेस्‍कु, ओरिह्‌कु देवुळता राजेमता बर्कत दोर्किह्‌ता. योहन मीकु सेतेमता अग़ तोहतलाह वातोग़, मति मीट लोकुरिर ओन नमविर. सिद्‌वा एनवालोर ओसो बोगेस्‍कु मात्रम ओन नमतोर. ओर तमा पापमताहि मिळ्न्दतदिन ऊळिस तेला मीटु मिळ्‍न्‍दविर, योहनिन नमवाये मतिर. “ओसो उंद पुन्‍पिह कीयनद पीटो वेहतह्‌नन, केंजाटु. ओर्वोग़ लोता माल्‍काल साव्‍कर मतोग़, ओग़ु अंगुर-वाळुम ओग़्‍सतोग़. अंगुर-वाळुम ओग़्‍सिस ताना सर्ने बंडाना वेटळ दोहतोग़. पया वाळुमता लोप्पा अंगुर-जोमा पेग़लाहि उंदि बोंदा तर्वतोग़ ओसो ताना एरे वाळुम केपलाह उंद मंडा पंटोग़. पया ओग़ दुस्रोरिह्‌क कोराते ईसि, जेक देसेमते पय्‍नम अतोग़. पया अंगुर पंडिना पंटा वातस्‍के, ओग़ तना पंटाता तूस ओयनेनाह्‌कु उय्‍तुर ओर्युलतोरिनु कोरातोरके लोहतोग़. “पया ओर्युलतोर वाळुमतगा वातस्‍के वेर कोरातोर ओरिन पोसि, बोन बार नल्ह्‌तोर, बोन बार हव्‍कतोर, बोन बार बंडाङ उकतोर. इदिन केंजिसि पया ओग़ माल्‍काल ओसोवन मर्ला मुने लोहतोरिह्‌काय एक्‍वा ओर्युलतोरिनु ओसो लोहतोग़. वेरा सोटवने ओर कोरातोर अहे कीतोर. आक्रिते ‘नावा पेकान मान तासनुर,’ इनजि ओग़ु तना मग़िनु ओरके लोहतोग़. मति कोरातोर मग़ि वायनदिन ऊळिसि तमतमाय वळ्ह्‌किंदुर, ‘इद तपेना सम्‍सरम इतेके वेन्‍के आयग़ा. दट, वेने माट हव्‍किङ, अस्‍के वेना तूस माक आयग़ा.’ इद्रम इनजि ओन पोसि, वाळुमता पलतेह ओसि हव्‍कतोर. “अह इतेके वाळुमता माल्‍काल मल्‍स वायनोग़ अस्‍के, ओग़ वेर कोरातोरिनु बह कीयनोग़ इह्‌निर मीटु?” इनजि येसु ताल्ह्‌कतोग़. अस्‍के ओर पेदल्‍क येसुन इतोर, “अद्रमतोर लाग्‍वोरिन ओग़ देबाङ-गूटेङ कीसोर-कीसोरे हव्‍कनोग़, अह कीसि बराबर पंटातुह्‌क पंटाता ओना तूस एवालोरिह्‌कु ओग़ अद वाळुमतुनु कोराते ईयनोग़,” इतोर. येसु इतोग़, “केंजाट, मीट सेतेमे इतिर, ताना अर्तम इह मन्ह्‌ता. देवुळि तना राजेमते मीक यहुदिरिह्‌क दोर्कनद तूसतुनु, मीवा जागाते ताना पोल्‍लोते तिरियवालोर दुस्रा जाततोरिह्‌क ईयग़ा. “नना मीक ओसो उंद पोल्‍लो वेहतह्‌नन. मीटु देवुळ लोहवाल राजाना लोप्पा सास्‍त्रमते इदिन अर्वविरा: ‘बेद बंडातुन मुने बेल्‍दर्कु पोहचीतोर, अदे बंडा इंजेके आदरता मूला-बंडा आता. इद देवुळबाबानाये कबळ आंदु, इद माक पकाय बामतप दिसिह्‌ता.’ अद बंडातगा बोग़ अरयनोग़, ओग़ ईंदेग़-पोदोग़ आयनोग़, मति अद बार बोनगा अरतु इतेके ओग़ गुंडा-गुंडा आयनोग़,” इनजि येसु इतोग़. येसुनाङ पुन्‍पिह कीयनाङ पीटोङ केंजिसि, ओर लाग्‍वोर कोरातोरा लोप्पा वळ्ह्‌कनस्‍के, मावाय लोप्पा वळ्ह्‌किह्‌तोग़, इनजि पेर्मालोर ओसो परुसिर पुतोर. अदिह्‌क येसुन ओर पोयतलाहि अग़िङ पर्ह्‌किंदुर. मति लोकुर ओनु देवुळता कबुरतोग़ आंदोग़ इनजि नमताह्‌कु वेर लोकुरिह्‌क वेग़सि येसुन पोयतलाह ऊळोर.