मत्याल. 19. तनाङ इव वळ्ह्‌कनाङ गोटिङ मारिह कीसि, येसु माट कग़यवालोरोम बारा गालिल पटटाह पेसिसि, यहुदा पटटे योर्दन बेरेटा अबरि, पोळ्‍द पेसना बाजे अतोम. अस्‍के ओना पेग़्‍के गोह्‌डिनाङ गोह्‌डिङ वेल्‍लाय मुल वातोर. मुडा लोप्पा मतोर दुकह्‌लोरिन येसु सबेटोरिन सव्रे कीतोग़. पया उय्‍तुर परुसिर येसुनके वासि, ओन एग़्‍किह कीयलाह इतोर, “मन्कल बेदे आयि उंद कट्लातुह्‌कु मुतोन देह्‌चीयना, इद पोलिह्‌ताया?” इनजि ताल्ह्‌कतोर. अस्‍के येसु इतोग़, “ ‘माने-मन्‍कन पुटिह कीयनद देवुळि सुरुमुनेताहि ओरिन आंचाळ-कोय्‍तोग़ इनजि कीसीता.’ ओसो ‘इदिनेनाह्‌कु कोय्‍तोग़ तना तलोग़-तपेरिन विळ्‍सिसि तनमुतेना संगे जोळेम आस मनजि, ओर इर्वुर एग़वालेवा उंदियलेह्‌का आयनुर,’ इह इनजोर मीट सास्‍त्रमते अर्विसि ताना अर्तम पुनविरा? अदिह्‌के इंजेक ओरु इर्वुर अलग-अलग आयोर, मति उंदियलेह्‌का आस मन्ह्‌तोर. देवुळिये ओरिन जोळे कीता, ओसो ओर अमेसा ऐंगेन मंदनुर इनजि ताना विचर मन्ह्‌ता, इतेके ओरा जोळतुन मन्‍कलोर देहमाकिर,” इनजि येसु इतोग़. “अह इतेके मुतेन देह्‌चीयनद वेलाते कळ्‍पाकग़ देहतना सीटि रासिसि देह्‌चीयनदु मोसा मुय्‍तोग़ बाराह्‌कु अडो वेहतोग़?” इनजि परुसिर येसुन ताल्ह्‌कतोर. ओरिन येसु इतोग़, “आयो, सुरुमुनेताहि देवुळता विचर इद्रम इले, मति मुजो-मुते अमेसा ऐंगे मनदलाह देवुळ वेहतद अडोतुन मीट केंजवाह्‌कु, मीवा कैंगम ऊळिसि, मोसा मुय्‍तोग़ मीवाङ आस्‍किन देह्‌चीयलाह अडो वेहतोग़. अदिह्‌क नना मीक वेहतह्‌नन, मुतो दुस्रोन कववालेवा, बोग़ाय तना मुतोनु देह्‌चीस्‍तोग़, ओसो दुस्रातुन ततह्‌तोग़, ओग़ सिंड्रि-साट्यालता पापम कीस्‍तोग़, बाराह्‌क इतेके देवुळता विचरते ओग़ु देह्‌चीता आंचाना मुजो इंका मन्ह्‌तोग़े,” इनजि इतोग़. तेन केंजिसि, माट कग़यवालोरोम गूरुन इतोम, “अलाले, मुजो-मुतेना अडो इह मतेके, कोय्‍तोग़ मुतेलेवा कुव्राय मनदनद बेस, अह इतेके!” येसु पया माक इतोग़, “बेसे वेहतिर, मति इद पोल्‍लोतुन सबेटोर कीया पग़वोर, बोरिह्‌कु देवुळि अद्रमता देय्‍वा ईता, ओरे कुव्रा मनदा पग़यह्‌तोर. उच्‍वुर बारा पुटटग्‍डाहि बाय्‍ललोर मन्ह्‌तोर, उय्‍तुर बारा, मन्‍कलोरा कयदे बाय्‍ललोर आतोर, ओसो उय्‍तुर बारा ‘देवुळता सेवा बेस-नेह्‌ना कीकन,’ इनजि हानाह्‌जोम कुव्राय मन्ह्‌तोर. “बोर इद पोल्‍लोतुन माळ पग़यह्‌तोर, ओरे माळिर.” मावाङ पिलाङ-पेकोराङ तलानगा येसु कय तासिसि, ओरेनाह्‌क देवुळताह बर्कत ताल्ह्‌कनोग़, इनजि उय्‍तुर लोकुर तमाङ पिलाङ-पेकोरिन ओनगा ततोर. मति माट कग़यवालोरोम ओरिन “इके वेरिन तमाटु!” इनजोर दगाङ ईतोम. मति येसु माक इतोग़, “वेर उड्लोरिन रोमिह केमाटु, वेर नयगा वायिर. बाराह्‌क इतेके पोग़ोटा देवुळबाबाल वेरा लेह्‌का कुलुल बुदतोरा राजाल आस्‍तोग़.” अह इनजि येसु पिलाङ-पेकोराङ तलानगा कय तासिसि, देवुळताह बर्कत ताल्ह्‌किसि, अग्‍डाह मावा संगे पेसिस अतोग़. उंद दिया पया बोग़कोटे येसुनगा वास ताल्ह्‌कतोग़, “गूरु, नना अमेसा देवुळता संगे अमेसाता पिसमुळ दोर्किह कीयलाहि बेद नेह्‌नल कबळ कीकन?” “नाकु नेह्‌ना कबळता लोप्पा बाराह्‌क ताल्ह्‌किह्‌‍निन? नेह्‌नोग़ इतेके ओर्वोग़े मन्ह्‌तोग़, देवुळबाबाले, ओग़े नेह्‌नाता लोप्पा पुन्ह्‌तोग़! ओना संगे निमा ‘मंदकन,’ इतेके, मोसा मुय्‍तोना संगे ईतव अडोन माळसोर मन,” इनजि येसु ओन इतोग़. “बेव अडोङ, गूरु?” “बेव ओसो? ‘निमा बोने हव्‍कमा, सिंड्रि-साट्याल आयमा, कलमा, जोल साक्‍सि एमा, नीवा तलोग़-तपेना मान तासा, कुद नीक जीवा कीतपु दुस्रोरगा जीवा कीम.’ ” इद्रम येसु ओन वेहतोग़. “इव अडोन नना कतमे माळतन, गूरु. नना ओसो बाताल कीकन?” इनजि वेग़ लेयोग़ येसुन ताल्ह्‌कतोग़. “निमा ‘पूराय नेह्‌ना मंदकन,’ इतेके अन, अनजि नीवा मनदनद सबे मालसोमतुन वमिसि, लेवोरिह्‌क ईम. अस्‍के पोग़ोन देवुळता जागातगा नियेनाह्‌क मालसोम दोर्कग़ा. अद्रम कीसि, निमा नावा संगे मनजि नावाङ कग़या,” इनजि येसु ओन वेहतोग़. इव पोल्‍लोन केंजिसि, वेग़ लेयोग़ पकाय आल्‍सुळते अरतोग़, पया अग्‍डाह पेसिस अतोग़, बाराह्‌क इतेके वेना मालसोम वेल्‍लाय मताह्‌कु अदिन पोहतलाह वेन्‍क जीवा वावो. अस्‍के येसु माक कग़यवालोरिन इतोग़, “इह केंजाट, नना वेहतह्‌नन, देवुळि तमा जीवातगा राजेम कीयना इतेके मता मन्कलोरिह्‌क पकाय तिपल आस्‍ता! ओसो उंद पोल्‍लो वेहतकन. ओकावेला ऊज-बूकातुह्‌क रूटुम पेसिस दाया पग़यग़ा, मति देवुळतुह्‌क तमा जीवातगा राजेम कीयलाह ईयना इतेके, मता मन्कलोरिह्‌क तिपल मन्ह्‌ता,” पका मालसोम इतेके देवुळता देय्‍वाता सीना आंदु इनजि मावा विचर मता. मता मन्कलोरिह्‌क इंका देवुळता संगे मनदलाह दोर्को इतेक पया बोन्‍क दोर्कग़ा? अदिनेनाह्‌क येसुना इद पोल्‍लो केंजिसि, माट पकाय बयल आतोम, बयल आसि इतोम, “अह इतेके अमेसाता पिसमुळ पया बोन्क दोर्कग़ा गूरु?” येसु मयके कोंडा मिळ्ह्‌वा ऊळिस इतोग़, “मन्‍कलोरा लावते देवुळता संगे मनदलाह दोर्को कोनि, मति देवुळ इतेके सबे कीया पग़यह्‌ता.” इदिनलोप्पा पत्रु येसुन इतोग़, “ऊळा गूरु, माट इतेके कतमे विळ्‍सिसि नीवा पेग़्के वातोम. तेना माकु बाताल पाय्‍दा दोर्कग़ा?” अस्‍के येसु माक इतोग़, “इह केंजाट, नना वेहतह्‌नन, इद दुनिया बूळेम आसि देवुळि पूना पंडिसीयग़ा. अद वेलाते माने-मन्‍कना नडुम पुटटोग़ तना राजकुर्सितगा पका डीसाते उदनोग़, अस्‍के मीट नावाङ बारा बळयिनोरिर, बारा राजकुर्सितगा उदकिर. उदिसि मीटु इस्रयेलतोर बारा कूळिनोरा नेयम कीकिर. ओसो बोर नयेनाह्‌क तमा लोन-दुवरतुन, दादाल-तमोनु, एलाळ-बायिनु, तलोग़-तपेनु, पिलाङ-पेकोरिन, जागा-बूमतुन, कतम विळ्सिह्‌तोग़, ओरिह्‌कु देवुळि लेकालेवा सम्‍सरम ईयग़ा, अचोने आयो मति ओसो अमेसाता पिसमुळ वने ईयग़ा. मति इंजेक बोर मुनेतोर मन्ह्‌तोर, वायनद कालमते आक्रितोर आयनुर, ओसो बोर इंजेके आक्रितोर मन्ह्‌तोर, ओरु अस्‍के मुनेतोर आयनुर, इद्रम वेल्‍लाटोरे आयनुर.”