मत्याल. 3. वेल्‍लाङ वर्साङ आताङ, येसु बेर्सतोग़. अव दियाने पापमताहि मिळ्‍न्‍दनद सीना इनजोरे लोकुरिन देवुळता पेदिरते योहन इनवाल एते मिहन्‍दोग़. वेग़ु यहुदा पटटा पेळ्ह्‌कल बूमते देवुळता कबुर वेहचोर वातोग़. “देवुळि मीवा नडुम राजेम कीयना इनजि मीटु मीवा पापमताहि मिळ्‍न्‍दिसि देवुळतकेने सीता कीम्ह्‌टु,” इद्रम वेग़ वेहन्दोग़. वेल्‍लाङे वर्साना मुने देवुळता कबुरतोग़ यसयाल इनवाल पवित्र सास्‍त्रमते रासिस तासतोग़, अद इह मन्ह्‌ता, पेळ्ह्‌कल बूमते केयवाना उंदि बेरा आल्का वेनदा वास्‍ता: “सामि मीवा जीवातगा वायना इनजि ओना अग़दुन तीर्ह्‌काटु, ओना वायनद अग़दुन कसुम कीम्ह्‌टु.” इद्रम रासतोग़. इंजेके योहन पेळ्ह्‌कल बूमते वातस्‍के अद पोल्‍लो करल आता. मुनेता कालमते एलियाल कबुरतोना लेह्‌का योहननाङ केग़यनाङ केन्‍केनेताङ, इतेके रुटुह्‌कनाङ केल्‍कने कोटटद गेंदे उहन्‍दोग़, नंटुह्‌कु तोलाता पेटा दोहन्‍दोग़. ओना तिंडि इतेके पापेङ, ओग़्वेनेय अचोने मंदु. वेना वेहता कबुर केंजिसि येरुसलेम सहरतोर, यहुदा पटटाङ नाह्‌कनोर, योर्दन बेरेग़ कचुलतोर इद्रम वेल्‍लाटोरे वेनाङ केंजलाह वांदुर. ओर तमा कीता पापमतुन कबुल आसि योर्दन बेरेटगा वासि योहनिना कयदे देवुळता पेदिरते एग़ मीन्‍दुर. मति देवुळताङ काग़्हवालोर रेंड तुंगानोर, उय्‍तुर परुसिर इनवालोर, उय्‍तुर सदुकिर इनवालोर, वेर वेल्‍लाटोरे योहननके “माकवने एते मीहा,” इनजोर वातोर. मति ओर तमा पापमताहि मिळ्‍न्‍दवदिन ऊळिसि योहन इतोग़, “ए वीसम तरस्कना लेह्‌काडोरिर, देवुळता वायनद बेरा मोटटाहि वितना इनजोर मीक बोग़ वेहतोग़ा? अदिह्‌के देवुळता पेदिरते एग़ मीयनामुने मीवा पापमताहि मिळ्‍न्‍दिसि सेतेमता कबळ कीस तोहाटु. ओसो ‘माट बह मतेकाय अब्रहम मुय्‍तोना कूळतोरोम, इतेके देवुळता देसेमतोरोम, अदिह्‌क माट पिसकोम,’ इनजोर मीट मुर्तिये विचर केमाटु. इह केंजाट, ‘मीक वेल्‍ला जालपिल ईकन,’ इनजि देवुळि अब्रहमिह्‌कु मुने किरिया कीस वेहच मता, अद पोल्‍लो करल आयलाह मीट मनवेकाय, अब्रहम मुय्‍तोह्‌कु पेकोर इव बंडानाहि वने देवुळि पुटिह कीया पग़यह्‌ता. ओसो ऊळाटु, देवुळता कयदे मग़्‍स तयर मन्ह्‌ता, मराता मोदुदुन नळ्‍कलाहि. बेद मरा बेसता काया आदो आयग़ा, तान नळ्‍किस किसतगा वाटिसीयग़ा. मीट मीवा पापमतेन गद्रम आस मतेके, देवुळि मीक अहे कीयग़ा. तमा पापमताहि मिळ्न्दतोर इनजि तोहतलाह नना लोकुरिह्‌कु सिरप एते मीहवनन. मति नाकाय बेह्‌रोग़ ओर्वोग़ डीसातोग़ मन्ह्‌तोग़, ओग़ नावा पया मीक काग़्हतलाह वायनोग़. ओना कादुन इटलाह वने नना ओपोन, अचोन नना उड्लोनन! ओग़ देवुळता पवित्र जीवाते ओसो किसते मीक मीहवाल आयनोग़-इतेके ओनाङ केंजवालोरिह्‌क पवित्र जीवाता लाव ईयनोग़, केंजवोरिह्‌क बारा पिववद किसबटटा सिक्‍सा ईयनोग़. ओनाय कयदे एत मन्ह्‌ता. ओग़ गोह्‌किन एह्‌चिसि बेसतानु डोमेते दोसनोग़, दोर्बेतुन बारा पिववद किसते बोळ्सिसीयनोग़, इद्रम मीक कीयनोग़,” इनजि योहन परुसिरिन, सदुकिरिन इतोग़. अस्‍के पया येसु गालिल पटटाहि पेसिसि, योहनिना कयदाहि देवुळता पेदिरते एग़ मीकन, इनजि योर्दन बेरेटगा वातोग़. मति योहन येसुनु “अह केमा,” इनजोरे “नीवाय कयदाहि नना मीयना लेह्‌का मनजि, निमा नयके वातिन, इद बहु?” इनजोर योहन येसुन इतोग़. अस्‍के येसु इतोग़, “अहे आयि, बाराह्‌क इतेके देवुळ माकु बह कीयलाह ताना विचर मन्ह्‌ता, अद मारतेक माक बेसु.” अदिह्‌कु योहन “इंगो तेला!” इनजि अहे कीतोग़. येसु एतगा मुळ्‍न्‍दिसि चट्ने पोग़ोन तेदतस्के ऊळाट, पोग़ोटा बूमि पङम्‍ने आसि देवुळता जीवा परेवा पिटेलेह्‌का तनगा वास दळ्‍म अरतदिन येसु ऊळतोग़. पया पोग़ोटाहि देवुळता आल्का केंज वाता, “वेग़े नावा जीवा कीतोग़ मग़ि, वेना लोप्पा नना पका गिर्दाते मह्‌नन,” इद्रम वेंदा वाता.