लूका. 12. च त्हेर्न हजार हजार म्‍हिमैं चर खागु तइ। छले ल्हें म्‍हिमैं तमा म्हिइ म्‍हिन् प्लेबर होंइ। धै येशूजी ओंसों ह्रोंसए चेलामैंने बिइ, “फरिसीमैंए क्हेंर झोंबै प्लेढाउँइँले जोगेइ टिद्। चमैंल स्‍योलिबै ताँमैं लोमिंबै बानि मुँ। छतसि छेनाले ताँ क्होसि न्ह क्रों मि क्रोंले टिद्। तलेबिस्याँ तोगो क्‍हेमैंइ तो सै हुथेंलेया लिउँइ ताँन् म्हिमैंइ म्रोंब्‍मुँ। झाइले तो ताँ लोथेंबै लिउँइ ताँन् म्हिमैंइ सेब्‍मुँ। छतसि क्‍हेमैंइ मिछु खैबर बिबै ताँमैं लिउँइ त्‍हिंइर म्हिमैंइ थेब्‍मुँ। धिं न्‍होंर क्‍हेमैंइ सो कैले पोंबै ताँ या धिं प्हेंउँइँले खन्‍तोंदोंन् थेनेब्‍मुँ।” येशूजी धबै बिइ, “ओ ङए थुमैं! ङ क्‍हेमैंने बिमुँ, क्‍हेमैंए ज्यु सैल् खाँबै म्‍हिमैं म्रोंसि आङ्हिंन्। तलेबिस्याँ ज्यु सैल् खाँलेया चमैंइ च भन्दा ल्हें तोइ लल् आखाँ। दिलेया खाब् म्रोंसि ङ्हिंल् त्‍हुम् बिस्याँ ङ क्‍हेमैंने बिमुँ, क्‍हेमैं परमेश्‍वर म्रोंसि ङ्हिंनु, तलेबिस्याँ म्हि सैवासि नर्गर भ्‍योंवाबै शक्‍ति खीने मुँ। “मुइ ङ्हिफुँर कोर्में ङ्‌ह आलों वा? च्हगर्न योंबै कोर्में घ्रिलाज्यै या परमेश्‍वरजी आम्‍लेनले छेनाले ङ्‌ह्‍योम् बिस्याँ झन् क्हेमैंलम् क्रप्हो या घ्रि घ्रिले परमेश्‍वरजी च्योइ थेंइमुँ। छतसि तिफुँइ आङ्हिंन्, परमेश्‍वरए उँइँर ल्‍हें कोर्में भन्दा क्‍हेमैं सै ल्हें फेब मुँ। “छतसि ङइ क्‍हेमैंने बिमुँ, खाबइ म्‍हिमैंए उँइँर ‘येशू ङए प्रभु ग’ बिमुँ, च म्हिलाज्यै या परमेश्‍वरउँइँले कुल्‍मिंबै म्हिए च्हजी परमेश्‍वरए स्‍वर्गदूतमैं उँइँर ‘चुम् ङए म्‍हि ग’ बिब्‍मुँ। दिलेया खाबइ म्‍हिमैंए उँइँर ‘ङइ येशू ङो आसे,’ बिमुँ, ङज्यै या परमेश्‍वरए स्‍वर्गदूतमैंए उँइँर ‘चु ङइ ङो आसे,’ बिब्‍मुँ। “झाइले म्हिए च्हए बिरोधर पोंब्मैंइ क्षमा योंब्मुँ। दिलेया पबित्र प्ल्हए बिरोधर पोब्मैंइ क्षमा योंरिब आरे। “झाइले म्हिमैंइ क्‍हेमैंलाइ च्हों धिंर्बै चिब्मैं नेरो क्रथेमैं ङाँर क्हाबोमा ‘ङइ तो पोंब् ङ्‍हे? ङइ तो बिल् त्‍हुब् ङ्‍हे?’ बिसि न्हुँ आलद्। तलेबिस्याँ क्‍हेमैंइ बिल् त्‍हुबै ताँ पबित्र प्ल्हजी च त्‍हेर्न क्‍हेमैंलाइ लोमिंब्‍मुँ।” येशूजी ह्रोंसए चेलामैं लोमिंरिमा हुलउँइँले म्‍हि घ्रिइ येशूने बिइ, “ओ गुरु, ङिए आबाए सै न्होर अँश लमिंन् बिसि ङए आघेंने बिमिंन् ओ।” दिलेया खीजी चने बिइ, “ओ थु, क्‍हेमैंए फिर निसाफ लब् नेरो क्हेमैंए सै न्होर चुमिंन् बिसि ङलाइ खाबइ ल्हैदिइ?” खीजी धबै चर मुँब्मैंने बिइ, “छेनाले मैंन्, नना ओलिबै लोब् आलद्, तलेबिस्याँ म्‍हि कति प्‍ल्हो‍ब तनाबिलेया सै न्होरउँइँले क्‍ह्रोंसेंन्‍बै छ्ह योंल् आखाँ।” च लिउँइ येशूजी चमैंने अहान् घ्रि बिइ, “प्‍ल्होबै म्‍हि घ्रिल म्रोंउँइँले छेज्याल्हुल्हुले रा-रोमैं खइ। छतमा ‘च्‍हौ ल्‍हें रा-रोमैं थेंबै धन्‍सार ङने आरे! तारे ङ तो लब् ङ्‍हे?’ बिसि चइ सैं न्‍हों न्‍हों मैंइ। झाइले चइ बिइ, ‘ङए धन्‍सारमैं फुवासि बेल्‍ले थेब् थेब लमुँ। झाइले ङए रा-रोमैं नेरो अरू सै न्होर चर्न थेंम्। झाइले ङइ ह्रोंसनेन् क्हिए ल्हागिर ल्‍हें बर्ष समा योबै रा-रोमैं मुँ। तारे पिरु चदु, थुँनु, धै मोज-मज्‍जा लसि सुखले टिद्,’ बिब्मुँ। दिलेया चइ छले मैंरिमा परमेश्‍वरजी चने बिइ, ‘ओ आमादु! तिंयाँ म्‍हुँइँसर्न क्‍हि सिल् त्‍हुब्मुँ। तारे क्‍हिइ साँथेंबै सै न्होर खाबल् तब्मुँ?’” येशूजी धबै बिइ, “ह्रोंसए ल्हागिर सै न्होर थुपार्दिसि प्लब तब दिलेया परमेश्‍वरए उँइँर आप्‍ल्होबै म्‍हिए गति छाबन् तम्।” येशूजी ह्रोंसए चेलामैंने बिइ, “छतसि ङ क्‍हेमैंने बिमुँ, सोबै ल्हागिर ‘ङ तो चब् ङ्‍हे? तो थुँब् ङ्‍हे? धै ज्युए ल्हागिर तो खिब् ङ्‍हे?’ बिसि न्हुँ आलद्। तलेबिस्याँ चबै सै भन्दा जीबन थेब मुँ, झाइले क्‍वें भन्दा ज्यु थेब मुँ। “कगामैं ङ्‌ह्‍योत्ति! चमैंइ खेति आल्‍हैदि, रो या आखु, चमैंल भकारि आरे, धनसारमैं या आरे। दिलेया परमेश्‍वरजी चमैंलाइ चल् पिंरिइमुँ। छाबै नमेंमैं भन्दा क्‍हेमैं झन् बेल्‍ले थेब मुँ। क्‍हेमैंए न्होंरि खाबइ न्हुँ लसि ह्रोंसए आयु च्‍हौदे या थप्दिल् खाँम्‍मा? क्‍हेमैंइ च्‍हौ च्‍योंबै के या लल् आखाँ बिस्‍याँ अरू सैर तले न्हुँ लमुँ? “झाइले अर्को ताँ: क्ह्‍योंर्बै प्हारबै टमैं ङ्‌ह्‍योसि सैंर मैंन्। चमैंइ दुःखै आल, ह्रोंसए ल्हागिर क्‍वें या आरो। दिलेया ङ क्‍हेमैंने बिमुँ, स्‍योंम्‍बै सोलोमन म्रुँ बेल्‍ले प्‍ल्‍होसि छ्याँब् छ्याँबै क्‍वें खिनाबिलेया चु टमैं प्‍हारब् धोंले छ्याँब आरेल। चु टमैं तिंयाँ प्‍हारसि प्‍हँन्हाँग कारयासि म्हिमैंइ मिर ख्रोंवाम्। छ तनाबिलेया परमेश्‍वरजी च्‍हौ छेन्‍ले पैरेमिंइमुँ बिस्याँ झन् क्‍हेमैंलाइमि बेल्‍ले छेनाले पैरेमिंब्मुँ। “छतसि तो चब, तो थुँब बिसि क्हेमैं म्हैइ आप्रद्, धै न्हुँ या आलद्। छाबै न्हुँ परमेश्‍वर ङो आसेब्‍मैंइ लम्। क्‍हेमैंलाइ चु सैमैं चैदिम् बिसि क्हेमैंए परमेश्‍वर आबाजी सेम्। बरु ओंसों परमेश्‍वरए ग्याल्स म्‍हैद्‌। झाइले खीजी चु ताँन् सैमैं क्‍हेमैंलाइ पिंब्‍मुँ। ओ ङए च्‍युगुथिरि बगाल, आङ्हिंन्। तलेबिस्याँ क्हेमैंए परमेश्‍वर आबाजी ह्रोंसए ग्याल्स क्हेमैंलाइ पिंबर सैं तोंइमुँ। “छतसि क्हेमैंए सै न्होर चुँसि योंबै मुइ आयोंब्मैं पिंन्। झाइले ह्रोंसए ल्हागिर खोंयोंइ स्योब आतबै नेंदोमैं रोसि नाँस आतबै सै न्होर स्‍वर्गर साँन्। स्‍वर्गर थेंबै सै न्होर खोंयोंइ आम्ह, तलेबिस्याँ खाबज्यै ह्‍योल् आँखाँ, झाइले प्‍हुँलुँज्‍यै आच। तलेबिस्याँ क्‍हेमैंए सै न्होर मुँबै क्ल्ह्‍योर्न क्‍हेमैंए सैं तब्‍मुँ। “क्हेमैंए क्रे फगिइ फैसि न्ह क्रों मि क्रोंले क्हेमैंए बत्ति म्रोथेंन्। ब्ह्‍या भत्‍यारउँइँले धिं क्‍ल्‍हे खोंयों खम् बिसि घ्याँ ङ्‍ह्‍योरिबै केब्छैंमैं धोंब क्हेमैं तल् त्हुम्। धिं क्‍ल्‍हे एखसि हुइबै तोदोंन् म्रा थोंमिंबै केब्छैंमैं धों तब क्हेमैं तल् त्‍हुम्। धिं क्‍ल्‍हे एखमा केब्छैंमैं तयार तसि न्ह क्रों मि क्रोंले टिरिब स्यास्‍याँ क्ल्हे सैं तोंसि केब्छैंमैंइ स्‍याबासि योंब्‍मुँ। क्ह्रोंसेंन ङ क्‍हेमैंने बिमुँ, धिं क्‍ल्‍हेइ ह्रोंसए केब्छैंमैं प्‍ह्रेंमैं धोंले टिबै सै तिमिंसि चबै सैं चल् पिंम्। धिं क्‍ल्‍हे म्‍हुँइँस आधार खलेया च भन्दा क्हैल्‍ले खलेया खीए केब्छैंमैं न्हरु आच्हुइल्‍ले टिरिब स्यास्‍याँ च केब्छैंमैंइ झन् स्‍याबासि योंब्‍मुँ। “अझै चु ताँ सैंर मैंथेंन्, ह्‍यो कति त्‍हेर खमुँ बिसि सेस्‍याँ धिं क्‍ल्‍हे न्हरु आच्हुइल्‍ले टिरिमल, धै ह्‍यो धिं न्होंर होंल् आपिंमल। छलेन क्‍हेमैं या न्ह क्रों मि क्रोंले टिद्, तलेबिस्याँ क्‍हेमैंए सैंरै आमैंबै त्‍हेर म्हिए च्ह एयुब्‍मुँ।” येशूए ताँ थेसि पत्रुसइ बिइ, “ओ प्रभु, चु अहान् ङिए ल्हागिर मत्‍त्रे बिल् उ, अरू म्हिमैंए ल्हागिरै बिल?” प्रभु येशूजी बिइ, “भर लल् खाँब नेरो बुद्धि मुँबै म्हि खाब् जा? धिं क्‍ल्‍हेइ ह्रोंसए धिंर्बै तोन्दोंरि सैए जिम्‍मा पिंसि ह्‍याबै लिउँइ भर लल् खाँब नेरो बुद्धि मुँबै म्हिइ अरू केब्छैंमैंलाइ चब् थुँबै तौदु छेनाले लमिंम्। धिं क्‍ल्‍हे एखमा ह्रोंसजी ल्‍हैदिबै के केब्छैंइ छेनाले लरिब स्‍याइबिस्‍याँ च केब्छैंइ स्याबासि योंब्‍मुँ! क्ह्रोंसेंन ङ क्हेमैंने बिमुँ, क्ल्हेइ ह्रोंसए धिंर्बै ताँन् सै न्होरए जिम्मा चलाइ पिंब्मुँ। दिलेया च केब्छैंइ ‘ङए क्‍ल्‍हे खब क्‍हैलै तोगोन् आखालै,’ ङ्हाँसि अरू के केब्छैंमैं धोंब, तो चदा ङ्हाँमुँ चब, प्हा ल्‍हें थुँसि न्‍हेल्‍ले टिइ बिस्‍याँ, चए सैंज्यै आमैंबै त्हेर थाइ आसेल्‍ले धिं क्‍ल्‍हे फेखब्‍मुँ, धै चलाइ सजैं पिंब्‍मुँ। झाइले चए गति परमेश्‍वर आम्हाँदिब्‍मैंल् धोंब तब्‍मुँ। “ह्रोंसए क्ल्हेए सैंर्बै ताँ क्होसेया खीए सैंर मैंब् धों आलब्मैंइ बेल्‍ले दुःख योंब्मुँ। दिलेया धिं क्ल्हेए सैंर्बै ताँ आक्होसि ल्हें सजैं योंल् त्हुबै के लनाबिलेया चइ च्युगुदे मत्‍त्रे सजैं योंब्मुँ। परमेश्‍वरजी ल्‍हें आशिक पिंब्मैंउँइँले ल्हेंन् ह्रिब्मुँ, छलेन ल्‍हें सैए जिम्‍मा पिंब्मैंउँइँले झन ल्‍हें किंब्मुँ। “ङ आछ्याँबै सैमैं ख्रोंवाबै ल्हागिर पृथ्‍बीर मि भोर कुमिंबर युब् ग। च मि ओंसों ओंनोंन् त्हयास्‍याँ छ्याँब तमल। ङइ किंल् त्हुब थेबै दुःखर्बै बप्‍तिस्मा घ्रि मुँ, च बप्‍तिस्मा आकिंन् समा ङए सैं छिं आङ्हाँ। “ङ पृथ्‍बीर क्ह्रिल् लबर युब् ग बिसि क्‍हेमैंइ मैंल् वा? ङ क्‍हेमैंने बिमुँ, क्ह्रिल् लबर युब आङिं, बरु आक्‍ह्रिल् लबर युब् ग। तलेबिस्याँ तारे पिरु म्हि ङ्‍ह मुँबै परवार ह्रों-ह्रोंसए न्होंर्न आक्ह्रिसि खेंमैंए पार्लेन् टिब्मुँ। सोंए फिर ङ्हिंइ बिरोध लब्मुँ, झाइले ङ्हिंए फिर सोंइ बिरोध लब्‍मुँ। चमैं ह्रों-ह्रोंसए पारन् तब्‍‍मुँ। आबाइ च्‍हए बिरोध लब्‍मुँ, च्‍हइ आबाए बिरोध लब्मुँ। आमाइ चमिए बिरोध लब्‍मुँ, चमिइ आमाए बिरोध लब्मुँ। स्‍युमिइ चोंए बिरोध लब्‍मुँ धै चोंइ स्‍युमिए बिरोध लब्मुँ।” येशूजी म्हि हुलने बिइ, “क्‍हेमैंइ न्‍हाँम्‍स्यो ल्हुउँइँले (पश्‍चिमउँइँले) रेब् म्रोंमा ‘नाँ युलै’ बिमुँ। झाइले छान तम्। झाइले दक्षिणउँइँले खैं खब् सेसि क्‍हेमैंइ ‘बेल्‍ले ख्वाललै बिमुँ।’ झाइले छान् तम्। ओ फिब्लो पार्दिब्‍मैं! पृथ्‍बी नेरो मुँ ङ्‌ह्‍योसि तारे तो तम् बिसि क्‍हेमैंइ सेम् बिस्याँ, तिंजरो तरिबै ताँमैं म्रोंसि क्‍हेमैंइ तारे तखबै ताँमैंए बारेर तले सेल् आखाँ? “क्ह्रोंसेंन्बै ताँ तो जा? बिसि क्हेमैंइ तले आक्होल? क्‍हिने आक्ह्रिबै म्‍हिइ निसाफ लबै म्हिए उँइँर क्हिलाइ बोमा खाँन् समा घ्‍याँर्न क्‍ह्रिबै ताँ लद्, छ आलस्‍याँ चइ क्‍हि नि‍याधिश ङाँर चैंबोब्‍मुँ। झाइले नि‍याधिशइ क्‍हि थेबै अफिसरए योर पिंवाब्मुँ। झाइले अफिसरइ क्‍हि झेलर च्युवाब्‍मुँ। ङ क्‍हिने बिमुँ, क्‍हिइ फोल् त्‍हुबै मुइ घ्रि-घ्रिले आफोन् समा क्हि खैलसे या झेलउँइँले त्‍होंल् योंरिब् आरे।”