मर्कूस. 6. झाइले च क्‍ल्‍ह्‍योउँइँले येशू खीए नाँस नासरतउँइँन ह्‍याइ। खीए चेलामैं या खीए लिलिन् ह्‍याइ। धै प्रिबै त्हिंइरि येशू च्हों धिंर ह्‍यासि म्हिमैंने परमेश्‍वरए ताँ लोमिंबर होंइ। खीए ताँ थेब्मैं न्होंर्बै ल्हें म्हिइ अचम्‍मा ङ्हाँसि छ बिइ, “चु म्‍हिजी छाबै ताँमैं खनिउँइँले ह्रगे? चु म्‍हिजी योंबै ज्ञान खैब जा? चु म्‍हिउँइँले छाबै अचम्‍माबै केमैं खैले तब् जा? चुम् सिंए के लबै म्हि आङिं वा? चु मरियमए च्‍ह, याकूब, योसेफ, यहूदा नेरो सिमोनए आघें, आङिं वा? खीए अङाँमैं या चुर्न मुँ!” छ बिसि चमैंइ खी म्हि आच्हिन् लइ। छतमा येशूजी चमैंने बिइ, “अगमबक्‍ताइ खन्‍तोदोंन् मान योंमुँ, दिलेया ह्रोंसए नाँसर, ह्रोंसए म्‍हिमैंए म्‍हाँजोर, नेरो ह्रोंसए धिंर मान आयों।” येशूजी खीए नाँसर को-कोइ नबै म्‍हिमैंए फिर ह्रोंसए यो थेंसि चमैं सल् लमिंबै के बाहेक अरू औदिबै केमैं तोइ लल् आखाँल। तलेबिस्‍याँ चमैंइ बिश्‍वास आल। चमैंइ खीए फिर बिश्‍वास आलब् म्रोंसि येशू प्लेटोयाइ। झाइले येशू च जरेबै नाँसजरे परमेश्‍वरए ताँ लोमिंदै प्रइ। खीजी च्युसे ङ्हिं चेलामैं खी ङाँर हुइसि ङ्हिं-ङ्हिं लसि चमैंलाइ मोंमैं ल्‍हाबै हग नेरो शक्‍ति पिंइ। धै खीजी चमैंने बिइ, “छले ह्‍यामा क्हेमैंइ चबै सैमैं, झ्योल, मुइ तोइ आबोद्। प्हरे बिस्याँ किंन्, जुत्ता खिदु, दिलेया फेर्दिबै क्‍वेंमैं आबोद्।” धबै येशूजी चेलामैंने बिइ, “क्‍हेमैं नाँसर ह्‍यामा खाबै धिंर क्‍हेमैंए मान् लमुँ, च नाँसउँइँले आत्‍होंन् समा च धिंर्न टिद्। को-कोइ क्‍ल्‍ह्‍योर फेनेमा म्हिमैंइ क्‍हेमैंए मान आलस्‍याँ, क्‍हेमैंइ बिबै ताँ आथेस्‍याँ, च क्‍ल्‍ह्‍योउँइँले त्‍होंमा चमैंए बिरोधर ग्वाइ पिंबै ल्हागिर क्‍हेमैंए प्‍हलेर्बै त्‍हुल खारथेंन्।” च लिउँइ चेलामैं छाइले त्‍होंह्‍यासि “ताँन् म्‍हिमैंने ह्रोंसए आछ्याँबै बानि पिसि परमेश्‍वरउँइ सैं एद्,” बिसि बिप्रइ। झाइले च चेलामैंइ मोंइ स्‍याबै ल्‍हें म्‍हिमैंउँइँले मोंमैं ल्‍हाइ धै ल्‍हें नबै म्‍हिमैंलाइ प्राथना लदै छ्युगु फोसि सल् लमिंइ। येशूजी लबै केए बारेर्बै ताँमैं खन्तोदोंन् थेनेल। छतसि हेरोद म्रुँज्यै या खीए बारेर्बै ताँ थेइ। को-कोइइ “बप्‍तिस्‍मा पिंबै यूहन्‍ना सिबउँइँले सोसि खना! छतैग चइ औदिबै केमैं लल् खाँना बिमल।” दिलेया कोइइ, “चुम् एलिया बिबै अगमबक्‍ता ग,” बिइ। को-कोइइ “चुम् स्‍योंम्‍बै अगमबक्‍तामैं न्होंर्बै घ्रि धों तब् ग,” बिइ। दिलेया हेरोदइ चु ताँ थेसि बिइ, “चुम् क्ह्रोंसेंन् यूहन्‍ना ग। चए क्र ङइ थोबर ल्‍हैदिल, चम् सोइ खना।” तलेबिस्याँ च भन्दा ओंसों हेरोद म्रुँइ ह्रोंसए अलि फिलिपए म्रिं हेरोदियासने ब्ह्‍या लल। छतसि “ह्रोंसए अलिए प्ह्रेंस्योने ब्ह्‍या लल् आत!” बिसि यूहन्‍नाइ बिबइले हेरोदइ यूहन्‍नालाइ क्हाबर ल्हैदिसि फैसि झेलर च्युवाल। छतमा च हेरोदियासइ बिब् धोंले हेरोदइ सिपाइमैं कुलसि यूहन्‍ना झेलर च्युवाइ। हेरोदियासइ यूहन्‍नाने इख थेंसि चलाइ सैबै सैं लल, दिलेया सैल् आखाँल, तलेबिस्याँ यूहन्‍ना ठिक के लबै पबित्र म्‍हि मुँ बिबै ताँ हेरोदइ सेल। छतसि हेरोद चने ङ्हिंसि सैल् आपिंल। यूहन्‍नाए ताँ थेमा हेरोद खैताखैता तमल दिलेया सैं तोंदै चए ताँ थेमल। लिउइ मत्‍त्रे हेरोदियासइ यूहन्‍ना सैबै मौका योंइ। च त्हिंइ हेरोद म्रुँ फिबै त्हिंइ मुँल। छतसि हेरोद म्रुँइ ह्रोंसए दरबारर्बै क्रथे मिंथेमैं, कप्‍तानमैं नेरो गालील ह्‍युलर्बै चिबनाँब्मैंए ल्हागिर भत्यार लइ। च्हमा हेरोदियासए च्हमि भोज चबै कोठार खसि सेइ। छले सेसि हेरोद नेरो चर मुँबै ताँनए सैं तोंन् लइ। छतमा हेरोदइ चने बिइ, “क्‍हिइ ङने तो ह्रिदा ङ्हाँइमुँ ह्रिद्, तो ह्रिलेया ङइ क्‍हिलाइ पिंस्यो!” कसम चसि चने बिइ, “ङए आधा ग्याल्स ह्रिलेया ङ क्हिलाइ पिंस्‍यो।” छबिमा च बैरु त्‍होंह्‍यासि चए आमाने “ङइ तो ह्रिले?” बिसि ङ्योएइ। चए आमाइ बिइ, “बप्‍तिस्‍मा पिंबै यूहन्‍नाए क्र ह्रिद्।” आमाइ छ बिबै तोदोंन् च हेरोद म्रुँ ङाँर ह्‍यासि बिइ, “बप्‍तिस्‍मा पिंबै यूहन्‍नाए क्र थलिर झोंसि तोगोंन् ङलाइ पिंन्। ङइ ह्रिदा ङ्हाँब चुन् ग।” चु ताँ थेसि हेरोद बेल्‍ले न्हुँ खइ, दिलेया भत्यारर मुँबै प्ह्रेंमैंए उँइँर कसम चसि क्हिइ तो ह्रिलेया पिंम् बिबइले हेरोदइ “आपिं,” बिल् आखाँ। छतसि हेरोद म्रुँइ सिपाइ घ्रि कुलसि “यूहन्‍नाए क्र पखबर ल्हैदिइ।” धै सिपाइ झेलर ह्‍यासि यूहन्‍नाए क्र थोइ। झाइले थलिर झोंसि च च्हमिरिने पिंइ। च च्हमिरिइ क्र बोसि ह्रोंसए आमाने पिंइ। यूहन्‍नाए चेलामैंइ चु ताँ थेइ, धै चमैं खसि सिनु बोसि छगोंर पाइ। येशूजी ओंसोंन् कुल्मिंबै चेला चिब्मैं खी ङाँर एखइ। धै खेंमैंइ तो तो लइ बिबै ताँ नेरो तो तो लोमिंइ बिबै तोन्दोंरि ताँ येशूने बिइ। चर ह्‍याब खब म्‍हिमैं ल्‍हें तसि येशू नेरो खीए चेलामैंइ चबै नइ आयोंल। छतसि खीजी चेलामैंने बिइ, “खो, ङ्यो खाबै आरेबै क्‍ल्‍ह्‍योर ह्‍याले धै भों न्‍हले।” छबिसि चमैं डुँङ्गार क्रेसि खाबै आरेबै क्‍ल्‍ह्‍योर ह्‍याइ। दिलेया खेंमैं ह्‍यारिब ल्हें म्हिइ सेइ। छतसि खेंमैं तालए क्‍योंजा फेनेब् भन्दा ओंसोंन् नाँ-नाँसउँइँले ल्हें म्‍हिमैं न्हेदै तालए छेउर फेनेइ। येशू तालए छेउर फेसि डुँङ्गाउँइँले त्‍होंमा ल्हें म्हि म्रोंइ। चमैं म्रोंसि खीए सैंर ल्‍हयो खइ तलेबिस्याँ चमैं प्ह्रोंछैं आरेबै क्‍युमैं धोंन् तरिल। छतसि येशूजी चमैंलाइ ल्‍हें ताँमैं लोमिंबर होंइ। ङेसा तबि छेमा चेलामैं येशू ङाँर खसि बिइ, “चु खाबइ आरेबै क्‍ल्‍ह्‍यो ग। धै म्‍हुँइँसै या तबि छेइ। छतसि चुमैं ह्‍याल् पिंन्। चुमैं छाइ छुइबै नाँसजरे ह्‍यासि चबै सैमैं किंसि चरिगे।” दिलेया येशूजी चमैंने बिइ, “क्‍हेमैंइन चमैंलाइ चल् पिंन्।” छबिमा चेलामैंइ येशूने बिइ, “ङि ह्‍यासि म्हैंन प्रेल्बै नोंसैए क्‍हें किंइ पखसि चुमैं चल् पिंले वा?” येशूजी चमैंने बिइ, “क्‍हेमैंने क्‍हें कति पो मुँ? ह्‍यासि ङ्योद्।” ङ्ह्‍योबै लिउँइ चमैं खसि येशूने “क्‍हें ङ्‌हपो नेरो ताँग ङ्हिं मुँनामैं,” बिइ। झाइले येशूजी “चर मुँबै म्हिमैंलाइ टोलि टोलि लसि ल्हस्यारल्‍ले चउरर क्हुँबर ल्हैदिद्,” बिइ। झाइले चमैं कोइ ङ्‍हच्यु ङ्‍हच्युए टोलि लसि ल्हस्यारल्‍ले क्हुँइ। कोइ प्र प्रए टोलि लसि ल्हस्यारल्‍ले क्हुँइ। झाइले येशूजी च क्‍हें ङ्‌हपो नेरो ताँग ङ्हिं किंसि मुउँइ ङ्‌ह्‍योसि परमेश्‍वरलाइ धन्‍यबाद पिंइ। धै च क्‍हें लुँसि “म्हिमैं चुमिंन्,” बिसि चेलामैंने पिंइ। छलेन खीजी ताँग ङ्हिं या ताँनलाइ चुमिंइ। झाइले ताँनइ बेल्‍ले म्रेंन्ले चइ। म्हिमैंइ चल् आखाँसि ङैबै क्हें लुँठेमैं चेलामैंइ खुमा च्युसे ङ्हिं ट्हलो तल। क्‍हें चबै आमुयुँमैं मत्‍त्रे हजार ङ्‌ह मुँल। म्हिमैंइ चल् खाँबै तोदोंन् येशूजी ह्रोंसए चेलामैं डुँङ्गार क्रेसि खेंमैं ह्‍याब् भन्दा ओंसोंन् तालए क्‍योंजा बेथसेदा बिबै क्‍ल्‍ह्‍योर कुलइ। छले कुलबै तोंर्न म्हिमैंलाज्यै या खेंमैंए धिंर कुलइ। च म्हिमैं ह्‍याबै लिउँइ येशू कोंर प्राथना लबर ह्‍याइ। ङेसा तबि छेमा चेलामैंए डुँङ्गा तालए म्‍हाँजोर मुँल। येशू बिस्याँ कोंर्न मुँल। च त्हेर उल्टोले थेबै खैं खसि डुङ्गा ओलेब बेल्‍ले गारो तरिल। नाँ न्होबै छझँ, सों ह्राबै त्हेजरे येशू तालए फि फि प्रखसि चेमैं भन्दा ओंसों ह्‍याल् म्हैइ। दिलेया चेलामैंइ येशू तालए फिर प्ररिब् म्रोंसि “मों मुँना!” बिसि चिरइ। तलेबिस्याँ खी क्युए फिर प्रब् म्रोंसि चमैं ङ्हिंयाँल। दिलेया येशूजी युन्ले चमैंने भोंब तद्, “आङ्हिंन्! ङन् ग,” बिइ। च्हौ बिसि येशू चमैंए डुँङ्गार क्रेइ। खी डुँङ्गार क्रेबै तोदोंन् खैं टियाइ। छ तब् म्रोंसि चमैं प्लेटोयाइ, तलेबिस्याँ खीजी क्‍हें ङ्‍हपो नेरो ताँग ङ्हिंउँइँले हजार ङ्‌ह म्हिमैं चल् पिंब म्रोंलेया “येशू खैबै म्हि मुँगे” बिसि चमैंइ अझै आक्‍होल, तलेबिस्याँ चमैंए सैं सारो तल। झाइले चमैं तालए चोंजा गनेसरत बिबै ह्‍युलर फेखबै लिउँइ डुँङ्गा छ्योगर पखसि फैथेंइ। खेंमैं डुँङ्गाउँइँले त्‍होंबै तोदोंन् म्‍हिमैंइ येशूलाइ ङो सेइ। छतसि चमैं च जरेबै ह्‍युलजरे न्हेह्‍यासि येशू मुँबै क्ल्ह्‍योर नबै म्हिमैं रोबै क्ल्ह्‍योनेन् पखबर होंइ। खी नाँसजरे ख-खनर ह्‍यामुँ च-चर्न म्‍हिमैंइ नबै म्‍हिमैं घ्याँ-घ्याँर्न पखसि थेंमिंमल। धै नबै म्हिमैंलाइ “क्‍हिए क्वेंए ङो मत्‍त्रे छुइल् पिंन्” बिसि पखबै म्हिमैंइ यो छ्युँ लइ। धै येशूए क्‍वें छुइब्मैं ताँन् सयाइ।