हितोपदेश. 17. प्होंगि कैगि तबै धिंर सेने कैं चब् भन्दा क्ह्रिसि पैंगु प्रोलि चब छ्याँब् ग। बुद्धि मुँबै केब्छैंइ केर आफेबै च्हलाइ न्होंर थेंब्मुँ, धै च्हइ धोंले चइ खे-बाज्युमैंए सै न्होर योंब्मुँ। मारा नेरो चाँदि मिइ खार्दिम्, दिलेया म्हिए खों जाँच लब याहवेहन् ग। दुष्‍ट म्हिइ आछ्याँबै ताँ थेदा ङ्‍हाँम्, स्योलिबै ताँ पोंबै म्हिइ न्होह्रों तबै ताँमैंन् थेल् म्हैम्। ङ्‍हाँदुमैंलाइ प्ह्रबै म्हिइ चलाइ बनेबै परमेश्‍वरए आब्रु वाब् ग; धै आगुए फिर दुःख तमा सैं तोंबै म्हिमैंइ दण्ड योंब्मुँ। क्वें-क्वेंमिमैं बाज्यु-भुज्युए क्रेगि ग, धै आबा-आमा प्हसेमैंए ङ्‍हो लोंबै सै ग। आमादुमैंलाइ छ्याँबै ताँ पोंब आङ्हे, क्रथे मिथेमैंइ स्योलिबै ताँ पोंब झन् तिफुँइ आङ्हें। घुस पिंबै म्हिल तो के मुँलेया छ्याँब तम्। पाप के ललेया क्षमा पिंबै म्हिइ म्हाँया लम्; दिलेया घरि-घरि ताँ क्हेरिबै म्हिइ क्ह्रिबै थुमैं या फ्रेवाम्। ताँ क्होबै म्हिलाइ तिला लोदा सैंदा लमा छ्याँब तम; दिलेया बुद्धि आरेबै म्हिलाइ कोर्राइ प्रखे प्रुलेया तार आख। दुष्‍ट म्हिइ प्होंगि कैगि मत्‍त्रे लल् म्हैम्, छतसि सारो सैं मुँबै म्हि घ्रि चए बिरोधर कुलब्मुँ। बुद्धि आरेबै म्हिइ आछ्याँबै के लरिबै त्हेर त्होब भन्दा बरु प्हसे प्हेंवाबै भलुने त्होब छ्याँब ग! आगुइ क्हिलाइ छ्याँब ललैया क्हिइ चए न्होह्रों लइ बिस्याँ क्हिए धिंर खोंयोंइ आछ्याँबन् तम्। प्होंगि मिब क्वेथेंबै क्युए बाँध फुयाब् धों तब् ग, छतसि प्होंगि तल् म्हैस्याँ च्याँ तयाल् त्हुम्। छ्याब् मुँबै म्हिलाइ छ्याब् आरेब् बिब धै छ्याब आरेबै म्हिलाइ छ्याब् ल्हैदिब ङ्हिंन-ङ्हिंन म्रोंसि याहवेह छेरम्। बुद्धि आम्हैबै आमादुए योर मुँबै मुइ तो केर फेमुँ? क्ह्रिबै थुइ खोंयोंन् बिलै म्हाँया लमुँ, धै दु:ख सुखर आघें-अलिमैंन् केर फेम्। चुइ आफोस्याँ ङइन फोस्यो बिसि आमादुइ आगुए ल्हागिर जमानि टिम्। प्होंगि मिदा ङ्‍हाँबै म्हिइ पाप के लम्, धै ङम् ङन् ग बिसि प्हैंबै म्हिइ ह्रोंसल्न न्होह्रों लम्। आछ्याँबै सैं मुँबै म्हिल बिब् धों आत, स्योलिबै ताँ पोंबै म्हिए छ्हर छ्याँब् आत। आमाबै च्हइ आबा-आमालाइ पिर लम्, छाबै च्हइ आबा-आमालाइ खोंयोंइ सन्तोक आल। सैंर सन्तोक मुँस्याँ नलेया सब् धोंन् ङ्‍हाँम्; दिलेया सैंर पिर मुँस्याँ ह्रिब्मैं ङ्युयाम्। दुष्‍ट न्यायाधिसइ खाबै आम्रोंल्‍ले घुस किंम्, धै छेनाले निसाफ आल; च्हैंब् मैंब् लल् खाँबै म्हिइ लबै के छ्याँब तम्, दिलेया आमादुमैंइ बिस्याँ आङिं आङिंबै सैमैं मत्‍त्रे ङ्ह्‍योप्रम्। आमादु च्हइ ह्रोंसए आबालाइ शोक तल् लम्, धै आमालाइ पिर तल् लम्। छ्याब आरेबै म्हिलाइ दण्ड पिंब, नेरो ठिक के लब्मैंलाइ कोर्राइ प्रुब ठिक आङिं। बुद्धि मुँबै म्हिइ ल्हें आपों, धै च्हैब् मैंब् लल् खाँबै म्हि युनन् ह्रिस आख। आमादुमैंया च्याँले टिस्याँ बुद्धि मुँबन् ब्योंब् धों तम्; धै खैच्हिजिले आपोंबै म्हि बुद्धि मुँबै म्हि ग।