भजनमैं. 146. हल्‍लेलूयाह! ओ ङए सो, याहवेहए मिं थेब् लद्! ङए छ्ह तिगोंन् ङ याहवेहए मिं थेब् लब्मुँ, छ्ह तिगोंन् ङ परमेश्‍वरए क्वेमैं प्रिंरिब्मुँ। क्रथे मिंथेमैं नेरो सिल् त्हुबै म्हिमैंए फिर भर आथेंन्, तलेबिस्याँ चमैंइ जोगेमिंल् आखाँ। चमैंइ सो पिमा चमैं सर कोंयाम्, च त्हिंइर्न चमैंए चाँजोमैं या नुयाम्। याकूबए परमेश्‍वरजी ल्होमिंबै म्हिइ आशिक योंम्, ह्रोंसए याहवेह परमेश्‍वरने चइ आशा लम्। स्वर्ग, पृथ्बी, मा ङ्युँइ, नेरो चर मुँबै तोंन्दोरि सैमैं खीजी बनेइ, खी खोंयोंन् बिलै भर लल् खाँब मुँ; आगुइ क्र ओलै आपिंब्मैंलाइ याहवेहजी ठिक निसाफ लमुँ, खीजी फो ख्रेंब्मैंलाइ चल् पिंमुँ। याहवेहजी कैदिमैं बैरु तेमिंम्, याहवेहजी मि आम्रोंब्मैंए मि थोंमिंम्। ल्हिबै ति नोसि ओलै आखाँब्मैंलाइ याहवेहजी रेमिंम्, याहवेहजी ठिक के लब्मैं म्हाँया लम्। अरू ह्‍युलउँइँले खबै तोइ आरेब्मैं याहवेहजी रक्षा लम्, आबा-आमा आरेब्मैं नेरो म्हरेस्योमैं खीजी ल्होमिंम्, दिलेया दुष्‍ट म्हिमैंए चाँजो खीजी फुवाम्। याहवेहजी खोंयोंन् बिलै ग्याल्स लब्मुँ, ओ सियोन, क्हिए परमेश्‍वरजी पुस्ता-पुस्ता समा ग्याल्स लब्मुँ। हल्‍लेलूयाह! याहवेहए मिं क्वेद्!