भजनमैं. 92. प्रिबै त्हिंइर प्रिंबै क्वे घ्रि। ओ ताँन् भन्दा थेबै परमेश्‍वर, क्हिए मिंर क्वे प्रिंब नेरो याहवेहलाइ धन्यबाद पिंब बेल्‍ले छ्याँबै ताँ ग। ङिए फिर क्हिजी लबै खोंयोंइ आनुबै म्हाँयाए बारेर न्हाँगर प्रिंब, धै म्हुँइँसर क्हि भर लल् खाँबै परमेश्‍वर ग बिसि बयन लब, झाइले तार च्यु मुँबै सारङ्गी नेरो बीणा ह्रादै क्हिए मिं क्वेब बेल्‍ले छ्याँबै ताँ ग। तलेबिस्याँ ओ याहवेह, क्हिजी ह्रोंसए केमैंउँइँले ङए सैं तोंल् लमिंइमुँ; क्हिए योजी लबै केमैं म्रोंसि ङ बेल्‍ले सैं तोंदै क्वे प्रिंम्। ओ याहवेह, क्हिजी लबै केमैं कति थेब मुँ! क्हिए बिचारमैं कति गैरु मुँ! दिलेया च्हैंब-मैंब लल् आखाँबै म्हिइ चु ताँ क्होल् आखाँ; आमादुइ चु ताँ क्होल् आखाँ। दुष्‍ट म्हिमैं छि धोंले मौलिदिलेया धै आछ्याँबै के लब्मैंल बिब् धों मैंब् धों तलेया, चमैं युगुर्ले नास तयाब्मुँ। दिलेया ओ याहवेह, क्हि खोंयोंन् बिलै नुबै क्‍ल्‍ह्‍योर मुँ। ओ याहवेह, क्हिए शत्तुरमैं क्ह्रोंसेंन्ले नास तब्मुँ; दुष्‍ट म्हिमैं ताँन् सग्याँ प्हुग्याँ तयाब्मुँ। ङ बिस्याँ क्ह्‍योंर्बै साँढे धोंले क्हिजी ङए भों थेब लमिंब्मुँ; छ्युगु फोसि ङलाइ त्हाँइमुँ। ङए शत्तुरमैं हार्दिब ङए मिइ म्रोंइमुँ; ङए शत्तुरमैं ल्हावाबै ताँ ङए न्हइ थेइमुँ। ठिक के लबै म्हिमैं बिस्याँ छोग्रए धुँ धोंले मौलदिम्; लेबनानल कोंर्बै थेबै देवदारु सिं धुँ धोंले चमैं थेब त-तै ह्‍याब्मुँ। याहवेहजी च म्हिमैंलाइ ह्रोंसए धिंर रुँइँइमुँ; चमैं ङ्योए परमेश्‍वरए मन्दिरर मौलिदिब्मुँ। खिब् तयालैया चमैंइ रो ल्हें रोब्मुँ; चमैं ताजा नेरो पिंक्यो ब्योंब् तरिब्मुँ, धै “याहवेह स्वाब मुँ; खी ङ रक्षा लमिंबै पारा ग, धै खीजी आछ्याँबै के खोंयोंइ आल!” बिसि बयन लब्मुँ।