भजनमैं. 35. दाऊदए भजन घ्रि ओ याहवेह, ङए बिरोध लब्मैंए बिरोध लमिंन्; ङने नेखब्मैंने क्हिन् नेमिंन्! क्हिए ढाल छेदु, पैए जामा खिदु, धै ङ ल्होबर खमिंन्! बर्षा छेदु, धै ङलाइ ल्हाप्रब्मैंलाइ ल्हिद् “क्हिलाइ मुक्‍ति पिंबै परमेश्‍वर ङन् ग,” बिसि ङए सोने बिमिंन्। ङलाइ सैल् म्हैब्मैं फापिसि लि उँइँलै आखाँन् तरिगे। ङए न्होह्रों लल् म्हैब्मैं ल्हावारिगे धै अलमल् तयारिगे! चमैं खैंइ नोइ बोवाबै पुइ धोंन् तरिगे, धै याहवेहए दूतमैंइ चमैं ल्हावारिगे! चमैंए घ्याँ मिछु खैब् नेरो प्लेब तरिगे, धै याहवेहए दूतइ चमैं ल्हासिन् टिरिगे! तलेबिस्याँ तोनतोर्न चमैंइ ङलाइ फसेबै ल्हागिर ङो चुइ, धै तोनतोर्न ङलाइ सैबै ल्हागिर हों ताइ। थाइ आसेल्‍ले चमैं नास तयारिगे! चमैंइ लोइ चुबै ङोर चमैंन् फेरिगे; चमैंइ ताबै होंर चमैंन् पयासि नास तयारिगे! ङ बिस्याँ याहवेहनेन् सैं तोंब्मुँ, छले खीजी ङलाइ जोगेमिंबइले ङए सैं बेल्‍ले तोंब्मुँ। “ओ याहवेह, क्हि धों तब खाब् मुँ? क्हिजी भों आरेब्मैंलाइ ह्रोंस भन्दा भोंबै म्हिमैंउँइँले जोगेमिंम्, छले भों आरेब्मैं नेरो आयों आख्युब्मैंलाइ ह्रुगिदिबै म्हिमैंउँइँले क्हिजी चमैंलाइ जोगेमिंम्,” बिसि ङए ताँन् ज्यु नेरो सैंइ बिप्रम्। स्योलिबै ताँ पोंब्मैं खसि ङइ था आसेबै ताँमैंए बारेर ङए फिर छ्याब् ल्हैदिम्। चमैंए फिर ङइ छ्याँबन् ललेया चमैंइ ङए न्होह्रों लम्; धै ङए सैं बेल्‍ले च्योंन् लवाम्। दिलेया चमैं नब्-छब् तमा ङइ नइँए ह्रेंग खिसि बर्त टिसि चमैंए ल्हागिर प्राथना लमल। ङए थुमैं नेरो ङए आघें अलिमैंए ल्हागिर न्हुँ लब् धोंलेन् ङइ चमैंए ल्हागिर न्हुँ लमल; ह्रोंसए आमाए ल्हागिर शोक लब् धोंले, ङइ क्र कुरसि चमैंए ल्हागिर शोक लइ। दिलेया ङए फिर दुःख तमा चमैं निस्योदै ङए बिरोधर खागु तइ; ङइ थाइ आसेल्‍ले ङए न्होह्रों लबर चमैं खागु तइ। चमैंइ खोंयोंइन ङए बिरोधर आछ्याँबै ताँमैंन् लरिइ। आछ्याँब खों मुँब्मैंइ भत्यारर बिरोध लसि प्ह्रब् धोंले चमैं ङए फिर ह्रिस खसि स ह्रादै पोंइ। ओ याहवेह, खोंयों समा क्हिजी ङए फिर तरिबै अनिया ङ्ह्‍योरिमुँ? ङए बिरोधर रासि खोंयोंन् बिलै ङए न्होह्रों लल् म्हैबै सिंहमैं धों तबै म्हिमैंउँइँले ङ जोगेमिंन्। म्हिमैं च्होबै क्ल्ह्‍योर ङइ क्हिलाइन धन्यबाद पिंम्; छलेन ल्हें म्हिए म्हाँजोरै या ङइ क्हिए मिंन् थेब् लब्मुँ। तोन् तोर्न ङए बिरोध लबै शत्तुरमैं ङ म्रोंसि सैं तोंल् आयोंरिगे, धै तोन् तोर्न ङलाइ हेल् लब्मैंइ मि स्युरसि ङलाइ प्ह्रल् आयोंरिगे। तलेबिस्याँ चमैंइ क्ह्रिबै ताँ खोंयोंइ आपों, क्ह्रिसि टिब्मैंए म्हाँजोरै या स्योलिबै ताँमैं बिसि छ्याब् ल्हैदिल् म्हैम्। चमैंइ ङलाइ प्ह्रमा “क्हिइ लबै के ङिए मिइन म्रोंल् योंइ!” बिसि अझै ङए बिरोधर्न पोंम्। ओ याहवेह, चमैं ङए बिरोधर पोंब क्हिजी थेइमुँ; छतसि आपोंल्‍ले आटिमिंन्! ओ थेब प्रभु, ङउँइँले ह्रेंगो आतमिंन्! ङए निसाफ लबै ल्हागिर रेमिंन्, ओ थेबै प्रभु, ङए परमेश्‍वर, ङए ल्हागिर नेमिंन्! ओ ङए याहवेह परमेश्‍वर, क्हि ठिक निसाफ लबै परमेश्‍वर ग। छतसि ङलाइ तोइ दोष आरेब ठर्दिमिंन्, धै ङए बिरोधर पोंबै म्हिमैं सैं तोंल् आयोंरिगे! चमैंइ खेमैंए सैंर “अँ, ङिए सैंर मैंब् धोंन् तइ!” बिल् आयोंरिगे। “ङिइ चलाइ ट्होवाइ!” बिल् आयोंरिगे। ङए फिर दुःख तमा ङए बिल्‍लि लदै निस्योब्मैं ताँन् फापिल् त्हुरिगे धै खैलातोला तबर फेरिगे! “ङिम् च भन्दा थेब् ग,” बिसि प्हैंब्मैं या ताँन् लि उँइँलै आखाँल्‍ले फापिल् त्हुरिगे। “चम् ठिक के लबै म्हि ग,” बिसि ङए बारेर छ्याँबै ताँ पोंब्मैं सैं तोंसि छिं ङ्हाँल् योंसि कै तेरिगे। “ह्रोंसए के लबै म्हिल बिब् धों पोंब् धों तब् म्रोंसि याहवेह सैं तोंइमुँ। छतसि खीए मिं थेब् तरिगे!” बिसि चमैंइ खोंयोंन् बिरिगे। क्हिजी लबै ठिक केमैंए बयन लदै ङ खोंयोंन् बिलै क्हिए मिं क्वेरिब्मुँ।