उत्पत्ति. 3. याहवेह परमेश्‍वरजी बनेबै क्ह्‍योंर्बै सो प्ह्‍याबै सैमैं न्होंरि प्हुरि ताँन् भन्दा स्योर्गु मुँल। चइ च्हमिरिने “परमेश्‍वरजी क्हेमैंने बगैंचार्बै सिंधुँर्बै रो खाबै या आचद् बिइमुँ वा?” बिसि ङ्योएइ। च्हमिरिइ प्‍हुरिने बिइ, “बगैंचार्बै सिंधुँर्बै रो ङिइ चल् खाँम्। दिलेया ‘बगैंचाए म्हाँजोर मुँबै सिंधुँर्बै रो बिस्याँ क्हेमैंइ आचद्, आछुइद्। आस्‍याँ क्हेमैं सियाब्मुँ,’ बिसि परमेश्‍वरजी ङिने बिइमुँ।” प्‍हुरिइ च्हमिरिने बिइ, “क्हेमैं आसि। तलेबिस्‍याँ क्हेमैंइ च रो चबै त्हिंइर्न क्हेमैंए सैं न्होंर्बै मि थोंब्मुँ, धै छ्याँब आछ्याँब सेल् खाँबै ज्ञान योंसि क्हेमैं या परमेश्‍वर धोंन् तब्मुँ बिसि परमेश्‍वरजी सेइमुँ।” झाइले च सिंधुँर्बै रो चबर लिंब, ङ्ह्‍योमा छ्याँब नेरो बुद्धि योंबै ल्हागिर च सिंधुँए रो चल् त्हुमन बिसि च्हमिरिइ मैंइ। छतसि चइ च सिंधुँए रो टोंसि चवाइ ह्रोंसए प्युँलाज्यै पिंइ, धै प्युँज्यै या चइ। च रो चबै तोंदोंन् चमैं ङ्हिंना ङ्हिंनए मि थोंयाँइ, झाइले खेंमैं क्लुँनन् मुँना बिसि चमैंइ सेइ। छतसि तुँबुए लमैं थुसि ह्रोंसए ल्हागिर क्‍वें टुसि खिइ। झाइले ङेसा छजाँ याहवेह परमेश्‍वर बगैंचार स्‍युररिमा चमैंइ खीए कै थेइ, धै बगैंचार्बै सिंधुँमैंए म्हाँजोरि याहवेह परमेश्‍वरउँइँले लोयाइ। दिलेया याहवेह परमेश्‍वरजी “क्हि खनिर मुँ?” बिसि म्हिलाइ हुइ। चइ बिइ, “ङइ बगैंचार क्हिए कै थेइ धै ङ ङ्हिंसि लोयाइ, तलेबिस्याँ ङ क्लुँनन् मुँल।” “क्हि क्लुँनन् मुँ बिसि खाबइ बिइ? ङइ आचद् बिबै सिंधुँर्बै रो क्हिइ चवाल् वा?” बिसि परमेश्‍वरजी ङ्योएइ। म्हिइ बिइ, “ङने टिरिगे बिसि क्हिइ पिंबै च्हमिरिइ च सिंधुँर्बै रो ङ पिंइ। धै ङइ चइ।” छतमा याहवेह परमेश्‍वरजी च्हमिरिने “क्हिइ तले छ लल?” बिमा च्हमिरिइ बिइ, “प्हुरिइ ङने ‘तोइ आत! च रो चलेन् तम्’ बिसि स्योर तेइ। छतसि ङइ चइ।” झाइले याहवेह परमेश्‍वरजी प्‍हुरिने बिइ, “क्हिइ स्योर तेबइले क्हि धिंर न्‍हबै खेदोमैं नेरो ताँन् क्ह्‍योंर टिबै खेदोमैं न्होंरि क्हिइ ल्हें सराप योंब्‍मुँ। क्हि फोइ क्ल्याँसि प्रल् त्हुब्मुँ धै क्हिए छ्ह तिगोंन् स चब्‍मुँ। क्हि नेरो च्हमिरिए म्हाँजोरि धै क्हिए सन्तानमैं नेरो च्हमिरिए सन्तानए म्हाँजोरि ङइ प्होंब्-नेब् लमिंम्। च्हमिरिए सन्तानइ क्हिए क्र प्‍लेब्मुँ धै क्हिइ चए प्‍हले तिंजुर चोब्‍मुँ।” झाइले खीजी च्हमिरिने बिइ, “क्हिए प्हसे फिबै त्हेर्बै बेथा ङइ बेल्‍ले बडिमिंब्‍मुँ। क्हिइ दुःखले प्हसे फिब्‍मुँ। क्हिए सैं प्युँ ङाँइँन तरिब्‍मुँ, छतसि चइ क्हिए फिर क्‍ल्हे लब्‍मुँ।” च लिउँइ खीजी आदमने बिइ, “क्हिइ प्ह्रेंस्योए ताँ थेसि ङइ आचद् बिबै सिंधुँर्बै रो चबइले क्हिइ लमा सइ सराप योंइमुँ। क्हिए छ्ह तिगोंन् दुःखले के लसि चल् त्हुब्मुँ। सइ क्हिए ल्हागिर पुजु नेरो क्‍ह्रुमैं म्‍लोमिंब्‍मुँ धै क्हिइ म्रोंर्बै प्याँ पिंमैं चब्मुँ। क्हि सर आकोंन् समा क्हिए ङ्‍होर्बै छैब प्ह्‍युरसि दुःखले कमैंबै कमैं चल् त्हुब्मुँ। क्हि सउँइँलेन् बनेल क्हि सन् ग क्हि सिसि सर्न कोंयाब्मुँ।” आदमइ ह्रोंसए प्‍ह्रेंस्‍योए मिं हब्बा थेंइ। तलेबिस्याँ च ताँन् सोगोंमैंए आमा ग। याहवेह परमेश्‍वरजी आदम नेरो चए प्‍ह्रेंस्‍योए ल्हागिर ट्हुबिए क्‍वें बनेसि खिमिंइ। धै याहवेह परमेश्‍वरजी बिइ, “ङ्यो धोंलेन् म्हि छ्याँब-आछ्याँब सेल् खाँब् तइमुँ। तारे चइ खोंयोंइ सोल् योंबै सिंधुँर्बै रो टोंसि चल् आयोंरिगे। आस्याँ च खोंयोंन् बिलै सोरिब्मुँ।” छतसि सउँइँलेन् च बनेल, च सर्न के लरिगे बिसि याहवेह‍ परमेश्‍वरजी अदनए बगैंचाउँइँले चलाइ तेवाइ। खीजी म्हिलाइ तेवाबै लिउँइ खोंयोंन् बिलै सोल् योंबै सिंधुँर फेनेबै घ्याँर खाबै या आखरिगे बिसि रुँबै ल्हागिरि अदनए बगैंचार्बै स्यारउँइँले करूबमैं नेरो कारग्युले स्युररिबै मिइ लुँरिबै सेलाँ (तरवार) थेंमिंइ।