اِلهام.
19.
چه اے چیزّان و رند من انچێن مزنێن تئوارے اِشکت، گوَشئیگا آسمانا سکّێن بلاهێن مُچّیێئے تئوار اَت، گوَشگا اتنت: «هُداوندا بنازێنێت، هَلّێلویا. رَکّێنگ و شئوکت و زۆر مئے هُدائیگ اَنت، 
چیا که آییئے دادرسی راست و په اَدل اَنت. آییا هما مزنێن کَهبگ سزا داتگ که زمینی گۆن وتی زِنهکاریان گُمراه کرتگ‌اَت. هُدایا چه آییا وتی هزمتکارانی هۆنئے بێر گپتگ.» 
و آیان یک رندے پدا گوَشت: «هُداوندا بنازێنێت، هَلّێلویا. اَبد تان اَبد چه آییا دوتّ چستَ بیت.» 
پدا بیست و چارێن کماش و چارێن سَهدار دێم په چێر کپتنت. تهتئے سرا نِشتگێن هُدااِش پرستش کرت، گوَشتِش: «آمین. هُداوندا بنازێنێت، هَلّێلویا.» 
گڑا چه تهتا تئوارے آتک، گوَشتی: «مئے هُدائے تئوسیپا بکنێت، او آییئے سجّهێن هزمتکاران او سجّهێن هُداتُرسان، کَسان و مزن!» 
پدا من انچێن تئوار اِشکت که چۆ مزنێن مُچّی و بازێن آپ و ترندێن گْرندانی تئوارا اتنت که گوَشتِش: «هُداوندا بنازێنێت، هَلّێلویا. چیا که مئے پُرواکێن هُداوندێن هُدا هُکمرانیَ کنت. 
گَل ببێن و شادهی بکنێن و هماییا شان و شئوکت بدئیێن، چیا که گوَرانڈئے سورئے وهد آتکگ و آییئے بانۆرا وتا تئیار کرتگ. 
آییا لیلُمێن، رُژنا و سپاێن گُد، په گوَرا کنگا دئیگ بوتگ.» لیلُمێن گُد، هُدائے پلگارتگێن مردمانی پهرێزکاری اَنت. 
پدا پرێشتگا منا گوَشت: «نبشته کن: بَهتاور اَنت هما که گوَرانڈئے سورئے شاما لۆٹگ بوتگ‌اَنت.» پدا گوَشتی: «اے هُدائے راستێن هبر اَنت.» 
نون من آییئے پادانی دێما سُجده کنگا کپتان، بله منا گوَشتی: «چۆ مکن، من هم تئیی و تئیی براتانی ڈئولێن هِزمتکارے آن که ایسّائے شاهدیا دئینت. هُدایا پرستش کن. ایسّائے بارئوا شاهدی دئیگ پئیگمبریئے جئوهر اِنت.» 
من دیست که آسمانئے دپ پَچ اِنت و منی دێما اسپێتێن اسپ و اسپ‌سوارے. اسپ‌سوارئے نام «وپادار و راست» اَت. په اَدل دادرسیَ کنت و په اَدل جنْگ هم کنت. 
آییئے چمّ چۆ رۆکێن آسا اتنت و بازێن تاجے سرا اَتی. آییئے سرگئے سرا نامے نبشته اَت که آییئے جندا اَبێد، دگه کَسّا اے نام نزانت. 
آییا هۆنا مێنتگێن کباهے گوَرا اَت و نامی «هُدائے گال» اَت. 
آسمانی پئوج، هماییئے پُشتا گۆن اتنت، اسپێتێن اسپان سوار و سپا و اسپێتێن لیلُمێن پۆشاک گوَرا. 
چه اسپ‌سوارئے دپا تێزێن زهمے در آیگا اِنت تانکه گۆن اِشیا کئومان بجنت و گۆن آسنێن اَساێا آیانی سرا هُکمرانی بکنت. آ، پُرواکێن هُدائے گَزب و هِژمئے شَرابکَشّی هئوزا لَگَت دئیگا اِنت. 
آییئے کباه و رانئے سرا نامے نبشته اِنت: «بادشاهانی بادشاه و هُداوندانی هُداوند.» 
پدا من دیست که پرێشتگے رۆچئے تها اۆشتاتگ. گۆن بُرزێن تئوارێا سجّهێن مُرگانی نێمگا کوکّاری کرت که آسمانئے نیاما بال اتنت: «بیاێت و په هُدائے مزنێن شاما مُچّ ببێت، 
تانکه شما بادشاهانی گۆشت، سالارانی گۆشت، پُرواکێن مردمانی گۆشت، اسپ و اسپ‌سوارانی گۆشت، سجّهێن مردمانی گۆشت، آزات و گُلامانی و کَسان و مزنێنانی گۆشتا بورێت.» 
نون من رستر دیست و زمینئے بادشاه و آیانی پئوج هم دیستنت که گۆن اسپ‌سوار و آییئے پئوجا په جنْگا مُچّ بوتگ‌اتنت. 
و رستر، هما درۆگێن پئیگمبرئے همراهیا گرگ بوت که رسترئے دێما مۆجزهی پێش داشتگ‌اَت. گۆن اے مۆجزهان، آییا هما رد داتگ‌اتنت که رسترئے نشانِش زرتگ‌اَت و آییئے بُتِش سُجده کرتگ‌اَت. دوێن، زندگا هما گوَرما دئور دئیگ بوتگ‌اتنت که گۆن آس و گۆکُرتا بُن اَت. 
آ دگه پئوجی گۆن اسپ‌سوارئے زهما که چه آییئے دپا در آیگا اَت کُشگ بوتنت و سجّهێن مُرگان وتا چه آیانی گۆشتا سێرلاپ کرت.