اِلهام.
5.
پدا من دیست که تهتئے سرا نِشتگێنا کتابے، بزان تومارے راستێن دستا اِنت که پُشت و دێمی نبشته اَنت و هپت مُهر جتگ. 
و من پُرزۆرێن پرێشتگے دیست که گۆن بُرزێن تئوارێا جار جنگا اَت: «کئے اے مُهرانی پرۆشگ و تومارئے پَچ کنگئے لاهک اِنت؟» 
بله هچکَس نێست‌اَت، نه آسمانا، نه زمینئے سرا و نه زمینئے چێرا، که اے تومارا پَچ کرت بکنت و اِشیئے تها بچاریت. 
و من زار زارا گرێوگا اتان چیا که هچ چُشێن مردمے در نکپت که اے تومارئے پَچ کنگئے لاهک ببیت یا اِشیئے تها چارِت بکنت. 
بله چه کماشان یکّێا منا گوَشت: «مگرێو، بچار یَهودائے کَبیلهئے شێر، داوودئے اۆبادگ سۆبێن بوتگ. آ، اے تومار و اِشیئے هپتێن مُهران پَچ کرتَ کنت.» 
پدا من تهتئے سرا، نیاما، چارێن سَهدار و کماشانی نیاما، گوَرانڈے دیست که اۆشتاتگ‌اَت و گوَشئیگا هِلار کنگ بوتگ‌اَت. گوَرانڈا هپت کانٹ و هپت چمّ پِر اَت. اے هُدائے هپتێن روه اَنت که سجّهێن زمینئے سرا دێم دئیگ بوتگ‌اَنت. 
گوَرانڈ شت و توماری چه تهتئے سرا نِشتگێنئے راستێن دستا زرت. 
وهدے توماری زرت چارێن سَهدار و بیست و چارێن کماش گوَرانڈئے دێما کپتنت، هر یکّێا چنگے دستا اَت و تلاهێن دَرپِش گۆن اَت که سۆچُکیا پُرّ اتنت. اے هُدائے پلگارتگێن مردمانی دْوا اتنت. 
آ نۆکێن سئوتے جنَگا اتنت و گوَشتِش: «تئو تومارئے زورگ و اِشیئے مُهرانی پَچ کنگئے لاهک ائے چیا که تئو هِلار کنگ بوتگئے و گۆن وتی هۆنا په هُدایا چه هر کَبیله، زبان، کئوم و راجا مردم په بها زرتگ. 
تئو آ په مئے هُدایا دینی پێشوا و بادشاهیے جۆڑ کرتگ‌اَنت و آ، زمینئے سرا هکومتَ کننت.» 
پدا من چارت و اِشکت که بازێن پرێشتگێئے تئوار اِنت. اے لکّانی لکّ اتنت، هزارانی هزار. تهتئے چپّ و چاگردا اتنت، سَهدار و کماشانی چاگردا. 
گۆن بُرزێن تئوارێا گوَشگا اتنت: «هما گوَرانڈ که هلار کنگ بوت، کرزیت که آییا زۆر و مال و دانایی و واک و اِزّت و شئوکت و ستا دئیگ ببیت.» 
آسمانا، زمینئے سرا، زمینئے چێرا و دریائے تۆکا، هرچے که آیانی تها هست، من اِشکت سجّهێن اَڈّ کرتگێن چیزّ گوَشگا اتنت: «ستا، اِزّت، شئوکت و زۆر، تهتئے سرا نِشتگێنئے و گوَرانڈئے بات، اَبد تان اَبد.» 
چارێن سَهداران «آمین» گوَشت، کماش دێم په چێر کپتنت و هُدا و گوَرانڈِش نازێنت.