پِتْرُسئے ائولی کاگد.
5.
من وت که چه کِلیسائے کماشان یکّے آن و مَسیهئے سکّی و سۆریانی شاهدے آن و آییئے پَدّر بئیگیێن شان و شئوکتا شریکدار آن، شمئے نیاما هرچے کماش هست، چه آیان منی دَزبندی اِش اِنت که: 
هُدائے رمگئے شپانکی و چارگا بکنێت که شمئے سپرده کنگ بوتگ. اے کارا په نادلکَشّی مکنێت، په دل و سِتک بکنێتی هما ڈئولا که هُدا لۆٹیت. گۆن هُبّ و هُدۆناکی بکنێتی، په وتی جندئے نپ و سوتّا مکنێتی. 
اے رمگئے سرا واجهی مکنێت که شمئے دستا دئیگ بوتگ، په اِشیا شَرّێن مِسالے ببێت. 
پدا وهدے مسترێن شپانکَ کئیت و پَدّرَ بیت، شما شان و شئوکتئے هما تاجا کَٹّێت که هچبر گار و زئوالَ نبیت. 
او ورنایان! اَنچش شما هم وتی مسترێنانی پرمان‌بَرداریا بکنێت و گۆن یکدومیا بێکِبر و دربێش ببێت، چیا که «هُدا پُرکِبر و گُروناکێن مردمانی دێما مُهرَ اۆشتیت، بله بێکِبر و دربێشێن مردمانی سرا وتی رهمتانَ گوارێنیت.» 
پمێشکا، هُدائے پُرواکێن دستئے چێرا وتا بێکِبر و دربێش بکنێت تانکه آ، وتی گیشێنتگێن وهدا شمارا بُرز و سرپراز بکنت. 
وتی سجّهێن گَم و پرێشانیان هماییئے سرا یله کنێت، پرچا که آییا شمئے هئیال گوَر اِنت. 
گران و سنگین و هُژّار ببێت، چیا که شمئے دژمن، شئیتان، چۆ شێرا گُرّان اِنت و شۆهازا اِنت که کجا شکارے برسیتی تان بدِرّیت و اێری ببارت. 
شئیتانئے دێما بۆشتێت و وتی باورا مُهر و مُهکم بدارێت. بزانێت که همے پئیمێن سکّی و سۆری جهانئے اے دگه جاگهان هم شمئے براتانی سرا بئیگا اِنت. 
نون هُدا، که سجّهێن رهمتانی مالک اِنت و شمارا چه مَسیهئے راها دێم په هما اَبدمانێن شئوکتا گوانکی جتگ، شمئے کمّێن سکّی و سۆرێئے سگّگا رند، شمارا نۆکسرا توانَ دنت، مُهر و مُهکمَ کنت و پایداری و زۆرَ بَکشیت. 
واک و کدرت اَبد تان اَبد هماییئیگ بات. اَنچش بات. آمین. 
اے گوَنڈێن کاگدُن گۆن سیلوانوسئے کُمکا نبشتگ، که آییا وپادارێن براتے زانان، تانکه شمارا دِلبڈّی بدئیان و گواهی بدئیان که هُدائے رهمتانی هَکّێن راه همِش اِنت. همے راها مُهر بۆشتێت. 
چه هما بانُکێن گهارئے نێمگا شما سجّهێنان دْرود و دْرَهبات سر بات که بابِلئے شهرا اِنت و گۆن شما هۆر گچێن کنگ بوتگ. چه منی چُکّ، مَرکاسئے نێمگا هم شمارا دْرود و دْرَهبات برسات. 
گۆن پُرمِهرێن چُکّگان یکدگرا درهبات بگوَشێت. شما سجّهێنان سُهل و اێمنی سر بات که مَسیهئے اَرواه و جَبینا اێت.