آکوب.
3.
او منی براتان! چُش مبیت، چه شما بازێنے استاد ببیت. چیا که زانێت، ما استادانی سرا گرانترێن دادرسیَ کپیت و 
ما سجّهێن باز رَدَ جنێن و ٹَگلَ ورێن. اگن کَسے چه وتی هبران ٹَگل مئوارت، تمان و کاملێن انسانے و وتی سَرجمێن جسم و جانئے مَهارا داشتَ کنت. 
اگن ما اسپانی دپا لگام بکنێن تان آیان وتی پرمانا بیارێن، گڑا آیانی سجّهێن جسم و جانا هر نێمگے که بلۆٹێن تاب داتَ کنێن. 
ٹوهێن بۆجیگان بچارێت. هرچُنت که باز مزن اَنت و په آیانی دێما برگا ترندێن گوات پکار اِنت، بله ناهُدا بۆجیگا گۆن هُردێن سُکّانے هر جاه که بلۆٹیت بارت. 
همے ڈئولا، زبان و لِلّک هم انسانئے جسمئے یک هُردُکێن بهرے بله مزنێن گُرّگَ جنت. اَنچش که آسئے هُردُکێن تریشکُکے، مزنێن جنگلے سۆچیت، 
زبان هم یک اَنچێن آسے که مئے جسم و جانئے رگ و بندانی تها سِلّیانی دنیایے. مردما پَهک سِلّ و آلودگَ کنت و آییئے درُستیگێن زِندا آسَ جنت. زبان وت آسے که چه تَهتَرونئے آسا رۆک بوتگ. 
هر ڈئولێن جانوَر، بالی مُرگ، مار و گۆج و دریایی سَهدار رامگ کنگَ بنت و انسانا اے کار کرتگ، 
بله هچکَس زبان و لِلّکا لگام کرتَ نکنت. زبان سرکَشّێن شِرّے که چه کُشۆکێن زهرا پُرّ اِنت. 
گۆن همے زبانا وتی هُداوندێن پتا ستا کنێن و گۆن همے زبانا هما مردمان نالتَ کنێن که هُدایا وتی شِکل و دْرۆشما اڈّ کرتگ‌اَنت. 
چه یکّێن دپا ستا و سنا هم درَ کئیت و بد‌دْوایی و نالت هم. او براتان! نباید اِنت چُش ببیت. 
بوتَ کنت چه یکّێن چمّگا سۆرێن و وشّێن آپ برُمبیت؟ 
او منی براتان! اِنجیرئے درچکے زئیتونئے بَر داتَ کنت؟ یا که انگورئے درچکے اِنجیرَ دنت؟ همے ڈئولا، سۆرێن چمّگے وشّێن آپ رُمبێنتَ نکنت. 
شمئے نیاما دانا و اَگلمند کئے اِنت؟ بِلّێت اِشیا چه وتی شَرکِردیا پێش بداریت، گۆن هما بێکِبری و مهربانیا که چه هِکمتا کئیت. 
بله اگن شمئے دلا تهلێن هَسَدّ و وتگَرَزی مان اِنت، گڑا پَهر مکنێت، درۆگ مبندێت و اے راستیا بمَنّێت. 
اے ڈئولێن «هِکمت» چه بُرزاد اێرَ نئیئیت، زمینی، نَپْسانی و شئیتانی اِنت. 
چیا که هر جاه هَسَدّ و وتگَرَزی ببیت، اۆدا پِتنه و آشۆپ و دگه هر ڈئولێن گَندگیَ بیت. 
بله آ هِکمت که چه بُرزادَ کئیت، ائولا که پاک و پَلگار اِنت، رندا سُهل آرۆک و نرم، مَنّۆک و چه نێکی و رهمتئے بَر و سَمرا پُرّ اِنت، چه پرک و پێر و دورویی و دوپۆستیا هم دور اِنت. 
آ که سُهل و سَلاهئے تُهما کِشنت، پهرێزکاریَ رُننت.