آکوبئے کاگد.
1.
چه هُدا و هُداوندێن ایسّا مَسیهئے هِزمتکار، آکوبئے نێمگا په دوازدهێن کَبیلهان که دنیایا شِنگ و شانگ اَنت. شمارا دْرود سر بات. 
او براتان! وهدے وڑ وڑێن چَکّاس و آزمایشانَ کپێت، اے چیزّا سررێچێن شادهیے بزانێت. 
چیا که زانێت شمئے ایمانئے چَکّاس سَبر و اۆپارَ کاریت، 
بله بِلّێت که اے سَبر و اۆپار سَرجم ببیت تان شما رُست و رُدۆم بکنێت و تمان و کامل ببێت و شمارا هچ کمّیے مبیت. 
اگن چه شما یکّێئے زانت و هِکمت کمّ ببیت، چه هُدایا بلۆٹیت و هُدا، که چه وتی بَکشندگیا هرکَسا بے مِنَّت و شِگانَ دنت، آییا زانت و هِکمتَ بَکشیت. 
بله گۆن باورمندیا بلۆٹیت و هچ شکّے دلا مئیاریت، چیا که دودلێن مردم زِرئے چئول و مئوجانی ڈئولا اِنت که گۆن گواتا هر نێمگا لێٹَ وارت. 
اے وڑێن مردمے، چُش هئیال مکنت که آییا چه هُداوندا چیزّے رسیت. 
پرچا که آ دودل اِنت و وتی هچ کار و هچ کِردارئے سرا مُهر نه‌اۆشتاتگ. 
نێزگارێن برات، وتی مڑاه و اِزّتمندیئے سرا پَهر بکنت و 
هستۆمند، وتی دربێشی و نێزگاریئے سرا، چیا که هستۆمند دَشتئے گُلئے پئیما هُشکَ ترّیت و زئوالَ بیت. 
رۆچ گۆن وتی سۆچۆکێن بْرانزا سرَ کَشّیت و کاهان هُشکَ کنت، آیانی پُلَّ رِچنت و زێبایی‌اِش گارَ بیت. هستۆمند همے پئیما اِنت، وتی کَسب و کارانی چِن و لانچا گیمّریت و بێگواهَ بیت. 
بَهتاور هما اِنت که وتی آزمایش و چَکّاسان مُهرَ اۆشتیت. پرچا که وهدے آ چه چَکّاسان سربلندَ بیت، زِندمانئے هما تاج آییا رسیت که هُدایا په وتی دۆست دارۆکان واده کرتگ. 
آ که چَکّاسا کپیت، مگوَشیت: «اے هُدا اِنت که منا آزمایشَ کنت.» چیا که هُدا گۆن هچ بدیے چَکّاسگَ نبیت و هچکَسا چَکّاس و وسوَسها دئورَ ندنت. 
هرکَس که وسوَسهَ بیت، اے آییئے جندئے سِلّێن واهگ اَنت که گلاێننت و داما دئوریَ دئینت. 
سِلّێن واهگ که لاپ‌پُرَّ بنت، گڑا گناه پێدا بیت، گناه که رُدیت و مزنَ بیت، مرکَ کاریت. 
او منی دُردانگان! رَد مئوَرێت. 
هر نێکێن داد و هر تمانێن تُهپه و ٹێکی چه بُرزادَ کئیت، چه نور و رُژنئے پتئے نێمگا که هچبر بدلَ نبیت و هچ تهاری و ساهگێا آییئے اَرواه و جَبینا راه نێست. 
آییئے واهگ همے بوتگ که مارا چه راستیئے هبرئے وَسیلها پێدا بکنت، تانکه آییئے جۆڑ کرتگێنانی ائولی بَر و سَمر ببێن. 
او منی دُردانگان! شَرّ دلگۆش بکنێت. هرکَس باید اِنت اِشکنگا تئیار ببیت، بله هبرا اِشتاپ مکنت و زوتّ زَهر مگیپت. 
چیا که انسانئے زَهر و هِژم، آ پهرێزکاریا په بَر و سَمرَ نئیلیت که هُدا لۆٹیت. 
پمێشکا هر وڑێن پَلیتی و سجّهێن بدیان چه وتا دور کنێت و په بێکِبری و نرم‌دلی، هما گال و هبران دلا بدارێت که شمئے دل و جانا نادێنگ بوتگ و شمئے رَکّێنگئے واک و توانی هست. 
هُدائے هبرا، اَنچش سَهل و هُشکا گۆش مدارێت و وتا رَد مدئیێت، آییئے سرا کار بکنێت. 
چیا که هرکَس اے هبرا اِشکنت و آییئے سرا کارَ نکنت، هما مردمئے ڈئولا اِنت که وتی چِهرگا آدێنکا چاریت، 
وتا گندیت، بله اَنچش که چه آدێنکئے دێما دورَ بیت، هما دمانا وتی رنگ و دْرۆشما شمۆشیت. 
بله آ که وتی چمّان دێم په تمان و کاملێن شَریَت، بزان «آزاتیئے شَریَتا» تَرّێنیت و آییئے سرا مُهرَ اۆشتیت، شمۆشکارێن اِشکنۆکے نه‌اِنت، مَنّۆکێن کار کنۆکے. آ وتی کار و کِردا بَهتاورَ بیت. 
آ کَس که وتا هُدادۆستے زانت بله وتی زبانئے مَهارا داشتَ نکنت، وتا رَدَ دنت و گلاێنیت و آییئے «هُدادۆستیا» پایدگے نێست. 
هما هُدادۆستی که مئے هُداێن پت، پاک و بےائیبیَ زانت: «سکّیانی وهدا جنۆزام و چۆرئوانی دستا گِرگ» و «وتا چه اے دنیائے گَندگیان پاک دارگ» اِنت.