یوهَنّا.
2.
سئیمی رۆچا، جَلیلا، کانا نامێن مێتگێا، سور و آرۆسے هست‌اَت و ایسّائے مات هم همۆدا اَت. 
ایسّا و آییئے مریدِش هم لۆٹتگ‌اتنت. 
وهدے شراب هَلّتنت، ایسّائے ماتا گۆن آییا گوَشت: «آیان دگه شراب نێست.» 
گوَشتی: «او بانُک! منا و ترا گۆن اِشیا چِه کار؟ منی وهد اَنگت نرَستگ.» 
ماتا گۆن کارنده و هِزمتکاران گوَشت: «هرچے شمارا گوَشیت، هما کارا بکنێت.» 
اۆدا آپئے شَش سِنگێن کونزگ اێر اَت، که هر یکّێا سَد تاسئے جاگه هست‌اَت و یَهودیانی پاکیزگیئے رسمان کارمرزَ بوتنت. 
ایسّایا گۆن هِزمتکاران گوَشت: «کونزگان چه آپا پُرّ کنێت.» گڑا کونزگِش چه آپا سررێچ کرتنت. 
نون ایسّایا گوَشت: «په دیوانئے کماشا کَمُّکے ببرێت.» آیان اَنچش کرت. 
دیوانئے کماشا نزانت اے آپ که شراب بوتگ‌اتنت چه کجا آرگ بوتگ‌اَنت، آییا چَشِت و نۆش کرتنت، بله هِزمتکاران که آپ کَشّتگ‌اتنت زانتِش. نون دیوانئے کماشا، سالۆنک تئوار جت و 
گوَشتی: «هرکَس مهمانان شرترێن شرابا پێسرا دنت، وهدے آ ملار و سرگْرانَ بنت، رَندا اَدنا و اَرزانترێنا کارنت. بله تئو شرترێن نۆکی آورتگ!» 
اے مۆجزه و اَجَبَّتێن نشانی که جَلیلئے مێتگ کانایا بوت، ایسّائے ائولی مۆجزه اَت. آییا گۆن همے مۆجزها وتی مزنی و شئوکت پَدّر کرت و مریدان آییئے سرا ایمان آورت. 
رَندا ایسّا گۆن وتی مات، برات و مریدان کَپَرناهومئے شهرا شت و لهتێن رۆچا همۆدا مَنت. 
یَهودیانی پِسَه، بزان سَرگوَزئے ایید، نزّیک اَت. پمێشکا، ایسّا اورْشَلیما شت. 
مزنێن پرستشگاهئے تها دیستی که مردم گۆک، پَس و کپۆتئے بها کنگا گُلاێش اَنت و زرّ بَدَ‌ل کنۆکێن سَرّاپ هم نِشتگ‌اَنت. 
گڑا گۆن ساد و چیلّکا، هئیزرانے جۆڑێنتی و سجّهێن باپاری و پَس و گۆکی چه پرستشگاها در کرتنت و سَرّاپانی زرّ و سِکَّه‌ای هم رێتکنت و میزّ و بَرۆنکی چپّیگ کرتنت. 
گڑا گۆن کپۆت بها کنۆکان گوَشتی: «اِشان چه اِدا در کنێت. منی آسمانی پتئے لۆگا بازارے مکنێت.» 
نون مرید یات و ترانَگا کپتنت که هُدائے پاکێن کتابَ گوَشیت: آ گئیرت که منا په هُدائے لۆگا هست‌اِنت، منا جانسۆچَ کنت و باهێنیت. 
گڑا یَهودیان گوَشت: «تئو گۆن چۆنێن نشانیے پَدّرَ کنئے که ترا اے کارانی اِجازت هست‌اِنت؟» 
ایسّایا گوَشت: «اے مزنێن پرستشگاها بپرۆشێت و کرۆجێت، من سئے رۆچا پدا چستیَ کنان.» 
یَهودیان گوَشت: «اے مزنێن پرستشگاه، چِل و شَش سالا جۆڑ کنگ بوتگ، تئو چۆن آییا سئے رۆچا چستَ کنئے؟» 
بله آ پرستشگاه که ایسّا آییئے بارئوا گپّ کنگا اَت، آییئے جندئے جسم و جان اَت. 
چه ایسّائے مِرَگ و جاه جنَگا رَند، مرید یات و تْرانَگا کپتنت که آییا وت اے هبر گوَشتگ‌اَت، پمێشکا هُدائے پاکێن کتاب و ایسّائے هبرانی سرا ایمانِش آورت. 
آ رۆچان، ایسّا په سَرگوَزئے اییدا اورْشَلیما اَت. بازێن مردمێا که ایسّائے اَجَبَّتێن نشانی دیستنت، آییئے نامئے سرا باورِش کرت. 
بله ایسّایا وتا آیانی دێما زاهر و پَدّر نکرت، چیا که آییا سجّهێن مردم شَرّیئے سرا زانتنت. 
په انسانئے زانگ و پَجّاه آرگا، آییا هچکَسێئے گواهیئے زلورت نه‌اَت، چیا که آ، مردمانی دلئے هر هالا سهیگ اَت.