لوکا. 19. ایسّا اَریهایا آتک و چه شهرئے نیاما گوَزگا اَت. اۆدا زَکّا نامێن سێر و اَزگارێن مردے هست‌اَت که مالیاتگیرانی کماش اَت. آییا لۆٹت بچارێت ایسّا چۆنێنے، بله مردمانی مُچّی مێڑی باز اَت و آییئے جند پَٹَکّ و لُک‌کَدّے اَت. پمێشکا دیستی نکرت. گڑا په دْرِکّے دێما شت و مزنێن درچکێئے سرا سر کپت تان آییا بگندیت، چیا که ایسّا چه همے راها گوَزگا اَت. وهدے ایسّا هما جاگها رَست، بُرزاد چارت و گوَشتی: «او زَکّا! زوتّ جَهلا اێر کپ، که مرۆچی من تئیی مهمان آن.» آ، اشتاپی چه درچکا اێر کپت و ایسّایی په گَل و شادهی وتی لۆگا وشّ‌آتک کرت. وهدے مردمان اے دیست، وت‌مان‌وتا نُرنڈان گوَشتِش: «ایسّا گُنهکارێن مردێئے لۆگا مهمان بوتگ.» بله زَکّا پاد آتک، اۆشتات و گۆن هُداوندێن ایسّایا گوَشتی: «او هُداوند! وتی سجّهێن مال و مَڈّیئے نێما په نێزگار و گریبێن مردمان بهر و بانگَ کنان و اگن من کَسێئے مال په ناهَکّ پُشتا کَشّتگ و برتگ، آیانی بدلا چار سَری گێشترَ دئیان.» ایسّایا گۆن آییا گوَشت: «مرۆچی اے لۆگا، پهِلّی و رَکّگ سر بوتگ، چیا که اے مرد هم چه اِبراهێمئے نَسل و پدرێچا اِنت. هئو! انسانئے چُکّ په گُنهکار و گارێنانی شۆهاز و رَکّێنگا آتکگ.» هما وهدا که مردم ایسّائے هبران گۆش دارگا اتنت، ایسّایا گێش کنان مِسالے آورت. چیا که آ اورْشَلیمئے نزّیکا رَستگ‌اَت و مردمانی گُمان اِش اَت که هُدائے بادشاهی هما وهدا پَدّرَ بیت. گوَشتی: «یک بَرے، سَردارزادگے دورێن مُلکێا شت تانکه په بادشاهیا برسیت و پدا وتی ڈێه و ڈگارا پِر بترّیت. گڑا، ده هِزمتکاری وتی کِرّا لۆٹت و هر یکّێا یک اَشرپیے دات و گوَشتنتی: ‹تانکه من وتی سپرا جنان و پدا کایان، شما گۆن اے زَرّان سئوداگری بکنێت.› بله هما مُلکئے مردمان چه آییا نپْرتَ کرت. آییئے رئوگا رَند، کاسِد و کُلئوِش راه دات که ‹ما نلۆٹێن اے مرد، مئے سرا بادشاهی بکنت.› «بله آییا بادشاهی رَست و وتی مُلکا پِر ترّت و آتک. گڑا هُکمی کرت هما دهێن هِزمتکاران که زَرّی داتگ‌اتنت بیارنت، تان بزانت آیان چینچک نَپ و سوتّ کَٹّتگ. ائولی هِزمتکار آتک و گوَشتی: ‹او واجه! چه تئیی یکّێن اَشرپیا، من ده اَشرپی کَٹّتگ.› بادشاها گوَشت: ‹شاباش، او شَرّێن گُلام! نون پمێشکا که تئو گۆن کمّێن بُنمالا تچک و راست بوتگئے، من ترا وتی مُلکئے ده شهرئے هاکمَ کنان.› «دومی آتک و گوَشتی: ‹او واجه! من چه تئیی یکّێن اَشرپیا، پنچ کَٹّتگ.› بادشاها گوَشت: ‹من ترا وتی مُلکئے پنچ شهرئے هاکمیا دئیان.› «دگه هِزمتکارے آتک و گوَشتی: ‹او واجه! اِش اِنت تئیی داتگێن اَشرپی که من دَزمالێا بستگ و اێر کرتگ‌اَت. چیا که منا چه تئو تُرستگ، تئو ترندێن مردے ائے و هما که تئو اێر نکرتگ‌اَنت، هما چیزّانی پئیردا جنئے و وتیگَ کنئے و نکِشتگێنَ رُنئے.› بادشاها گوَشت: ‹او بێکارێن گُلام! من ترا چه تئیی جندئے هبران مئیاریگَ کنان، تئو زانت من ترندێن مردمے آن، اێر نکرتگێن چیزّان وتیگَ کنان و نکِشتگێنَ رُنان. گڑا تئو چیا منی داتگێن زَرّ، بیاجی و باپاریێئے کِرّا اێر نکرت که من پِر ترّگا رَند، وتی زرّ گۆن سوتّ بگپتێننت.› «گڑا بادشاها گۆن وتی دیوانئے مردمان گوَشت: ‹اَشرپیا چه اِشیا پَچ گِرێت و هماییا بدئیێت که آییئے کِرّا ده اَشرپی اَنت.› آیان گوَشت: ‹واجه! گۆن آییا پێسرا ده اَشرپی هست.› بادشاها گوَشت: ‹شمارا گوَشان، هرکَسا که چیزّے هست، آییا گێشتر دئیگَ بیت، بله هرکَسا که نێست، هرچے که هستی هم پَچ گِرگَ بیت. بله هما که منی دژمن اَنت و منی بادشاهیا نلۆٹنت، آیان منی کِرّا بیارێت و منی دێما بکُشێت.›» چه اے هبران و رَند، ایسّا پێسر و پێشگام دێم په اورْشَلیما رئوگا اَت. وهدے زئیتون نام‌کپتێن کۆهئے سرا، بئیت‌پاجی و بئیت‌اَنیائے مێتگانی نزّیکا رَست، وتی دو مریدی پێسرا دێم دات و گوَشتنتی: «دێمی مێتگا برئوێت و اَنچش که شما اۆدا رَسێت، کُرّگێن هَرے گندێت که بستگ و تنینگه کَسے آییا سوار نبوتگ. آییا بۆجێت و اِدا بیارێت. اگن کَسێا چه شما جُست کرت ‹چیا اِشیا بۆجگا اێت،› بگوَشێت: ‹واجها پکار اِنت.›» مرید شتنت و هما ڈئولا که ایسّایا گوَشتگ‌اَت، هما پئیما دیستِش. اَنچش که کُرّگئے بۆجگا اتنت، کُرّگئے هُدابُندان چه آیان جُست کرت: «شما چیا اے کُرّگا بۆجگا اێت؟» مریدان پَسّئو دات: «واجها پَکار اِنت.» آیان کُرّگ ایسّائے کِرّا آورت، وتی شال و چادرِش کُرّگئے پُشتا اێر کرتنت و ایسّااِش سوار کرت. اَنچش که ایسّا دێما رئوان اَت، مردمان وتی شال و چادر راهئے سرا چێرگێجان کرتنت. وهدے ایسّا زئیتونئے کۆهئے اێرکپئے نزّیکا رَست، آییئے مریدانی مُچّیا په اے سجّهێن اَجِکّایی و مۆجزهان که آیان دیستگ‌اتنت، په گَل و شادهی و گۆن بُرزێن تئوارے، هُدا سَتا کرت و گوَشت: «مبارک بات، هما بادشاها که په هُداوندئے ناما کئیت! سُهل و آسودگی مان آسمانا و شان و شئوکت بُرزێن اَرشا.» چه مردمانی نیاما، لهتێن پَریسیا گۆن ایسّایا گوَشت: «او استاد! وتی مریدان نِهرّ و هَکّل کن که چُش مگوَشنت!» ایسّایا درّاێنت: «من شمارا گوَشان، اگن اے بێتئوار ببنت، سِنگ و ڈۆک کوکّارَ کننت.» وهدے ایسّا اورْشَلیما نزّیک بوت و شهری دیست، گْرێتی و گوَشتی: «دْرێگتا تئو، هئو، همے تئو، مرۆچی بزانتێن که کجام چیزّ، په تئو سُهل و آسودگی آورتَ کنت. بله بَژن و اَپسۆز که نون آ چه تئیی چمّا چێر و اَندێم اِنت. په تئو اَنچێن رۆچَ کاینت که دژمن تئیی چپّ و چاگردا سَنگرَ بندنت و تئیی چارێن نێمگان اَنگرَّ کننت و تئیی پِڑ و چاگردا تَنْکَ تَرّێننت. ترا و تئیی چُکّان، ڈگارا چَگلَ دئینت و گۆن هاک و هۆنا هۆر و هئوارَ کننت و سِنگے په سِنگێئے سرا هم پَشتَ نگێجنت، چیا که تئو وتی هُدائے آیگئے وهد و ساهت، پَجّاه نئیاورت.» چه اِشیا رَند، ایسّا مزنێن پرستشگاهئے پێشجاها شت و سئوداگرانی ڈنّا در کنگا گلاێش بوت. گوَشتی: «هُدائے کتابا نبیسگ بوتگ: منی لۆگ، دْوا و پرستشئے جاگه ببیت، بله شما دُزّبازارے کرتگ.» آییا هر رۆچ مزنێن پرستشگاها تالیمَ دات. مزنێن دینی پێشوا، شَریَتئے زانۆگر و کئومئے کماش، آییئے کُشگئے جُهدا اتنت، بله په وتی اے مکسدا، هچ راهے در گێتک نکرتِش، چیا که آییئے هر هبر مردمانی دلا نِشتگ‌اَت.