مَرکاس. 8. هما رۆچان، یک بَرے پدا ایسّائے گوَرا مردمانی مزنێن رُمبے یکجاه بوت. آیان وَرد و وراک گۆن نه‌اَت. پمێشکا، آییا وتی مرید لۆٹتنت و گوَشتی: «منا اے مردمانی سرا بَزّگَ بیت. سئے رۆچ اِنت منی کِرّا اَنت و نون په ورگا هچِّش نێست. اگن اِشان گۆن شدیگێن لاپا رُکست بکنان، راها تُسنت و کپنت، چیا که لهتێن چه دورێن جاگهان آتکگ.» مریدان پَسّئو دات: «اے بَرّ و گیابانا په اینچُک مردمئے وراکا، نان چه کجا بیارێن؟» آییا چه مریدان جُست کرت: «شمارا چُنت نان گۆن؟» گوَشتِش: «هپت.» آییا مردم زمینئے سرا نندگئے هُکم داتنت، هپتێن نانی زرتنت، هُدائے شُگری گپت، چُنڈ چُنڈی کرت و مریدانی دستا داتنتی، تانکه مردمانی دێما اێرِش بکننت. مریدان اَنچش کرت. آیانی کِرّا لهتێن هُردێن ماهیگ هم هست‌اَت. ایسّایا ماهیگانی سرا هم هُدائے شُگر گپت و گۆن مریدان گوَشتی که «مردمانی دێما اێرِش کنێت.» سجّهێنان سێرا وارت و رندا چه سر آتکگێن چُنڈان، مریدان هپت سَپْت پُرّ کرت. آ مردم چار هزارئے کِساسا اتنت. رَندا آییا مردم رُکست کرتنت و رندا گۆن وتی مریدان بۆجیگا نِشت و دَلْمانوتَهئے سرڈگارا شت. لهتێن پَریسی ایسّائے کِرّا آتک و گۆن آییا گپّ و تْرانا نِشت، تان آییا بچَکّاسنت و داما دئور بدئینت. گوَشتِش: «مارا آسمانی نشانیے پێش بدار تان باور بکنێن که ترا هُدایا رئوان داتگ.» ایسّایا چه دلا آه و گینسارتے کَشّت و گوَشتی: «اے زمانگئے مردم، چیا آسمانی نشانیَ لۆٹنت؟ باور کنێت که آیان هچ نشانیے دئیگَ نبیت.» گڑا ایسّایا آ اِشتنت، بۆجیگا سوار بوت و دێم په گوَرمئے دومی نێمگا شت. مریدان شمُشتگ‌اَت گۆن وت نان بزورنت. بۆجیگا گۆن آیان یک نانے هست‌اَت و بسّ. ایسّایا هُکم کرت و گوَشتنت: «هُژّار بێت! چه پَریسی و هیرودیس بادشاهئے هُمیرا پهرێز کنێت.» آ وت‌مان‌وت هبر کنگا لگِّتنت که «واجه اے هبرا پمێشکا گوَشیت که ما گۆن وت نان نئیاورتگ.» ایسّایا زانت و گوَشتی: «چیا جێڑگا اێت که ‹گۆن ما نان نێست›؟ اَنگتَ نزانێت و سرپد نبوتگێت، شمئے دل اینکدر سکّ و سِنگ اَنت؟ شمارا چمّ پِر، گڑا په چے نگندێت، گۆش پِر، بله گۆشان پَچَ نکنێت که بِشکنێت؟ شما شمُشتگ من چِه پئیما گۆن پنچ نگنا پنچ هزار مردم سێر کرت و شما چه سر آتکگێن نگنان، چُنت سَپْت پُرّ کرت؟» مریدان پَسّئو دات: «دوازده.» شما ندیست که من هپت نان چُنڈ چُنڈ کرت و چار هزار مردما وارت و شما چه سر آتکگێن نگنانی چُنڈان، چُنت سَپْت پُرّ کرت؟ آیان پَسّئو دات: «هپت.» ایسّایا گوَشت: «گڑا په چے اَنگت منی هبران سَرکِچَ نئوَرێت؟» وهدے ایسّا گۆن وتی مریدان بئیت‌سئیدایا سر بوت، یک کۆرێن مردے آییئے کِرّا آورتِش و دَزبندی‌اِش کرت که «وتی دستا اِشیئے سرا پِر مُش.» ایسّایا کۆرئے دست گپت، چه مێتگا دور برت و آییئے چمّانی سرا لِبزی پِر مُشت. رَندا وتی دستی آییئے چمّانی سرا اێر کرت و جُستی گپت: «تئو چیزّے گندئے؟» آ مردا سر بُرز کرت و گوَشتی: «مردمان گِندگا آن، گوَشئے درچک اَنت که سُرگا اَنت.» ایسّایا پدا وتی دست آییئے چمّانی سرا پِر مُشتنت، اے رَندا، آییئے چمّ پکّا شَرّ بوتنت و سجّهێن چیزّی شَرّیا دیستنت. نون ایسّایا گوَشت: «تچکاتچک وتی لۆگا برئو و مێتگا مان متَرّ.» ایسّا گۆن وتی مریدان دێم په کئیسَریَه پیلیپیئے کلّگان شت. راها، چه وتی مریدان جُستی کرت: «منی بارئوا مردم چے گوَشنت، من کئے آن؟» آیان پَسّئو دات: «لهتێنَ گوَشیت تئو پاکشۆدۆکێن یَهیا ائے، لهتێنَ گوَشیت تئو اِلیاس نبی ائے. دگه لهتێنَ گوَشیت چه آ دگه نبیان یکّے ائے.» گڑا آییا جُست کرت: «شما وت منی بارئوا چے گوَشێت، من کئے آن؟» پِتْرُسا پَسّئو دات: «تئو مَسیه ائے.» بله آییا هُکم داتنت: «اے هبرا پاشک مکنێت که من مَسیه آن.» رَندا، ایسّا مریدان تالیم دئیگا لَگِّت و گوَشتی: «انسانئے چُکّ باید اِنت بازێن سکّی و سۆری بسگّیت. کئومئے کماش، مزنێن دینی پێشوا و شَریَتئے زانۆگر اَلّما آییا ممَنّنت و بکۆشارێننت و سئے رۆچا رند آ پدا زندگ ببیت.» وهدے ایسّایا تچکاتَچک اے سجّهێن هبر کرتنت، پِتْرُسا آ یک کِرّے برت و گوَشتی: «او واجه! دگه برے چُشێن هبر مکن.» بله ایسّایا چَکّ تَرّێنت، مریدانی نێمگا چارت و پِتْرُسی هَکَّل دات و گوَشتی: «او شئیتان! چه منی دێما دور بئے. تئیی هئیال هُدایی هئیالے نه‌اِنت، انسانی هئیالے.» ایسّایا، سجّهێن مهلوک و مرید لۆٹتنت و گوَشتی: «اگن کَسے لۆٹیت منی رَندگیریا بکنت، باید اِنت وتی دلئے سجّهێن لۆٹ و واهگان یله بدنت و په ساهئے نَدر کنگا، وتی جندئے سَلیبا بَڈّا بکنت و منی راها گام بجنت. چیا که، اگن کَسے وتی ساهئے رَکّێنگا جُهد بکنت، آییا باهێنیت، بله هرکَس په من و منی وشّێن مستاگا وتی ساها باهێنیت، آییا رَکّێنیت. اگن یکّێا سجّهێن دنیا برسیت بله وتی ساها بباهێنیت، چۆنێن سۆبے بارت و چے کَٹّتَ کنت؟ مردم وتی ساها په چِه کیمّتے بها زُرتَ کنت؟ اگن کَسے اے بێوپا و رَدکارێن اَهد و زمانگا چه من و منی هبران لَجّ بکنت، گڑا انسانئے چُکّ هم، وهدے هُدائے پاکێن پرێشتگانی همراهیا گۆن پتئے مزنێن شان و مڑاها پدا کئیت، چه آییا لَجَّ کنت.»