مَرکاس.
3.
دگه رَندے، ایسّا کَنیسَها شت. اۆدا مردے هست‌اَت که دستی هُشک و مُنڈ اَت. 
نِشتگێن مردم ایسّائے اِنتزار و وَدارا اتنت که «اگن اے مردئے دستا شَمبِهئے رۆچا دْراه بکنت، گڑا ما آییئے سرا شَبَّتئے رۆچا کار کنگئے بُهتاما جتَ کنێن.» 
ایسّایا گۆن مُنڈێن مردا گوَشت: «بیا دێما بۆشت.» 
رَندا گۆن آ نِشتگێن مردمان گوَشتی: «شَبَّتئے رۆچا، نێکی کنگ رئوا اِنت یا بدی؟ انسانئے زِندئے رَکّێنگ یا کُشگ و گار کنگ؟» آ بێتئوار بوتنت. 
ایسّایا په زَهر چارتنت، چیا که چه آیانی سِنگدلیا سکّ پَدَرْد بوت. گۆن آ مردا گوَشتی: «دستا شهار دئے!» آییا دست شهار دات و دستی وشّ و دْراه بوت. 
گڑا پَریسی ڈنّا شتنت و په ایسّائے کۆشارێنگا گۆن هیرودیان شئور و سَلاهِش بُنگێج کرت. 
ایسّا چه مردمان دور، گۆن وتی مریدان گوَرمئے لَمبا شت. بازێن جَلیلی مردمے آییئے پدا رئوان بوت. 
چه یَهودیَه، اورْشَلیم، اِدومیَه و اُرْدُنئے کئورئے آ دستا هم بازێن مردمے مُچّ بوت، سور و سئیدونئے چپّ و چاگردئے نندۆک هم آتکنت. چیا که آیان ایسّائے مۆجزهانی بارئوا اِشکتگ‌اَت. 
ایسّایا گۆن مریدان گوَشت، بۆجیگے په آییا تئیار بکننت تانکه چه بازێن مردمانی مُچّیئے اَنگِرّ و آشۆپا دور ببیت. 
آییا بازێن مردمے وشّ و دْراه کرتگ‌اَت، پمێشکا نادْراهێن مردم په آییئے دست پِر کنگا، تێلانک دئیان، دێما کِنزان اتنت. 
همایان که جِنّ پِر اَت، وهدے ایسّااِش دیست آییئے پادان کپتنت، کوکّارِش کرت و گوَشتِش: «تئو هُدائے چُکّ ائے.» 
ایسّایا هُکم داتنت: «گۆن کَسّا مگوَشێت من کئے آن.» 
رَندا، ایسّا کۆهئے سرا سر کپت و چه وتی مریدان لهتێنی همۆدا لۆٹت و آ ایسّائے کِرّا آتکنت. 
ایسّایا چه آیان دوازده کَس گچێن کرت و وتی هاسێن کاسِد نامێنتنت، تانکه گۆن آییا همراه ببنت و آیان په وشّێن مستاگئے شِنگ کنگا رئوان بکنت. 
جِنّ کَشّگئے اِهتیاری هم داتنت. 
آ دوازدهێنانی نام اِش اَنت: شَمون که ایسّایا آییئے دومی نام، «پِتْرُس» پِر بست، 
زِبْدیئے چُکّ، آکوب و آییئے برات یوهَنّا که ایسّایا «گْرند و گْرۆکئے چُکّ» نام پِر بستنت، 
اَنْدْریاس، پیلیپُس، بَرتولوما، مَتّا، توما، هَلْپیئے چُکّ آکوب، تَدّا، سَرمچارێن شَمون و 
یَهودا اِسْکَریوتی که رَندا ایسّایی دْرۆهگی و دژمنانی دستا دئیگی اَت. 
رَندا، ایسّا لۆگا آتک و اۆدا مردم همینچُک باز اَت که ایسّا و آییئے مریدان ورگئے مۆه هم نرَست. 
وهدے آییئے سیاد و وارس سَهیگ بوتنت، آییئے برگا آتکنت، چیا که لهتێنا گوَشتگ‌اَت که آ سار نه‌اِنت. 
چه اورْشَلیما آتکگێن شَریَتئے زانۆگران هم اَنچش گوَشتگ‌اَت که ایسّایا جِنّ پِر و گۆن جِنّانی سردار بِلزَبولئے سرۆکیا، جِنّانَ کَشّیت. 
گڑا ایسّایا آ لۆٹتنت، مِسالی دات و گوَشتی: «شئیتان، چۆن شئیتانا کَشّت و در کرتَ کنت؟ 
اگن یک مُلکێا ناتِپاکی ببیت، آ مُلک برجاهَ نمانیت و 
اگن یک لۆگێئے مردم وت‌مان‌وت ناتِپاک ببنت، آ لۆگ هم پَشتَ نکپیت. 
همے ڈئولا، اگن شئیتانئے وتی جندئے هلاپا بۆشتیت، گار و بێگواهَ بیت. اے آییئے هلاسی اِنت. 
یک زۆراورێن مردمێئے لۆگا هچکَسَ نپُتریت و آییئے لۆگا پُل و پانچ کرتَ نکنت، تان وهدے که هما زۆراورێن مردما مگیپت و مبندیت. رَندا آییئے لۆگا پُل و پانچ کرتَ کنت. 
باور کنێت که مردمانی گناه و کُپر بَکشگ بنت، 
بله هما که هُدائے پاکێن روهئے هِلاپا کُپرَ کنت، هچبر پهِلّ کنگَ نبیت و اَبدی گُنهکارَ مانیت.» 
ایسّایا پمێشکا چُش گوَشت که آ گوَشگا اتنت، ایسّایا جِنّے سرا اِنت. 
ایسّائے مات و برات آتک و ڈنّا اۆشتاتنت، کُلئو و پئیگامِش رئوان دات که ایسّا آیانی کِرّا بیئیت. 
بازێن مردمے آییئے چپّ و چاگردا نِشتگ‌اَت و هالِش دات: «تئیی مات و برات ڈنّا اۆشتاتگ و ترا لۆٹنت.» 
ایسّایا آیانی پَسّئوا جُست کرت: «منی مات و برات کئے اَنت؟» 
نون ایسّایا نِشتگێن مردمانی نێمگا چارت و گوَشتی: «منی مات و برات اِش اَنت! 
آ که هُدائے واهگ و رَزائے سرا کارَ کننت، هما منی مات و برات و گهار اَنت.»