مَرکاس.
2.
لهتێن رۆچا و رَند، ایسّا پدا کَپَرناهوما آتک و اے هبر شِنگ و تالان بوت که آ لۆگا اِنت. 
گڑا، همینکدر مردم آتک و مُچّ بوت که لۆگئے دپا اۆشتگئے جاگه هم نێست‌اَت. ایسّا هُدائے هبران مهلوکا درس و سَبک دئیگا اَت. 
هما دمانا، چار مردم یک لَنگ و مُنڈێن مردے آییئے کِرّا آرگا اَت، 
بله چه مردمانی بازێن مُچّیا، مُنڈِش ایسّائے نزّیکا آورت نکرت. پمێشکا، لۆگئے سرا سر کپتنت، لۆگئے سرِش ٹُنگ کرت و مُنڈِش گۆن نِپادا، جَهل اێر دات. 
ایسّایا که آیانی سِتک و باور دیست، گۆن لَنگا گوَشتی: «او منی چُکّ! تئیی گناه بَکشگ بوتنت.» 
بله شَریَتئے لهتێن زانۆگر که اۆدا نِشتگ‌اَت، وتی دلا گوَشتِش: 
«آ په چے چُشَ گوَشیت؟ اے کُپرے. اَبێد چه هُدائے جندا، دگه کَسّ گناهان بَکشتَ نکنت.» 
هرچے که آیانی دلا اَت، ایسّایا هما دمانا مارت و گوَشتی: «شما په چے وتی دلا چُشێن هئیالَ کنێت. 
وت بگوَشێت، گۆن اے لَنگا کجام هبر آسانتر اِنت: ‹تئیی گناه بَکشگ بوتگ‌اَنت› یا: ‹پاد آ، وتی نِپادان بزور و برئو›؟ 
بله من پمێشکا اے هبر کرت تان شما بزانێت، من که انسانئے چُکّ آن، منا اے دنیایا گناهانی پهِلّ کنگئے واک و اِهتیار هست.» پدا گۆن آ لَنگا گوَشتی: 
«ترا گوَشان، پاد آ، وتی نِپادان بزور و لۆگا برئو.» 
گڑا مرد سجّهێنانی دێما پاد آتک، وتی نِپادی زرتنت و ڈنّا شت. سجّهێن مردم هئیران بوتنت، هُدااِش ستا کرت و ساڑات و گوَشتِش: «ما چُشێن کار هچبر ندیستگ‌اَت.» 
ایسّا، پدا گوَرمئے لَمبا شت. مردمانی مزنێن رُمبے آییئے کِرّا آتک، ایسّایا آ مردم تالیم داتنت. 
اَنچش که ایسّا راها رئوگا اَت، هَلْپیئے چُکّ لاوی‌ای دیست که سُنگ و مالیات گِرگئے جاگها نِشتگ‌اَت. گۆن آییا گوَشتی: «بیا، منی رَندگیریا بکن.» آ پاد آتک و ایسّائے همراه بوت. 
وهدے ایسّا لاویئے لۆگا په ورگا نِشتگ‌اَت، دگه بازێن سُنگی و مالیاتگیر و گُنهکارێن مردمے گۆن ایسّا و آییئے مریدان نان ورگا اَت. چیا که بازێنے آییئے مَنّۆک اَت. 
شَریَتئےپَریسی زانۆگران، وهدے ایسّا گۆن اے ڈئولێن مردمان یکجاه ورگا دیست، گۆن ایسّائے مریدان گوَشتِش: «آ چیا گۆن سُنگی و گُنهکاران هۆر نِشتگ و ورگا اِنت؟» 
اے هبرانی اِشکنگا رَند، ایسّایا گوَشت: «دْراه و سلامتێن مردمان، داکتر پکار نه‌اِنت، نادْراهان داکتر پکار اِنت. من په پهرێزکاران نئیاتکگان، گُنهکارانی لۆٹگ و گوانک جنَگا آتکگان.» 
یَهیائے مرید و پَریسی رۆچگ اتنت. نون مردم ایسّائے کِرّا آتکنت و جُستِش کرت: «چیا یَهیا و پَریسیانی مرید رۆچگَ دارنت، بله تئیی مرید رۆچگَ نبنت؟» 
ایسّایا گۆن مِسالێا پَسّئو دات: «سور و آرۆسئے مهمان، تان سالۆنک نِشتگ، رۆچگ بوتَ کننت؟ نه، تانکه سالۆنک گۆن آیان گۆن اِنت، رۆچگَ نبنت. 
بله آ رۆچَ کئیت که سالۆنک چه آیان جِتا کنگَ بیت، گڑا آ رۆچگَ دارنت. 
هچکَس چه نۆکێن گُدێا چُنڈے ندرّیت و کوَهنێن پَشکا پَچّ و پینگَ نجنت، چیا که نۆکێن گُدئے پَچّ نزَّ کئیت و کوَهنێن پَشکا گێشترَ دِرّیت. 
هچکَس هم نۆکێن شرابا، کوَهنێن زِکّان مانَ نکنت، چیا که نۆکێن شراب، زِکّانَ تْراکێنیت و دِرّیت. زِکّ و شراب، هر دو زئوالَ بنت. نۆکێن شرابا، نۆکێن زِکّان مانَ کننت.» 
شَبَّتئے رۆچێا، ایسّا چه گندمی کِشارانی تۆکا گوَزگا اَت. آییئے مریدان راه رئواجکا چه آ کِشاران لهتێن هۆشگ سِست. 
پَریسیان گۆن ایسّایا گوَشت: «بچار، چیا تئیی مرید شَبَّتئے رۆچا اَنچێن کارَ کننت که رئوا نه‌اِنت؟» 
ایسّایا گوَشت: «زانا، شما نئوانتگ، وهدے داوود و آییئے همراه شدیگ بوتنت و آیان چیزّے په ورگا نێست‌اَت، گڑا داوودا چے کرت؟ 
مسترێن دینی پێشوا آبیاتارئے زمانگا، داوود هُدائے پاکێن لۆگا شت و وت گۆن همراهان هُدائے ناما هما هئیراتی و پاکوَنڈێن نانِش وارتنت که، اَبێد چه دینی پێشوایان دگه هچکَسا آیانی ورگئے هَکّ نێست‌اَت.» 
پدا، گۆن آیان گوَشتی: «هُدایا شَبَّتئے رۆچ په مردمان پێدا کرتگ، مردم په شَبَّتئے رۆچا پێدا نکرتگ‌اَنت. 
پمێشکا، من که انسانئے چُکّ آن، منا شَبَّتئے رۆچئے اِهتیار هم هست.»