پاکێن اِنجیل چه مَرکاسئے کَلَما.
1.
ایسّا مَسیه، هُدائے چُکّئے وشّێن مستاگئے بُنگێج و شروهات. 
اَنچش که اِشئیا نبیئے کتابا نبشته اِنت: بچار، من وتی کاسِدا چه تئو پێسر راهَ دئیان که آ، تئیی راها تچک و تئیارَ کنت. 
گیابانا، کَسے گوانکَجنت: هُداوندئے راها تئیار و آییئے کِشکا راست و تچک بکنێت. 
پاکشۆدۆکێن یَهیا گیابانا زاهر بوت و گوانکی جت: «چه وتی گناهان پشۆمان ببێت و پاکشۆدی بکنێت که بَکشگَ بێت.» 
مردم، چه یَهودیَهئے سجّهێن مێتگ و کلّگان و چه اورْشَلیمئے شهرا آییئے کِرّا شتنت. وتی گناهانی پشۆمانی‌اِش زاهرَ کرت و یَهیایا اُرْدُنئے کئورا پاکشۆدیَ داتنت. 
یَهیایا چه اُشترئے پُٹان گوَپتگێن پۆشاک گوَرا اَت و پۆستێن کمربندے لانکا بستگ‌اَتی. آییا، مَدَگ و گیابانی بێنگَ وارت. 
یَهیایا جارَ جت و گوَشتی: «چه من و رَند، مردے کئیت که چه من باز زۆراکتر اِنت و منا اے لاهکی هم نێست که کۆنڈان بکپان و آییئے کئوشبندان ببۆجان. 
من شمارا گۆن آپا پاکشۆدیَ دئیان، بله آ شمارا گۆن هُدائے پاکێن روها پاکشۆدیَ دنت.» 
آ رۆچان، ایسّا چه جَلیلئے دَمگئے شهر ناسِرَها آتک و اُرْدُنئے کئورا یَهیائے دستا پاکشۆدی دئیگ بوت. 
اَنچش که آ چه آپا در آیگا اَت، دیستی که آسمانئے دپ پَچ بوت و هُدائے پاکێن روه کپۆتێئے دْرۆشما آتک و آییئے سرا اێر نِشت. 
چه آسمانا اے تئوار آتک: «تئو منی دۆستێن بَچّ ائے و من چه تئو باز وشّ و رَزا آن.» 
هما وهدا پاکێن روها ایسّا گیابانا رئوان دات. 
آ، تان چِل رۆچا گیابانا مَنت و شئیتان آییا باز چَکّاسگا اَت. اۆدا جنگلی جانوَر هم گۆن آییا هۆر اتنت و پرێشتگان آییئے هِزمت کرت. 
چه یَهیائے دَزگیر بئیگا رَند، ایسّا جَلیلا شت و هُدائے بادشاهیئے وشّێن مستاگئے جاری جت و 
گوَشتی: «وهد آتکگ و رَستگ. هُدائے بادشاهی نزّیک اِنت. نون په دل چه وتی گناهان پشۆمان ببێت و هُدائے وشّێن مستاگئے سرا باور بکنێت.» 
ایسّا، جَلیلئے مَزَن‌گوَرمئے لَمبا رئوگا اَت که دو ماهیگیری دیست، شَمون و آییئے برات اَنْدْریاس، که په ماهیگیریا وتی دام و ماهۆران گوَرما چێر گێجگا اتنت. 
ایسّایا گۆن آیان گوَشت: «بیاێت، منی رَندگیریا بکنێت و من شمارا اَنچشَ کنان که ماهیگ گِرگئے بدلا، مردمانی دلا شکار بکنێت.» 
آیان هما دمانا وتی دام یله دات و آییئے همراه بوتنت. 
ایسّا که کمّے دێما شت زِبْدیئے چُکّ، آکوب و آییئے برات یوهَنّایی دیستنت، که بۆجیگا نِشتگ‌اتنت و وتی ماهۆران سْراچگ و شَرّ کنگا اتنت. 
اَنچش که ایسّایا آ دیستنت، گوانکی جتنت. آ دوێنان، وتی پت زِبْدی گۆن کارندهان بۆجیگا یله دات و ایسّائے همراه بوتنت. 
ایسّا و آییئے مرید کَپَرناهومئے شهرا شتنت. شَبَّتئے رۆچا ایسّا کَنیسَها شت و مردمی تالیم داتنت. 
مردم چه آییئے درس و سَبکان هئیران اتنت، چیا که آییا شَریَتئے زانۆگرانی پئیما درسَ ندات، گۆن واک و اِهتیارے درس و تالیمَ دات. 
همے وهدا، کَنیسَهئے تها یک مردێا که آییا جِنّے پِر اَت، کوکّار کنانا گوَشت: 
«او ایسّا ناسِری! ترا گۆن ما چِه کار اِنت؟ آتکگئے که مارا گار و تباه بکنئے؟ منَ زانان تئو کئے ائے، تئو هُدائے گچێن کرتگێن هما پاکێن ائے.» 
ایسّایا جِنّ هکّل دات و گوَشتی: «وتی دپا بدار و اے مردا یله دئے.» 
جِنّا آ مرد سکّ پْرِتک و ژامبلێنت و کوکّار کنان چه آییا در آتک. 
مردمان په هئیرانی وت‌مان‌وتا گوَشت: «اے چۆنێن هبرے؟ گوَشئے نۆکێن تالیمے، گۆن چُشێن واک و اِهتیارے که جِنّان هم هُکمَ دنت و جِنّ هم آییئے هبرا مَنّنت.» 
دێر نگوَست که جَلیلئے سجّهێن کِرّ و گوَران، ایسّایا نام در آورت. 
ایسّا، اَنچش که چه کَنیسَها در کپت، آکوب و یوهَنّائے همراهیا شَمون و اَنْدْریاسئے لۆگا شت. 
اۆدا، شَمونئے وَسّیگ تپیگ اَت و نِپادئے سرا وپتگ‌اَت. اَنچش که ایسّا لۆگا آتک، نادْراهئے هالِش دات، 
ایسّا نزّیکا شت، آییئے دستی گپت و پادی کرت. آییئے تَپ کپت، آ وشّ بوت و آیانی هِزمت کنگا لگّت. 
بێگاها رۆنِندا رَند، مردمان وتی نادْراه که آیانی نیاما گنۆک و جِنّی هم هست‌اَت، ایسّائے کِرّا آورتنت. 
شهرئے سجّهێن مردم، لۆگئے دپا مُچّ بوتنت. 
ایسّایا بازێنے دْراه کرت که ڈئول ڈئولێن نادْراهیان گپتگ‌اتنت و بازێن گنۆکانی جِنّی کَشّتنت، آییا جِنّ په هبرا نه‌اِشتنت، چیا که جِنّان آ پَجّاهَ آورت. 
سَباها ماهَلّه که اَنگت تهار اَت، ایسّا پاد آتک، چه لۆگا در کپت، یک گِستا و پناهێن جاگهێا شت و دْوایی کرت. 
شَمون و آییئے همراه په ایسّائے شۆهازا در کپتنت. 
وهدے ایسّااِش دیست، گۆن آییا گوَشتِش: «سجّهێن مردم ترا شۆهاز کنگا اَنت.» 
ایسّایا گوَشت: «بیاێت دگه نێمگێا برئوێن، دێم په کِرّ و گوَرئے هَلک و هَنکێنان، تانکه من وشّێن مستاگا برسێنان، چیا که من په همے کارا آتکگان.» 
گڑا، سجّهێن جَلیلا تَرّ و تابی کرت، کَنیسَهانی تها وشّێن مستاگئے جاری جت و جِنّیانی جِنّی هم کَشّت و در کرتنت. 
یک مردے، که آییا سْیَه‌گَرّ اَت ایسّائے کِرّا آتک، کۆنڈان کپت، دَزبندی کرت و گوَشتی: «اگن تئو بلۆٹئے، منا وشّ و پَلگار کرتَ کنئے.» 
ایسّایا آییئے سرا سکّ بَزّگ بوت، دستی شهارت و آ مردی دست پِر مُشت و گوَشتی: «منَ لۆٹان، وشّ و پَلگار بئے.» 
هما دمانا آ مرد چه سْیَه‌گَرّا دْراه بوت. 
رُکست کنگئے وهدا، ایسّایا کَڈّن کرت و گوَشت: 
«هُژّار بئے. هچکَسا چه اے هبر و هالا سَهیگ مکن. بله برئو، وتا دینی پێشوایا پێش بدار و په وتی پاک و پَلگاریا، هما کُربانیگ که موسّائے شَریَتا نبیسگ بوتگ، هئیراتی بکن تانکه په آیان گواه و شاهدیے ببیت.» 
بله آ مرد که چه اۆدا در کپت، وتی دْرهبکشیئے هبری هر جاه شِنگ و تالان کرت. اے سئوَبا، نون ایسّایا سرزاهرا، هچ شهرێا شتَ نکرت، دشت و گیابان و گِستاێن جاگهانَ ترّت. بله اَنگت مردم چه هر نێمگا آییئے کِرّا آتکنت.