مَتّا.
28.
شَبَّتئے رۆچا رَند، بزان یکشَمبِهئے گوَرباما مَریم مَجْدَلیَه و آ دگه مَریم کبرئے چارگا شتنت. 
یک اَناگت مزنێن زمین‌چَنڈے بوت، چیا که هُداوندئے پرێشتگے چه آسمانا اێر آتک، ڈۆکی لێٹێنت و آییئے سرا نِشت. 
رَنگ و دْرۆشمی گْرۆکئے پئیما دْرپشگا اَت و گُد و پۆشاکی، برپئے ڈئولا اِسپێت اتنت. 
نگهپانێن سپاهیگ چه بیمّا لَرزگا لگّتنت و مُردگئے ڈئولا بوتنت. 
پرێشتگا گۆن جنێنان گوَشت: «متُرسێت! منَ زانان شما ایسّائے شۆهازا اێت که سَلیب کَشّگ بوتگ. 
آ اِدا نه‌اِنت، اَنچش که وت گوَشتگ‌اَتی زندگ بوتگ و جاهی جتگ، بیاێت هما جاگها بچارێت که اێر کنگ بوتگ‌اَت. 
اِشتاپیا برئوێت و آییئے مریدان سهیگ کنێت که آ چه مُردگان زندگ بوتگ و چه شما پێسر جَلیلا رئوت، همۆدا آییا گِندێت. نون من شمارا هال دات.» 
گڑا جنێن په تُرس و هم گۆن وشّی چه کبرئے سرا تچان بوت و شتنت تان اے هالا مریدان سر بکننت. 
ایسّا بے گَت و گُمانا اَناگت وت گۆن آ جنێنان دُچار کپت و گوَشتی: «دْرود و دْرَهبات!» آ نزّیکا آتکنت، ایسّائے پادِش گپتنت و پرستشِش کرت. 
ایسّایا گۆن آیان گوَشت: «متُرسێت! برئوێت منی براتان بگوَشێت که جَلیلا برئونت، همۆدا منا گِندنت.» 
هما وهدا که جنێن پِر ترّگ و رئوگا اتنت، لهتێن نگهپانێن سپاهیگ، دێم په شهرا شت تان دینی پێشوایان چه اے سرگوَستان سهیگ بکننت. 
دینی پێشوایان، کئومئے کماشانی گِند و نند و شئور و سَلاها رَند، سپاهیگ مزنێن زَرّے لالِچ دات و 
گوَشتنت: «گۆن مردمان بگوَشێت: ‹شپا ما واب بوتگێن، آییئے مرید آتکگ‌اَنت و جۆنِش دُزِّتگ و برتگ.› 
اگن والی چه اے هالان سهیگ بوت، شما پرێشان و دِلتپرکه مبێت، ما آییا سرپدَ کنێن که په شما جنجالے مبیت.» 
سپاهیگان زَرّ زرتنت و اَنچش که سۆج دئیگ بوتگ‌اتنت، هما دابِش کرت. اے کِسّه تان رۆچ مرۆچیگا یَهودیانی نیاما شنگ و تالان اِنت. 
گڑا یازدهێن مرید جَلیلئے هما کۆهئے سرا شتنت که ایسّایا گۆن آیان گوَشتگ‌اَت. 
وهدے آیان ایسّا دیست پرستشِش کرت، بله لهتێن اَنگت شکّ اَت. 
ایسّایا گۆن آیان گوَشت: «آسمان و زمینئے سجّهێن زۆر و واک منی دستا دئیگ بوتگ. 
پمێشکا، برئوێت سجّهێن کئومان منی مرید بکنێت، پت و چُکّ و پاکێن روهئے ناما پاکشۆدی بدئیێت و 
آیان درس و سَبک بدئیێت که منی سجّهێن هُکم و پرمانانی سرا کار بکننت. دلجم ببێت، من تان دنیائے هلاسیا، مُدام گۆن شما گۆن آن.»