مَتّا.
17.
شش رۆچا رَند، ایسّایا پِتْرُس، آکوب و آییئے برات یوهَنّا، همراه کرتنت و یک بُرزێن کۆهێئے سرا برتنت که اۆدا دگه کَسّ مبیت. 
اۆدا آیانی دێما ایسّائے چِهرگ و دْرۆشم بدل بوت. آییئے دێم رۆچئے ڈئولا دْرپشناک بوت و گُد و پۆشاکی، اِسپێت اِسپێت بوتنت. 
هما وهدا آیانی دێما موسّا و اِلیاس زاهر بوتنت و گۆن ایسّایا هبر کنگا لگّتنت. 
پِتْرُسا گۆن ایسّایا گوَشت: «او هُداوند! مئے اِدا بئیگ سکّ شَرّ اِنت، اگن تئیی رَزا ببیت همِدا سئے ساهگ و کاپارَ بندێن، یکّے په تئو، یکّے په موسّا و دگرے په اِلیاسا.» 
همے وهدا که اَنگت آ هبرا اَت، دْرپشۆکێن جمبرێا آیانی سرا ساهگ کرت و چه جمبرا تئوارے آتک و گوَشتی: «اے منی دۆستێن بَچّ اِنت، چه اِشیا من باز وشّ و رَزا آن، اِشیئے هبران گۆش بدارێت.» 
وهدے مریدان اے تئوار اِشکت، سکّ تُرستِش و دێم په چێر کپتنت. 
بله ایسّا دێما آتک، دستی پِر کرتنت و گوَشتی: «پاد آێت، متُرسێت!» 
وهدے آیان چمّ پَچ کرتنت و چارت، اَبێد چه ایسّایا دگه هچکَسِش ندیست. 
چه کۆها اێر کپگئے وهدا ایسّایا هُکم کرتنت: «تان هما وهدا که انسانئے چُکّا چه مُردگان جاه نجتگ، وتی اے دیستگێنانی بارئوا هچکَسا هال مدئیێت.» 
مریدان جُست کرت: «شَریَتئے زانۆگر چیا گوَشنت که چه مَسیهئے آیگا پێسر، باید اِنت اِلیاس نبی بیئیت؟» 
پَسّئوی دات: «اِلیاسَ کئیت و سجّهێن کاران گوَم و گێگَ کنت. 
بله منَ گوَشان، اِلیاس وَه آتکگ، آیان پَجّاه نئیاورت و هرچے که آیانی دلا لۆٹت، گۆن آییا هما ڈئولِش کرت. همے دابا انسانئے چُکّا هم چه آیانی دستا سکّی و سۆری سَگّگی اِنت.» 
نون مریدان زانت که آ پاکشۆدۆکێن یَهیائے بارئوا هبر کنگا اِنت. 
وهدے ایسّا و سئیێن مرید مردمانی مُچّیئے نزّیکا آتکنت، یک مردے ایسّائے دێما آتک، کۆنڈان کپت و گوَشتی: 
«او واجه! ترا منی بچکئے سرا بَزّگ بات، آییا مِرْگیئے نادْراهی گۆن اِنت و سکّ اَزاب و بَزّگیَ کنت، بازێن برے آسا کپیت و باز برا آپا. 
من تئیی مریدانی کِرّا آورت، بله آیان دْراه کرت نکرت.» 
ایسّایا گوَشت: «او بێباور و گُمراهێن نَسل و پدرێچ! من تان کدێنا گۆن شما بمانان؟ تان چینچُک وهدا شمارا بسگّان؟ چُکّا اِدا منی کِرّا بیارێت.» 
ایسّایا جِنّ هَکّل دات، جِنّ در آتک و بچک هما دمانا دْراه بوت. 
رَندا مرید هلوَتا ایسّائے گوَرا آتکنت و چه آییا جُستِش کرت: «ما چیا آ جِنّ کَشّت نکرت؟» 
ایسّایا پَسّئو دات: «شمئے کَمباوریئے سئوَبا. شمارا راستێنَ گوَشان، اگن شمئے باوَر اَرزُنێئے کِساسا هم ببیت، شما اے کۆها گوَشتَ کنێت که ‹چه اِدا بکِنز و اۆدا برئو،› کۆهَ کِنزیت. هچ چیزّ په شما نبوتنی نه‌اِنت. 
بله اے ڈئولێن جِنّ، اَبێد چه دْوا کنگ و رۆچگ دارگا درَ نئیاینت.» 
وهدے جَلیلا یکجاه بوتنت، ایسّایا گۆن آیان گوَشت: «انسانئے چُکّ دْرۆهگَ بیت و اَنچێن مردمانی دستا دئیگَ بیت 
که آییا کُشنت، بله سئیمی رۆچا آ زندگَ بیت و جاهَ جنت.» چه اے هبران، آییئے مرید باز پرێشان و دِلتپرکه بوتنت. 
وهدے ایسّا و آییئے مرید کَپَرناهوما رَستنت، گڑا مزنێن پرستشگاهئے سُنگی و مالیاتگیر پِتْرُسئے کِرّا آتکنت و جُستِش کرت: «تئیی استاد مزنێن پرستشگاهئے سُنگا ندنت؟» 
پَسّئوی دات: «هئو، دنت.» وهدے پِتْرُس لۆگا آتک، ایسّایا چه آییا پێسر همے جُست کرت که «او شَمون!دنیائے بادشاه چه کئیا سُنگ و مالیاتَ گرنت؟ چه وتی چُکّان یا چه دگران؟» 
پَسّئوی تَرّێنت: «چه دگران.» ایسّایا گوَشت: «گڑا چُکّ بَکشگَ بنت. 
بله په آیانی نرنجێنگا، مَزَن‌گوَرمئے تئیابا برئو و نَهیگے آپا دئور بدئے، هما ماهیگ که پێسرا نهیگا جنت، آییئے دپا پَچ کن، تئو یک چارکلداری زَرّے گندئے، هماییا بزور، منیگ و وتی سُنگا پُرّ کن.»