مَتّا.
15.
رندا، چه اورْشَلیما آتکگێن لهتێن پَریسی و شَریَتئے زانۆگر ایسّائے کِرّا آتک و گوَشتِش: 
«تئیی مرید چیا مئے پت و پیرُکی رهبندا پرۆشنت و چه ورگا پێسر دستَ نشۆدنت؟» 
آیانی پَسّئوا گوَشتی: «شما چیا په وتی دۆد و رهبندانی دارگا هُدائے هُکمانَ پرۆشێت؟! 
هُدایا گوَشتگ: وتی پت و ماتا شرپ و اِزَّت بدئے و هرکَس که وتی پت و ماتا زا و دْوا بدنت، باید اِنت کُشگ ببیت. 
بله شما گوَشێت: ‹اگن کَسے وتی پت یا ماتا بگوَشیت: «هما کُمک که من باید اِنت شمارا بداتێن، آ من هُدائے راها کُربانیگ کرتگ،» 
نون زلورت نه‌اِنت آ وتی پت و ماتا شرپ بدنت.› شما په وتی دۆد و رهبندانی دارگا هُدائے هبرا پرۆشێت. 
او دورو و دوپۆستێن مردمان! اِشئیا نبیا چه هُدائے نێمگا شمئے بارئوا شَرّ گوَشتگ: 
اے مردم دپا منا سَتا دئینت، بله دلِش چه من باز دور اِنت. 
آ مُپتا منا پرستشَ کننت و مردمانی جۆڑێنتگێن راه و رَهبندان سۆجَ دئینت.» 
ایسّایا مردم وتی کِرّا لۆٹت و گوَشتنت: «گۆش بدارێت و سرپد ببێت. 
آ چیزّے که دپا رئوت مردما ناپاکَ نکنت، بله هما چیزّ که چه دپا درَ کئیت مردما ناپاکَ کنت.» 
نون مرید آییئے کِرّا آتکنت و گوَشتِش: «زانئے که تئیی اے هبران پَریسی تئورێنتگ‌اَنت؟» 
ایسّایا پَسّئو دات: «هر نهالے که منی آسمانی پتا نکِشتگ، اَلّما گوَجگَ بیت. 
شما آیان بئے مکنێت، آ کۆرانی کۆرێن رهشۆن اَنت، وهدے یک کۆرے دومی کۆرا راها شۆنَ دنت گڑا دوێن چاتا کپنت.» 
پِتْرُسا گوَشت: «اے مِسالئے مانایا مارا سرپد کن.» 
ایسّایا گوَشت: «شما اَنگت همینکدر ناسرپد اێت؟ 
نزانێت هرچے که دپا رئوت، لاپا مانَ بیت و پدا چه رۆتان درَ کئیت. 
بله هرچے که چه دپا درَ کئیت، بێها چه دلا پادَ کئیت و همے چیزّ انسانا ناپاکَ کنت. 
چیا که بدێن پِگر و هئیال، هۆن و کۆش، زِنا، بێننگی، دُزّی، درۆگێن شاهدی و کُپر، چه دلا چستَ بنت. 
اے سجّهێن، مردما ناپاک و پلیتَ کننت، بله اگن کَسے گۆن نشُشتگێن دستان وَرَگ بوارت، سِلّ و ناپاکَ نبیت.» 
ایسّایا آ جاگه یله دات و سور و سئیدونئے سرڈگارا شت. 
کَنئانی جنێنے که همۆدئے مردمے اَت آتک و کوکّاری کرت: «او هُداوند، او داوود بادشاهئے چُکّ! ترا منی سرا بَزّگ بات. پلیتێن روهے منی جنکا سکّ آزارَ دنت.» 
بله ایسّایا جوابے ندات. نون مریدان دَزبندی کرت: «اِشیا یَل کن، گلّێنی، مئے رَندا کپتگ و باز کوکّار کنگا اِنت.» 
ایسّایا دَرّاێنت: «من بَسّ په بنی اِسراییلئے گارێن مێشان راه دئیگ بوتگان.» 
گڑا جنێن آییئے پادان کپت و گوَشتی: «او هُداوند! منا کُمک کن.» 
گوَشتی: «چه چُکّانی دستا نانئے پَچ گِرگ و کُچکانی دێما دئور دئیگ شَرّ نه‌اِنت.» 
جنێنا گوَشت: «او هُداوند! بله کُچک وتی واهندانی پرزۆنگئے سرارۆکێن نَگَنئے ٹُکّرانَ ورنت.» 
گڑا ایسّایا آییئے پَسّئوا گوَشت: «او بانُک! تئیی باوَر مُهر و رێدگ اِنت، پمێشکا هما ڈئول که تئو لۆٹئے اَنچشَ بیت.» هما دمانا آییئے جنک دْراه بوت. 
ایسّایا آ جاگه اِشت و شت، چه جَلیلئے مَزَن‌گوَرمئے تئیابا گوَست و یک کۆهێئے سرا سر کپت و نِشت. 
بازێن مردمے آییئے کِرّا آتک، لَنگ، کۆر، مُنڈ، لِلّ و دگه هر پئیمێن نادْراهِش، ایسّائے دێما آورتنت و ایسّایا دْراه کرتنت. 
وهدے مردمان دیست که گُنگ هبر کنگا اَنت، مُنڈ دْراه بئیگا اَنت، لَنگ تَرّگا اَنت و کۆر گِندگا اَنت، گڑا اِسراییلی هئیران بوتنت و وتی هُدااِش ستا و سنا کرت. 
ایسّایا وتی مرید لۆٹت و گوَشتنت: «منا اے مردمانی سرا بَزّگَ بیت، سئے رۆچ اِنت منی کِرّا اَنت و نون په ورگا هچِّش نێست. گۆن شدیگێن لاپا اِشان رُکست کنگَ نلۆٹان، چۆ مبیت که راها بتُسنت و بکپنت.» 
مریدان درّاێنت: «اے بَرّ و گیابانا په اینچُک مردمئے وراکا، نان چه کجا بیارێن؟» 
گڑا ایسّایا چه مریدان جُست کرت: «شمارا چُنت نان گۆن؟» گوَشتِش: «هپت نان و لهتێن هُردێن ماهیگ.» 
آییا مردم زمینئے سرا نندگئے هُکم داتنت. 
گڑا هپتێن نان و ماهیگی زرتنت، هُدائے شُگری گپت، نانی چُنڈ چُنڈ کرت و مریدانی دستا داتنت و مریدان مردمانی سرا بهر کرتنت. 
سجّهێنان سێرا وارت و رندا چه سر آتکگێن نانانی چُنڈان، مریدان هپت سَپت پُرّ کرت. 
چار هزار مردێنا وراک وارت، آیان جنێن و چُکّ هم گۆن اَت. 
مردمانی رُکست کنگا رَند، ایسّا بۆجیگا نِشت و مَگَدَنئے سرڈگارا شت.