مَتّا.
8.
وهدے ایسّا چه کۆها اێر کپت، مردمانی مزنێن مُچّیے آییئے رندا گۆن کپت. 
یک مردے که آییا سْیَه‌گَرّئے نادْراهیا گپتگ‌اَت ایسّائے کِرّا آتک، آییئے پادان کپت و گوَشتی: «او واجه! اگن تئو بلۆٹئے، منا وشّ و پَلگار کرتَ کنئے.» 
ایسّایا دست شهارت، دستی پِر مُشت و گوَشتی: «منَ لۆٹان، وشّ و پَلگار بئے.» هما دمانا مرد چه سْیَه‌گَرّا پَلگار بوت. 
گڑا ایسّایا گۆن آییا گوَشت: «هُژّار بئے! هچکَسا چه اے هبر و هالا سهیگ مکن، بله برئو، وتا دینی پێشوایا پێش بدار و هما کُربانیگا بکن که موسّائے شَریَتا نبیسگ بوتگ، تانکه په آیان گواه و شاهدیے ببیت.» 
وهدے ایسّا کَپَرناهومئے شهرا رَست، یک رومی پئوجی اَپسرے آییئے کِرّا آتک، مِنّتگیری کرت و گوَشتی: 
«او واجه! منی هِزمتکارێن بچک لۆگا لَنگ و مُنڈ اِنت و کپتگ، سکّێن درد و دۆران دُچار اِنت.» 
ایسّایا گوَشت: «گڑا منَ کایان، آییا دْراهَ کنان.» 
پئوجی اَپسرا پَسّئو دات: «او واجه! منَ نکرزان که تئو منی لۆگا بیائے، تئو تهنا هُکم بکن، منی هِزمتکار دْراهَ بیت. 
چیا که من هم وتی مسترانی هُکمئے چێرا آن و منی دستئے چێرا هم سپاهیگ هست. اگن کَسێا هُکم بکنان: ‹برئو،› آ رئوت و اگن کَسێا بگوَشان: ‹بیا،› آ کئیت. اگن وتی هِزمتکارا بگوَشان: ‹اے کارا بکن،› آ کنت.» 
وهدے ایسّایا اے هبر اِشکت، هئیران بوت و گۆن وتی همراهان گوَشتی: «شمارا راستێنَ گوَشان که اِسراییلیانی نیاما هم من چُشێن مُهرێن سِتک و باور ندیستگ. 
بزانێت که چه رۆدراتک و رۆنِندا بازێن مردمَ کاینت و گۆن اِبراهێم، اِسْهاک و آکوبا آسمانی بادشاهیئے مهمانیا یکّێن پَرزۆنَگئے چپّ و چاگردا نندنت، 
بله اے بادشاهیئے چُکّ و اۆبادگ ڈنّا تهاریا دئور دئیگَ بنت. اۆدا گرێونت و دنتان په دنتانَ دْرُشنت.» 
گڑا ایسّایا گۆن پئوجی اپسرا گوَشت: «برئو، اَنچش که تئیی باور اِنت، گۆن تئو هما ڈئولا بیت.» آییئے هِزمتکارێن بچک هما دمانا دْراه بوت. 
وهدے ایسّا پِتْرُسئے لۆگا شت، دیستی پِتْرُسئے وَسّیگ تپیگ اِنت و نِپادئے سرا وپتگ. 
ایسّایا وتی دست آییئے دستئے سرا پِر مُشت، تَپی سِست، آ پاد آتک و ایسّائے هِزمت کنگا لگّت. 
بێگاها مردمان بازێن جِنّی گنۆک ایسّائے کِرّا آورت، آییا گۆن وتی یکّێن هبرا جِنّ چه آیان کَشّتنت و سجّهێن نادْراه وشّ و دْراه کرتنت. 
اے ڈئولا اِشئیا نبیئے پێشگۆیی پوره و سَرجم بوت: آییا مئے نِزۆری دور کرتنت و نادْراهی برتنت. 
وهدے ایسّایا وتی چپّ و چاگردا مردمانی مُچّی دیست، پرمان دات و گوَشتی: «بیاێت، گوَرمئے دومی نێمگا رئوێن.» 
شَریَتئے زانۆگرے آییئے کِرّا آتک و گوَشتی: «او استاد! هر جاه که تئو رئوئے من تئیی همراهَ بان.» 
ایسّایا گوَشت: «رۆباهان هۆنڈ و جاگه هست و بالی مُرگان کدۆه و کُدام، بله منا که انسانئے چُکّ آن په سرئے اێر کنگا هچ جاگه نێست.» 
دگه یک مریدێا گۆن آییا گوَشت: «او واجه! منا مۆکل بدئے پێسرا رئوان وتی پتا کبرَ کنان.» 
ایسّایا گوَشت: «بیا، منی رَندگیریا بکن، بِلّ که مُردگ وتی مُردگان وت کَبر و کپنَ کننت.» 
ایسّا بۆجیگا سوار بوت، مرید هم سوار بوتنت. 
یک اَناگت ترندێن توپّانے بوت و چئول و مئوجان بۆجیگ مان رُپت، بله ایسّا واب اَت. 
مرید آییئے کِرّا آتکنت، آگاهِش کرت و گوَشتِش: «او هُداوند! مارا برَکّێن، که اێر بکّگی و مِرَگی اێن.» 
گۆن آیان گوَشتی: «او کَمباوران! شمارا چیا تُرسیت؟» رَندا پاد آتک، گوات و گوَرمی هَکّل داتنت و توپّان پَهک اێرمۆش بوت. 
آ سجّهێن بَه منتنت و گوَشگا لگّتنت: «اے چۆنێن مردمے که گوات و چئول هم اِشیئے هُکما مَنّنت.» 
وهدے ایسّا مَزَن‌گوَرمئے دومی پهناتا، گَداریانی سرڈگارا رَست، گڑا دو مردم که چه کبرستانا در آتکگ‌اَت، گۆن آییا دُچار کپتنت. آیان جِنّ پِر اَت و همینچُک وَهشی و تُرسناک اتنت که کَسّێا چه آ راها گوَستَ نکرت. 
آیان کوکّار کرت و گوَشت: «او هُدائے چُکّ! ترا گۆن ما چِه کار اِنت؟ چه گیشّێنتگێن وهدا پێسر، په مئے اَزاب دئیگا آتکگئے؟» 
چه آیان کمّے گِستا و آ کَشتر، هوکّانی رمگے چَرگا اَت. 
گڑا پلیتێن روهان چه ایسّایا دَزبندی کرت و گوَشت: «اگن تئو مارا چه اے مردمان درَ کنئے، گڑا راه دئے که هوکّانی جسما پُترێن.» 
ایسّایا گۆن آیان گوَشت: «بپُترێت!» نون آ در آتک و هوکّانی جسما پُترتنت و هوکّانی سجّهێن رمگ چه جُمپا جَهلگا اێر کپانا گوَرما بُکِّت و مُرتنت. 
گڑا هوکّانی شوانگ شهرا تتکنت و اے سجّهێن هال و جِنّی گنۆکانی سرگوَستِش په مردمان رسێنت. 
گڑا شهرئے سجّهێن مردم ایسّائے چارگا آتکنت و گۆن آییا دَزبندی‌اِش کرت که آیانی سرڈگارا یله بدنت و برئوت.