مَتّا.
3.
آ رۆچان، پاکشۆدۆکێن یَهیا آتک و یَهودیَهئے گیابانا جاری پِرّێنت: 
«چه وتی گناهان پشۆمان ببێت، چیا که آسمانی بادشاهی نزّیک اِنت.» 
یَهیا هما اِنت که اِشئیا نبی آییئے بارئوا گوَشیت: گیابانا، کَسے گوانکَجنت: هُداوندئے راها تئیار و، آییئے کِشکا راست و تچک بکنێت. 
یَهیایا چه اُشترئے پُٹان گوَپتگێن پۆشاک گوَرا اَت و پۆستێن کمربندے لانکا بستگ‌اَت. آییئے وَرد و وراک، مَدَگ و گیابانی بێنگ اَت. 
اورْشَلیمئے نندۆک، یَهودیَهئے سجّهێن دَمگئے مردم و اُرْدُنئے کئورئے کِرّ و گوَرئے جهمنند آییئے کِرّا شتنت. 
وتی گناهانی پشۆمانی‌اِش زاهر کرت و یَهیایا اُرْدُنئے کئورا پاکشۆدی داتنت. 
وهدے یَهیایا دیست که پَریسی و سَدوکی رُمبئے بازێن مردم پاکشۆدی گِرَگا آییئے کِرّا آیگا اَنت، گۆن آیان گوَشتی: «او سْیَه‌مارزادگان! کئیا شمارا ڈاه داتگ که چه هُدائے آیۆکێن کَهر و گَزبا رَکّتَ کنێت؟! 
اَنچێن کار بکنێت چه آیان پَدّر ببیت که شما په دل چه وتی گناهان پشۆمان بوتگێت. 
چه وتی دلا اے هبرا در بکنێت که ‹ما اِبراهێمئے نَسل و اۆبادگ اێن.› من شمارا گوَشان که هُدا چه اے سِنگ و ڈۆکان هم، په اِبراهێما چُکّ و اۆبادگ پێدا کرتَ کنت. 
نون تَپَر تئیار اِنت که درچکان چه بُنا بگُڈّیت و هر درچکے که شَرّێن بَرَ نئیاریت، گُڈّگ و آسا دئور دئیگَ بیت. 
«من په شمئے گناهانی پشۆمانیا، شمارا گۆن آپا پاکشۆدیَ دئیان، بله هما که چه من و رَند آیَگی اِنت، چه من زۆراکتر اِنت و من آییئے کئوشانی دست گِرگئے لاهک هم نه‌آن. آ شمارا گۆن پاکێن روه و آسا پاکشۆدیَ دنت. 
آییا چه بوچّ و پُگان دانئے جتا کنگ و گیشّێنگا، هَنشۆنے دستا اِنت. جۆهانا پاک و سَلّهَ کنت و دانان اَمبارا اێرَ کنت، بله پُگ و پلاران اَنچشَ سۆچیت که آسِش هچبرَ نمریت.» 
گڑا ایسّا چه جَلیلئے دَمگا در آتک و یَهیائے دستا پاکشۆدی گِرَگا اُرْدُنئے کئورا شت. 
بله یَهیایا جُهد کرت آییا په اے کارا مئیلیت و گوَشتی: «باید من چه تئیی دستا پاکشۆدی بگران، تئو چۆن منی گوَرا کائے؟» 
ایسّایا گوَشت: «انّون بِلّ که اَنچش ببیت، اے پئیما هُدائے رَزایا سَرجمَ کنێن.» گڑا آییا مَنِّت و ایسّایی پاکشۆدی دات. 
وهدے ایسّایا پاکشۆدی گپت و چه آپا در آتک، اَناگت آسمانئے دپ پَچ بوت و هُدائے پاکێن روهی دیست که کپۆتێئے دْرۆشما آتک و آییئے سرا اێر نِشت. 
چه آسمانا تئوارے آتک: «اے منی دۆستێن بَچّ اِنت و من چه اِشیا باز وشّ و رَزا آن.»