زَبور.
100.
شُگرگزاریئے زَبورے. او سجّهێن زمین! په هُداوندا شادمانیئے گوانکا بجن. 
هُداوندا په شادهی پرستش کنێت، گۆن شادمانیئے سئوتان آییئے بارگاها بیاێت. 
بزانێت که هُداوند، هُدا اِنت، هماییا مارا اَڈّ کرتگ و ما هماییئیگ اێن، ما آییئے کئوم، آییئے چَراگاهئے رمگ اێن. 
آییئے دروازگان گۆن شُگرگزاری بپُترێت و آییئے بارگاها گۆن ستا و سنا. آییئے شُگرا بگرێت و آییئے ناما بساڑاێت، 
که هُداوند نێک اِنت و مِهری اَبدمان، آییئے وپاداری نَسلانی نَسل برجاهَ مانیت.