زَبور.
96.
په هُداوندا نۆکێن سئوتے بجنێت. او سجّهێن زمین! هُداوندا بنازێن. 
هُداوندا بنازێنێت، آییئے ناما ستا کنێت. هر رۆچ هما نجاتئے جارا بجنێت که چه آییئے نێمگا اِنت. 
کئومانی نیاما آییئے شان و شئوکتئے جارا بجنێت، سجّهێن کئومانی نیاما آییئے اَجَبێن کارانی. 
که هُداوند مزَن اِنت و ستایانی لاهک، چه سجّهێن «هُدایان» باکَمالتر اِنت. 
کئومانی سجّهێن «هُدا» ناهودگێن بُت اَنت، بله هُداوندا آسمان جۆڑ کرتنت. 
اِزّت و شان هماییئے چپّ و چاگردا اِنت و کدرت و زێبایی آییئے پاکێن بارگاها. 
او کئومانی کَبیلهان! هُداوندا بنازێنێت، هُداوندئے شان و کُدرتا بنازێنێت. 
هُداوندئے نامئے مزنیا بنازێنێت، کُربانیگ بیارێت و آییئے بارگاها بیاێت. 
چه هُداوندئے پاکیئے زێباییا، آییئے دێما کۆنڈان بکپێت. او سجّهێن زمین! آییئے درگاها بلَرز. 
سجّهێن کئومانی نیاما بگوَشێت: «هُداوند بادشاه اِنت.» جهان په مُهکمی جۆڑ کنگ بوتگ و نسُریت، آ، کئومانی دادرسیا په انساپَ کنت. 
آسمان شادهی بکنات و زمین گَل بات، دریا و هرچے که دریایا مان، په بُرزتواری آییا بنازێناتنت. 
ڈگار و هرچے که ڈگارا هست گَل باتنت، جنگلئے سجّهێن درچک په شادمانی آییا بنازێناتنت. 
هُداوندا بنازێناتنت، چیا که آ کئیت، هئو، په زمینئے دادرسیا کئیت. جهانئے دادرسیا په اَدل و اِنساپَ کنت و کئومانی دادرسیا وتی راستی و تچکیئے هسابا.