زَبور.
95.
بیاێت هُداوندا په گَلے نازێنێن، په وتی نجاتئے تلارا په شادهی کوکّارَ کنێن. 
بیاێت په شُگرگزاری آییئے بارگاها رئوێن، په شادهی کوکّارَ کنێن، سئوتَ جنێن و آییا ستا کنێن، 
که هُداوند مزن‌شانێن هُدا اِنت، سجّهێن «هُدایانی» مسترێن بادشاه. 
زمینئے جُهلی هماییئے دستا اَنت و کۆهانی بُرزی هم هماییئیگ اَنت. 
دریا هُداوندئیگ اِنت که وت اَڈّی کرتگ، هُشکێن زمین هم هماییئے دستان جۆڑ کرتگ. 
بیاێت، سرا جَهلَ کنێن و سُجدهَ کنێن، وتی اَڈّ کنۆکێن هُداوندئے بارگاها کۆنڈانَ کپێن، 
که هما مئے هُدا اِنت و ما، آییئے چَراگاهئے مردم، هماییئے دستئے رمگ اێن. دْرێگتا شما مرۆچی آییئے تئوار بِشکتێن: 
«وتی دلان آ پئیما سَرکَش مکنێت که کئوما مِریبایا کرت، که کئوما آ رۆچی مَسَّهئے گیابانا کرت. 
اۆدا شمئے پیرێنان منا چکّاسِت و آزمایش کرت، بِلّ که منی کرتگێن کارِش دیستگ‌اتنت. 
تان چِل سالا چه آ نسلا بێزار اتان، گوَشتُن: ‹اے انچێن مردم اَنت که دلِش گُمراه اَنت و منی راهانَ نزاننت،› 
گڑا من وتی هِژما سئوگند وارت که ‹اے هچبر منی آسودگیا سرَ نبنت.›»