زَبور.
92.
په شَبَّتئے رۆچا سئوتے. زَبورے. هُدائے ستا کنگ وشّ اِنت و تئیی نامئے نازێنگ، او بُرزێن اَرشئے هُدا! 
بامگواهان تئیی مِهر و شپان تئیی وپاداریئے جارئے جَنَگ، 
گۆن ده‌تارێن تمبورگ و چنگئے زێملا وشّ اِنت. 
چیا که تئو، او هُداوند، منا گۆن وتی دستئے کاران شادمان کرتگ، تئیی تئوسیپا شادمانیئے سئوتَ جنان. 
او هُداوند! تئیی کار چۆن مزن اَنت و پگر چِنکدر جُهلانک. 
اهمکَ نزانت و نادان سرپدَ نبیت. 
هرچُنت که بدکار چۆ کاها برُدنت و رَدکار بسبزَنت، بله تان اَبد تباهَ بنت. 
بله تئو، او هُداوند، تان اَبد بُرزێن اَرشئے هُدا ائے. 
تئیی دژمن، او هُداوند، اَلّم گار و گمسارَ بنت و سجّهێن بدکار، شنگ و شانگ. 
بله تئو منی کانٹ، وهشیێن گۆکئے کانٹئے پئیما بُرز داشتگ و منا سَپاێن رۆگن پِر مُشتگ. 
منی چمّان دژمنانی شِکست دیستگ و گۆشان بدکارانی سرشکونیئے هبر اِشکتگ. 
پهرێزکار مَچّئے پئیما سبزَنت و لبنانئے گَزّانی پئیما رُدنت. 
آ هُداوندئے لۆگا کِشَگ بوتگ‌اَنت و مئے هُدائے بارگاها سبزَنت. 
پیریا هم بَر و سَمرَ دئینت و په اے جارئے جنگا تَرّ و تازگ و سبزَ ماننت که هُداوند راست و آدل اِنت، هما منی تلار اِنت و آییا هچ نااِنساپی و بدی مان نێست.