زَبور.
88.
په سازگر و وش‌آوازانی سالارا. کۆرَهئے چُکّانی زَبور. «مَهَلَّت لێهَنوتئے» تَرزئے سرا. هێمان اِزراهیئے شئیری گوَشتانک. سئوتے. او هُداوند! او منی رَکّێنۆکێن هُدا! شپ و رۆچ تئیی بارگاها دْوا و پریاتَ کنان. 
منی دْوا تئیی درگاها برسات، وتی دلگۆشا گۆن منی پریاتا کن. 
من جنجالان کپتگان و منی زِند په مَرکا سر بوتگ. 
هما مردمانی پئیما هساب آرگَ بان که جُهلێن کَنڈا کپتگ‌اَنت، انچێن مردمێئے پئیما که نزۆر و ناتوان اِنت. 
مُردگانی نیاما یله دئیگ بوتگان، چۆ مُردگێا که کبرا وپتگ، که تئو آیانی یاتا نه‌ائے و چه تئیی دستا جتا بوتگ‌اَنت. 
تئو منا جُهلترێن کَنڈا دئور داتگ، تهارێن جُهلانکیا. 
تئیی هِژم منی چَکّا کپتگ، چئولان منا مان پتاتگ. اۆشت... 
تئو منی همدِلێن سنگت چه من دور بُرتگ و چه من بێزار کرتگ‌اَنت. بندیگ آن و در آتکَ نکنان. 
منی چمّ چه اندۆها تهار بوتگ‌اَنت. او هُداوند! هر رۆچ ترا تئوارَ کنان و دستان په تئو شَهاران. 
وتی اجبێن کاران مُردگان پێشَ دارئے؟ مُردگانی اَرواه پادَ کاینت و ترا ستا کننت؟ اۆشت... 
مُردگ، کبرا تئیی مِهرئے جارا جننت؟ مُردگانی جهانا تئیی وپاداریئے کِسّهانَ کارنت؟ 
تهاریا، تئیی اجبێن کار زانگَ بنت و تئیی اَدل، شمۆشکاریئے مُلکا؟ 
بله من گۆن تئو مَدَتئے پریاتا کنان، او هُداوند! هَمُک سباها منی دْوا تئیی بارگاها رسنت. 
او هُداوند! چیا منا یلهَ کنئے و وتی دێما چه من چێرَ دئیئے؟ 
چه ورناییا سَکّیانی آماچ و مرکیگ بوتگان، تئیی تُرسا منا بزّگ کرتگ و بێوس آن. 
تئیی هِژما منا پتاتگ و تئیی بیمّا منا پرۆشتگ. 
سجّهێن رۆچا آپئے پئیما منا چپّ و چاگردا گپتگ و چه هر نێمگا انگِرِّش کرتگ. 
تئو منی دۆست و سنگت چه من دور کرتگ‌اَنت، تهنا تهاری اِنت که منی همراه اِنت.