زَبور.
87.
کۆرَهئے چُکّانی زَبور. سئوتے. آییا، پاکێن کۆهئے سرا شهرے اَڈّ کرت. 
هُداوندا سَهیونئے دروازگ دۆستر اَنت چه آ دگه هما سجّهێن جاگهان که آکوب جهمنند بوتگ. 
او هُدائے شهر! تئیی بارئوا پُرشانێن هبر کنگَ بیت. اۆشت... 
مِسر و بابِلا گۆن همایان هۆر هسابَ کاران که منا زاننت، پیلیستیه و سورا هم، گۆن کوشا هئوار. اِشانی بارئوا گوَشگَ بیت: «اے همۆدا پێدا بوتگ». 
سَهیونئے بارئوا گوَشگَ بیت: «اے مردم و آ مردم همۆدا پێدا بوتگ‌اَنت، بُرزێن اَرشئے هُدا وت اورْشَلیما پادارَ کنت.» 
وهدے هُداوند کئومانی نامان نبشتهَ کنت، نبیسیت: «اے همۆدا پێدا بوتگ.» اۆشت... 
آ که سئوتَ جننت و آ که ناچَ کننت گوَشنت: «منی سجّهێن چمّگ چه تئو بُجنت.»