زَبور.
83.
اَساپئے زَبور. سئوتے. او هُدا! بێتئوار مبئے، هامۆش مبئے و هُشکا مَنِند، او هُدا! 
بچار که تئیی دژمن چه پئیما گُرّنت و چه تئو نپرت کنۆکانی سر چۆن بُرز اِنت. 
تئیی کئومئے هلاپا په چالاکی پندلَ سازنت و تئیی گران‌کَدرێنانی هلاپا شئور و سلاهَ کننت. 
گوَشنت: «بیاێت گار و گُمسارِشَ کنێن که کئومے مماننت و اِسراییلئے نام په یاتێا هم پَشت مکپیت.» 
په همدلی شئورِش کرتگ و تئیی هلاپا اَهدے بستگِش. 
اِدومی و اِسماییلی، موآبی و هاگاری، 
گێبالی، اَمّونی و اَمالیکی، پیلیستی و سورئے نندۆک، 
آشوری هم گۆن آیان همراه اَنت و په لوتئے چُکّان باسکے بوتگ‌اَنت. اۆشت... 
گۆن آیان هما پئیما بکن که تئو گۆن میدیانا کرت، گۆن سیسِرا و یابینا، کیشونئے کئورئے کرّا، 
که اِندۆرا تباه بوتنت و زمینئے کَد و سَمات بوتنت. 
اِشانی سرداران اُرێب و زِهێبئے پئیما کن، شهزادگانِش زِبَه و زَلمونّائے ڈئولا، 
که گوَشتگ‌اَتِش: «بیاێت هُدائے چراگاهان په زۆرَ گِرێن.» 
او منی هُدا! اِشان دَنزێئے پئیما بال دئے، چۆ که پَلارے، گواتئے دێما. 
اَنچش که آس جنگلا سۆچیت و کۆهان مانَ داریت، 
گۆن وتی توپّانان رَندااِش کپ و گۆن سیَه‌گواتان بتُرسێنِش، 
دێمااِش چه شرما سیاه کن تانکه تئیی نامئے شۆهازا ببنت، او هُداوند! 
شرمسار بات و اَبدی تُرسێا کپاتنت، رُسوا بات و بمِراتنت. 
بِلّ بزاننت که تئیی نام هُداوند اِنت و تهنا تئو، او بُرزێن اَرشئے هُدا، سجّهێن زمینئے سرا هاکمیَ کنئے.