زَبور.
82.
اَساپئے زَبور. هُدا، وتی هُدایی بارگاها برجم اِنت، «هُدایانی» دیوانا دادرسیَ کنت. 
تان کدێن په نااِنساپی شئورَ بُرّێت؟ تان کدێن بدکارانی بدلا بێت؟ اۆشت... 
نزۆر و چۆرئوانی دادرسیا بکنێت و گریب و سِتم دیستگێنانی هکّا بگرێت. 
نێزگار و هاجتمندان برَکّێنێت و چه بدکارانی دستا آزات کنێت. 
اے «هُدا» هچَّ نزاننت و سرپدَ نبنت، تهاریا سرگردان اَنت و زمینئے سجّهێن بُنیاد لرزگا اَنت. 
گوَشتُن: «شما ‹هُدا› اێت و شما سجّهێن، بُرزێن اَرشئے هُدائے چُکّ اێت، 
بله مردمانی پئیما مرێت و شهزادگانی پئیما سرشکونَ بێت.» 
او هُدا! جاه جن و زمینئے دادرسیا بکن، که سجّهێن کئوم تئیی میراس اَنت.