زَبور.
75.
په سازگر و وش‌آوازانی سالارا. «برباد مکنئے» تَرزئے سرا. اساپئے زَبور. سئوتے. او هُدا! تئیی شُگرا گرێن، تئیی شُگرا گرێن که تئیی نام نزّیک اِنت و مردم تئیی اَجبێن کارانی هبرا کننت. 
تئو گوَشئے: «وتی گیشّێنتگێن وهدا په اِنساپ دادرسیَ کنان. 
هما وهدا که زمین و آییئے سجّهێن نندۆکَ لرزنت، اے من آن که آییئے پادَگان مُهرَ داران. اۆشت... 
گۆن پُرکبرانَ گوَشان: ‹پَهر مبندێت،› و گۆن بدکاران: ‹وتی کانٹان بُرز مکنێت. 
وتی کانٹان اِنکدر بُرز مکنێت و په کِبر و گُروناکی هبر مکنێت.›» 
چیا که سرپرازی نه چه رۆدراتکا کئیت، نه چه رۆنندا و نه چه گیابانا. 
اے هُدا اِنت که دادرسیَ کنت، یکّێا اێرَ جنت و یکّێا سربُرزَ کنت. 
چیا که هُدائے دستا جامے، چه پرجۆشێن شراب و تهلگا پُرّ اِنت. شرابا رێچیت و زمینئے سجّهێن بدکار آییا تان گُڈّی ترمپا ورنت. 
بله من مُدام هُدائے کارانی هبرا کنان، آکوبئے هُدایا نازێنان. 
«سجّهێن بدکارانی کانٹانَ پرۆشان، بله پهرێزکارانی کانٹ بُرز دارگَ بنت.»