زَبور.
70.
په سازگر و وش‌آوازانی سالارا. داوودئے زَبور. دَزبندیے. او هُدا! زوتّ کن و منا برَکّێن. او هُداوند! په منی مَدَتا اشتاپ کن. 
آ که منی کۆشئے رندا اَنت، سرجَهل و شرمسار باتنت، آ که منی بربادیا گَلَ بنت، پد بکنزات و رسوا باتنت. 
آ که منی سرا «هه، ههَ» کننت، چه پَشَلیا پُشتکا کنزاتنت. 
بله آ که تئیی شۆهازا اَنت، سجّهێن تئیی درگاها شادهی کنات و گَل و بال باتنت، آ که تئیی داتگێن نجاتِش دۆستَ بیت، مُدام بگوَشاتنت: «هُداوند مَزن‌شان اِنت.» 
بله من سِتَم دیستگێن مهتاجے آن. او هُدا! دێم په من اشتاپ کن، تئو منی رَکّێنۆک و مَدَتکار ائے. او هُداوند! دێر مکن.