زَبور.
66.
په سازگر و وش‌آوازانی سالارا. سئوتے. زَبورے. او زمینئے سجّهێن مردمان! په هُدایا شادهیئے گوانکا بجنێت. 
آییئے نامئے مزنیا نازێنێت و آییئے شان و شئوکتا ستا کنێت. 
هُدایا بگوَشێت: «تئیی کار چنکدر باکمال اَنت. تئیی واک و کدرتئے مزنیئے سئوَبا دژمن تئیی دێما هاکا کپنت. 
زمینئے سجّهێن مردم ترا سُجدهَ کننت و ترا نازێننت. هئو! تئیی ناما ساڑاینت.» اۆشت... 
بیاێت و بچارێت که هُدایا چے کرتگ، اَجبێن کار په بنی آدما. 
دریایی هُشک کرت و هُدائے کئوم اۆدا پاد پئیادکا چه کئورا گوَست، آییئے بارگاها شادمانی بکنێن. 
آ گۆن وتی کدرتا تان اَبد بادشاهیَ کنت، چمّی گۆن کئومان اِنت. سرکش آییئے هلاپا پاد مئیاینت. اۆشت... 
او کئومان! مئے هُدایا ستا کنێت، په بُرزتئواری بنازێنێتی. 
مئے زِندی رَکّێنتگ و پادی چه ٹگَلَگا داشتگ‌اَنت. 
او هُدا! چیا که تئو مارا چکّاسِتگ، تئو مارا نُگرهئے پئیما پلگارتگ. 
تئو مارا داما دئور داتگ و مئے گردنا مزنێن بارے اشتگ. 
چه تئیی رزایا مردمان مارا سَرجمیا لگتمال کرتگ، چه آپ و آسا گوَستگێن، بله مارا سرسبزێن جاهێا آورتگِت. 
گۆن سۆچگی کُربانیگان تئیی درگاها کایان و گۆن تئو وتی کئولان پورهَ کنان، 
هما کئول که لُنٹان واده داتگ و دپا گوَشتگ‌اَنت سکّی و سۆریانی وهدا. 
پزّۆرێن دلوَتان سۆچگی کُربانیگَ کنان، گۆن گوَرانڈانی کُربانیگئے دوتّان، په تئو پس و گۆک ندرَ کنان. اۆشت... 
او سجّهێن هُداتُرسان! بیاێت و بِشکنێت، هما چیزّانَ گوَشان که په من کرتگ‌اَنتی. 
گۆن وتی دپا آییئے کِرّا پریاتُن کرتگ، آییئے ستا و سنا منی زبانا اَت. 
اگن بدیے منی دلا بوتێن هُداوندا منی هبر گۆش نداشتگ‌اَت. 
بله هُدایا په راستی اِشکتگ و منی دْوائے تئواری گۆش داشتگ. 
هُدایا ستا بات که چه منی دْوایا نادلگۆش نبوتگ و وتی مِهری چه من دور نداشتگ.