زَبور.
65.
په سازگر و وش‌آوازانی سالارا. داوودئے زَبور. سئوتے. او هُدا! سَهیونا ستا و سنا تئیی ودارا اِنت، گۆن تئو مئے کئول پورهَ بنت. 
او تئو که دْوایانَ اشکنئے! سجّهێن مردم دێم په تئو کاینت. 
آ وهدا که گناه منی سرا لُمبتنت، تئو مارا بکشِت. 
بَهتاور هما اِنت که تئوی گچێنَ کنئے و وتی بارگاها کارئے تانکه همۆدا جهمنند ببیت. چه تئیی درگاهئے نێکیا سێراپ باتێن، چه تئیی پرستشگاهئے پاکیا. 
گۆن وتی باکمالێن کاران، مارا په اَدل و اِنساپ پسّئوَ دئیئے. او مئے رَکّێنۆکێن هُدا! زمینئے چار کُنڈ و دوردست‌ترێن دریایانی اُمێت گۆن تئو اِنت. 
تئو ائے که گۆن وتی زۆر و واکا کۆهِت جۆڑێنتگ‌اَنت و وتا گۆن کدرتا سِلَهبندِت کرتگ، 
دریایانی گُرَّگِت آرام کرتنت، مئوجانی تئوار و کئومانی آشۆپ. 
زمینئے چار کُنڈا نندۆک چه تئیی نشانیان هئیران اَنت، تئو شَگرب و مَگربا پرمائے که شادمانیئے کوکّارا بکننت. 
تئو زمینئے هئیالداریا کنئے، آییا آپَ دئیئے و آبادَ کنئے. هُدائے کئور سررێچ اِنت تئو مردمان گندمَ بَکشئے چیا که تئیی شئور همے بوتگ. 
تئو زمینئے پَلان آپَ دئیئے و ڈگارا همدستَ کنئے، گۆن گوارگا نرمیَ کنئے و رُست و ردۆما برکتَ دئیئے. 
گۆن وتی نێکیا سالا تاجے سرا دئیئے، تئیی پادراه هم چه برکتا سررێچ اَنت. 
گیابانانی چَراگاه آبادَ بنت و کۆهان وتی سرێن په شادمانی بستگ‌اَنت. 
ڈگاران وتا گۆن رمَگان پۆشێنتگ و دَرَگان گۆن گندما، شادمانیئے کوکّارا بُرزَ کننت و سئوتَ جننت.