زَبور.
64.
په سازگر و وش‌آوازانی سالارا. داوودئے زَبور. او هُدا! وهدے نالان و پریاتَ کنان، منی تئوارا بِشکُن و زندا چه تُرسناکێن دژمنان برَکّێن. 
منا چه بدکارانی پندلان چێر دئے، چه رَدکارانی آشۆپا. 
چیا که وتی زبانا زهمانی پئیما تێزَ کننت و وتی تهلێن هبران تیرئے پئیما کارَ بندنت 
تانکه چه وتی سنگران بێمئیارا نشانگ بکننت. اناگت و بے تُرسا آییا تیرَ جننت. 
رَدێن کارا یکدومیا دلبڈّیَ دئینت، هبر که کننت، مکسدِش وتی دامانی چێر کنگ اِنت. گوَشنت: «کئےاِشَ گندیت؟» 
نااِنساپیا دلیل و هُنرَ کننت و گوَشنت: «ما تمان و کمالێن شئورے کرتگ.» په راستی که انسانئے دل و هئیال زانگَ نبنت. 
بله هُدا آیان تیرَ جنت و اناگت ٹَپّیگَ بنت. 
آ وتی جندئے زبانئے سئوَبا ٹگلَ ورنت. هرکَس که بگندیتِش په آیان سرا چنڈێنیت. 
سجّهێن بنی آدمَ تُرسنت، هُدائے کارا جارَ جننت و آییئے کارا په هۆش و سارَ چارنت. 
پهرێزکار هُداوندئے درگاها شادهی کنات و آییئے درگاها پناه بزورات. سجّهێن نێکدِل پَهر بکناتنت.