زَبور.
63.
داوودئے زَبور، هما وهدا که یَهودائے گیابانا اَت. او هُدا! منی هُدا تئو ائے، گۆن وتی سجّهێن دل و جانا تئیی شۆهازا آن، اَرواهُن تئیی تُنّیگ اِنت و جسم و جانُن تئیی هُدۆناک، بےآپ و هُشکێن زمینێا. 
تئیی پاکێن جاگها، منا تئیی شُبێن بوتگ، تئیی شان و کدرتُن دیستگ، 
چیا که تئیی مِهر چه زندا شَرتر اِنت، منی لُنٹ ترا نازێننت. 
تان زندگ آن ترا نازێنان و په تئیی ناما دستان بُرزَ کنان. 
اَرواهُن اَنچش سێرَ بیت چۆ که یکّے وشّێن وراکے بوارت و دَپُن گۆن شادمانێن لُنٹان ترا نازێنیت. 
وتی بسترئے تها هم ترا یاتَ کنان و شپانی پاسان تئیی هئیالا بان. 
تئیی بانزُلانی ساهگا ترا نازێنان، چیا که تئو منی مَدَتکار ائے. 
اَرواهُن گۆن تئو بندۆک اِنت و راستێن دستِت منی پُشت و پناه. 
آ که منی کُشگئے پد و رندا اَنت گار و گُمسارَ بنت و زمینئے جُهلانکیان اێرَ رئونت. 
زهمانی دپا ترّنت و تۆلگانی وراکَ بنت. 
بله بادشاه هُدائے درگاها شادهیَ کنت و هرکَس که گۆن هُدایا سئوگندَ وارت پَهرَ کنت، چیا که درۆگبندانی دپ چُپّ و بندگَ بیت.