زَبور.
61.
په سازگر و وش‌آوازانی سالارا. گۆن سیمی سازان. داوودئے زَبور. او هُدا! منی پریاتا بِشکن و منی دْوایا گۆش دار. 
ترا چه زمینئے گُڈسرا گوانکَ جنان، وهدے دلُنَ دْرهیت. منا دێم په تلارێا بر که چه من بُرزتر اِنت. 
چیا که تئو منی پناهگاه بوتگئے و دژمنانی دێما مُهرێن بُرجے. 
بِلّ که تئیی تمبوا تان اَبد بمانان و تئیی بانزُلانی ساهگا پناه بزوران. اۆشت... 
چیا که تئو، او هُدا، منی داتگێن کئول اِشکتگ‌اَنت و وتی نامئے تُرستگێنانی میراسِت منا بکشاتگ. 
بادشاهئے اُمرئے رۆچان باز کن و آییئے سالان، تان سجّهێن نسلان. 
هُدائے بارگاها تان اَبد شاهی تهتا بنندات، وتی مِهر و وپاداریا آییئے نگهپان کن. 
نون تئیی ناما مُدام نازێنان و وتی کئولان هر رۆچ پورهَ کنان.