زَبور.
59.
په سازگر و وش‌آوازانی سالارا. «برباد مکنئے» تَرزئے سرا. داوودئے شئیر، هما وهدا که شاوولا په داوودئے کۆشا، لهتێن چاروگ آییئے لۆگا رئوان دات. او منی هُدا! منا چه دژمنان برَکّێن و چه آیان که منی هلاپا جاهَ جننت، منی نگهپانیا بکن. 
منا چه بدکاران برَکّێن و چه هۆنیگان نجات بدئے. 
بچار که چِه پئیما په منی کۆشا کمینِش کرتگ. او هُداوند! زۆراکێن مرد منی هِلاپا یکجاه بوتگ‌اَنت، منا هچ گناه و مئیارے هم نێست. 
من هچ گناه و مئیارے نکرتگ، بله اے اَنگت منی سرا اُرُش کنگا تئیار اَنت. په منی کُمکا پاد آ و منی هالا بچار. 
او هُداوند، او لشکرانی هُدا! تئو اِسراییلئے هُدا ائے، آگاه بئے، سجّهێن کئومان سِزا بدئے و بدکارێن درۆهۆکانی سرا رهم مکن. اۆشت... 
شپا پِرَ ترّنت، کُچکانی پئیما گُرّنت و شهرئے چاگردا گَردنت. 
بچار که چه دپا چے درَ کننت، زَهمِش دپا اِنت، گوَشنت: «کَسّ اِشکنگا نه‌اِنت.» 
بله تئو، او هُداوند، آیانی سرا کندئے، سجّهێن کئومانی سرا ریشکندَ کنئے. 
او منی واک و زۆر! تئیی رهچار آن، چیا که تئو منی کلات ائے، او هُداوند! 
هُدا په من مهربان اِنت و منی کُمکا کئیت، دژمنانی سرا وتی پێرۆزیا گندان. 
او هُداوند که مئے اِسپر ائے! آیان مکُش، چُش مبیت که منی کئوم بشمۆشیت. گۆن وتی زۆراکیا اِشان سرگردان کن و اێر بیار. 
په وتی دپئے گناه و لُنٹانی هبران وتی کِبرئے تها بندیگ ببنت. اِشانی نالت و درۆگبندیئے سئوَبا، 
اِشان وتی هِژمئے تها گار و گُمسار کن، گار و گُمسار کن که هچ پَشت مکپنت، تان زانگ ببیت که چه آکوبا بگر تان زمینئے هر کنڈا هُدا بادشاهیَ کنت. اۆشت... 
شپا پِرَ ترّنت، کُچکانی پئیما گُرّنت و شهرئے چاگردا گَردنت. 
وراکئے شۆهازا سَر سَر جنانَ بنت و اگن سێر مبنت وابَ نکپنت. 
بله من تئیی کدرتئے تئوسیپا سئوت و سازَ جنان، سُهبا تئیی مِهرئے ستایا سئوتَ جنان و شادهیَ کنان، چیا که تئو منی بُرزێن کلات ائے و سکّیانی وهدا منی پناهگاه. 
او منی واک و توان! ترا نازێنان. هُدا منی بُرزێن کلات اِنت، منی هُدا که گۆن من مِهرَ کنت.