زَبور.
58.
په سازگر و وش‌آوازانی سالارا. «برباد مکنئے» تَرزئے سرا. داوودئے شئیر. او هاکمان! شمئے بێتئواری نااِنساپی نه‌اِنت؟ مردمانی نیاما په اِنساپ دادرسیَ کنێت؟ 
اِنّه، وتی دلا بےاَدلیَ سازێت و شمئے دست زمینا پِتنه پادَ کننت. 
بدکاران چه ماتئے لاپا وتی راه گار داتگ و چه پێدایشا گُمراه و درۆگبند اَنت. 
آیان زهرے مان اِنت چُش که مارئے زهرا، سْیَه‌مارێئے ڈئولا اَنت که گۆشی بستگ‌اَنت و 
هچ پئیما وتی دێما په مارگرانی آوازا نترّێنیت، هرچُنت که اِزم و هنرَ کننت. 
او هُدا! اِشانی دنتانان مان دپا پرۆش. هُداوندا! اے ورناێن شێرانی نێشێن دنتانان چه بُنا در کن. 
تچۆکێن آپانی پئیما گار باتنت، وهدے کمانَ کشّنت تیرِش کُنٹ باتنت و پَد و نشانے مئیلاتنت، 
هَلزونئے پئیما که گۆن رئوگا آپَ بیت و اِشکَند بوتگێن چُکّئے پئیما که هچبر رۆچئے رُژنا نگندیت. 
چه اِشیا پێسر که شمئے دێز کُنٹگانی آسا بمارنت، ترّ ببنت یا هُشک، هُدااِش گار و گُمسار کنات. 
پهرێزکار، بێرا که گندیت، شادهیَ کنت، وتی پادان مان بدکارانی هۆنا شۆدیت. 
مردمَ گوَشنت: «البت که په پهرێزکارا مُزّے هست، هُداے هست که زمینئے سرا دادرسیَ کنت.»