زَبور.
38.
داوودئے زَبور. دَزبندیے. او هُداوند! منا گۆن وتی هِژما هکّل مدئے و گۆن وتی گَزبا نِهرّ. 
چیا که تئیی تیران منی جان سُپتگ و تئیی دستئے زۆر منی سرا کپتگ. 
چه تئیی گَزبا منی جسم و جانا هچ دْراهیے پَشت نکپتگ و چه گناها، مان هَڈّان هم سلامتیے. 
منی مئیارباری چه سرا سر گوَستگ، گرانێن بارێئے پئیما چه تاگتا گێش اِنت. 
چه منی اَهمکیا ٹپُّن بۆ گپتگ و بَژناک اَنت. 
پوره کُمپ و دوتل آن، سجّهێن رۆچا ماتم کنانا گردان. 
سرێنا سۆچناکێن دردے تئورێنگا اِنت و جسما دْراهیے نێست. 
من آجز آن و درُشگ بوتگان، چه دلئے آشۆپا نالان. 
او هُداوند! منی سجّهێن اَرمان تئیی دێما اَنت، آهسرد و گینسارتُن چه تئو چێر نه‌اَنت. 
دلُن مان سێنَگا کُپ کُپّا اِنت، واک و توانُن در شتگ، چمّانی رُژنایی هم گار اِنت. 
دۆست و همبلُن ٹَپّانی سئوَبا چه من وتا کرّے دارنت و نزّیکێن هم دور اۆشتاتگ‌اَنت. 
آ که منی کۆشئے رندا اَنت، دام چێرَ کننت، بدواه منی گُمسار کنگئے هبرا کننت و سجّهێن رۆچا پندلَ سازنت. 
بله من کرّێئے پئیما آن که نه‌اِشکنت و گنگێئے پئیما که بێتئوار اِنت. 
په راستی من اَنچێن مردمێئے ڈئولا آن که نه‌اِشکنت و دپا پَسّئوے نێستی. 
او هُداوند! په تئییگی اِنت که ودارا آن. او هُداوند، منی هُدا! اے تئو ائے که پَسّئوَ دئیئے. 
چیا که گوَشتُن: «وهدے پادُنَ لرزیت، هما مردمان منی سرا شادهی کنگا مئیل که وتا چه من مسترَ زاننت.» 
چیا که کپگی آن و منی درد مُدام گۆن من گۆن اِنت. 
وتی مئیارباریا مَنّان و چه وتی گناها سکّ پدرد آن. 
سرزۆر و سلامت اَنت، آ که منی دژمن اَنت، بازێنے بے سئوَبا چه من نپرتَ کنت. 
آ که نێکیئے بدلا گۆن من بدیَ کننت، منی دژمن و بُهتام جنۆک اَنت، چیا که من نێکیئے رندا آن. 
او هُداوند! منا یله مکن. او منی هُدا! چه من دور مبئے. 
او هُداوند، منی رَکّێنۆک! په منی مَدَتا اشتاپ کن.