زَبور. 37. داوودئے زَبور. بدکارانی سئوَبا جۆش مجن و رَدکارانی سرا هَسَدّ مکن. چیا که اے کاهئے پئیما زوتَّ گیمّرنت و سبزگانی پئیما هُشکَ ترّنت. هُدائے سرا تئوکل کن و نێکیئے راها گر، وتی مُلکا جهمنند بئے و وپاداریئے رَندگیر. چه هُداوندا شادمان بئے که آ تئیی دلئے مرادا پورهَ کنت. وتی زندمانئے راها هُداوندئے سپردگ کن و آییئے سرا تئوکل، که کارساز هما اِنت. آ تئیی بێمئیاریا نورئے پئیما رۆشنَ کنت و دادرسیا چۆ بامگواهئے رُژناییا دْرپشان. هُداوندئے بارگاها آرام بئے و گۆن اۆپارے آییئے ودارا. آیانی سئوَبا جۆش مجن که وتی راها کامران اَنت و آیانی سئوَبا هم که پلیتێن پندلان کارَ بندنت. چه هِژما دور بئے و گَزبا یله کن. جۆش مجن که ترا دێم په بدکاریا بارت. چیا که بدکار گُڈّگَ بنت، بله آ که هُداوندئے ودارا اَنت مُلکا میراسَ برنت. کَمُّکے وهدا رند بدکارَ نمانیت، شما آییا سکّ باز شۆهازَ کنێت بله نگندێتی. نرم‌دل مُلکا میراسَ برنت و چه وشّێن سُهل و اێمنیا شادکامیَ کننت. بدکار پهرێزکارئے هلاپا پندلَ سازیت و په آییا دنتانَ درُشیت، بله هُداوند بدکارئے سرا کندیت، چیا که زانت آییئے رۆچَ کئیت. بدکار وتی زَهما چه نیاما درَ کننت و کمانا کَشّنت، تان نزۆر و هاجتمندان چێر بترّێننت و نێکدلان تێگانی دپا بدئینت. بله آیانی زَهم، وتی جندئے دلا نندیت و کمانِشَ پرُشنت. پهرێزکارئے کَمّێن هستی چه بازێن بدکارانی هستیا گهتر اِنت. چیا که بدکارانی باسکئے زۆرَ پرُشیت، بله هُداوند پهرێزکارانی مَدَت کنۆک اِنت. هُداوند بێگناهانی رۆچانی نگهپان اِنت و میراسِش نمیرانَ بیت. بلاه و مسیبتانی وهدا بزّگ و شرمندگَ نبنت و کهتی و ڈُکّالئے رۆچان سێر و آبادَ بنت. بله بدکار گارَ بنت، هُداوندئے دژمن چَراگاهئے سبزگانی پئیما گار. هئو! زیانَ بنت، دوتّئے پئیما زیان. بدکار وامَ کنت و پدا ندنت، بله پهرێزکار په دَسپَچیَ بَکشیت. اَلّما، آیان که هُداوند برکتَ دنت مُلکا میراسَ برنت، بله آیان که نالتَ کنت، گار و بێگواهَ بنت. هُداوند هماییئے گامان مُهرَ کنت که هُداوندئے راها شادهیَ کنت. تُرے بٹَگلیت، زمینا نکپیت، چیا که هُداوند آییئے نگهپان اِنت. ورنا اَتان و نون پیر آن، بله چُشێن پهرێزکارے ندیستُن که هُداوندا یله کرتگ یا که چُکّی په نانێا گدا بوتگ‌اَنت. مُدام دَسپَچ اِنت و په آسانی وامَ دنت، چُکّی برکتَ کارنت. چه بدیا دێما چهر دئے و نێکی کن، گڑا تان اَبد مُلکا جهمنندَ بئے. چیا که هُداوندا اَدل دۆست اِنت و وتی دۆستداران یلهَ نکنت. هُداوند تان اَبد پهرێزکارانی پُشت و پناه اِنت، بله بدکارانی نَسل گُڈّگَ بیت. پهرێزکار مُلکا میراسَ برنت و تان اَبد همۆدا جهمنندَ بنت. پهرێزکارئے دپ هکمت تالانَ کنت و زبانی اَدل. هُداوندئے شَریَت آییئے دلا اِنت و پادیَ نلَکُشنت. بدکار، په پهرێزکارا کمینَ کنت و آییئے کۆشئے رندا اِنت. بله هُداوند آییا بدکارئے زۆرئے تها نپرّێنیت و وهدے هَکدیوانا برگَ بیت، په مئیارباریا نئیلیتی. هُداوندئے ودارا بئے و هماییئے راها بۆشت، که ترا په مُلکئے میراس برگا سرپرازَ کنت، وتَ گندئے که بدکار چۆن گُڈّگَ بنت. بدکار و بێرهمێن مردے دیستُن که سرسبزێن درچکێئے پئیما وتی جاها شاداب اَت، بله نمنت و زوتّ مُرت، هرچے شۆهازُن کرت، گِندگ نبوت. بےائیبێن مردا بگند و نێکدلا بچار، چیا که سُهل و اێمنیئے شۆهاز کنۆکا آکبتے هست، بله سجّهێن سرکش گار و گُمسارَ بنت، بدکار گُڈّگَ بنت و آیان آکبتے نێست. پهرێزکارانی رَکّێنۆک هُداوند اِنت و سکّیئے وهدا آیانی کلات. هُداوند آیان مَدَتَ دنت و رَکّێنیت، چه بدکارانی دستا رَکّێنیت و نجاتَ دنت، چیا که آییئے مئیار و باهۆٹ اَنت.