زَبور.
36.
په سازگر و وش‌آوازانی سالارا. هُداوندئے هزمتکار داوودئے زَبور. گناه، بدکارا مان آییئے دلئے جُهلانکیا گوانکَ جنت، آییئے چمّان هُداتُرسی نێست. 
چیا که آ وتی جندئے دلا همینچک وتی تئوسیپا کنت، که وتی گناها نزانت و چه آییا نپرت کرتَ نکنت. 
دپئے هبری بدی و پرێب اِنت، چه اگلمندی و نێک‌کاریا دستی شُشتگ. 
تنتنا وتی گندل و بسترا پندلَ سازیت، گُنهکاریئے راهی گپتگ و بدیا یلهَ نکنت. 
او هُداوند! تئیی مِهر اَرشا رسیت و وپاداری تان جمبران. 
تئیی اَدل و راستی بُرزترێن کۆهانی ڈئولا اِنت و اِنساپ، مزنێن جُهلانکیانی. او هُداوند! تئو ائے که انسان و هئیوانئے رَکّێنۆک ائے. 
او هُدا! تئیی مِهر چنکدر پُراَرزش اِنت، بنی آدم تئیی بانزُلانی ساهگا پناهَ گیپت. 
آ چه تئیی بارگاهئے سررێچێن نیامتان سێرَ بنت و چه وتی لزّتانی کئورا آیان سێراپَ کنئے. 
چیا که زِندمانئے سرچمّگ تئو ائے و چه تئیی نورا اِنت که نورَ گِندێن. 
په وتی دۆستداران وتی مِهرا مُدام برجاه دار و اَدل و راستیا په نێکدلان. 
پُرکِبرانی پاد منی سرا اێر مبات، بدکارانی دست منا سرگردان مکنات. 
بچار بدکار چِه پئیما کپتگ‌اَنت، هاکا سرشکون و پاد آتکَ نکننت.