زَبور.
34.
داوودئے زَبور. هما وهدا که آییا اَبیمِلِکئے کِرّا وتا گنۆکانی پئیما کرت، چه اۆدا در کنگ بوت و وتی راها شت. دایما هُداوندا نازێنان آییئے ستا و سنا مُدام منی دپا اِنت. 
منی اَرواه هُداوندئے سرا پهرَ کنت، بێکِبرێن مردم بِشکننت و شادهی بکننت. 
گۆن من هۆریگا هُداوندا مزنی بدئیێت، بیاێت که هئواریا آییئے ناما نازێنێن. 
هُداوندُن شۆهاز کرت و منا پَسّئوی دات، چه منی سجّهێن تُرسان منا آزاتی کرت. 
آ که چمِّش گۆن آییا اِنت دْرپشان اَنت، آیانی دێم هچبر شرمسارَ نبیت. 
اے مِسکینا تئوار پِر جت، هُداوندا آییئے تئوار اِشکت و چه سجّهێن سکّیان رَکّێنتی. 
هُداوندئے پرێشتگ هُداتُرسانی چپّ و چاگردا پَلّے بندیت و آیان نجاتَ دنت. 
بچَشێت و بچارێت که هُداوند نێک اِنت، بَهتاور هما اِنت که آییئے مئیار و باهۆٹَ بیت. 
او هُداوندئے پَلگارتگێنان! چه هُداوندا بترسێت، چیا که هُداتُرسان هچ کمّیے نێست. 
ورناێن شێر مهتاج و شدیگَ بنت، بله هُداوندئے شۆهاز کنۆکان چه نێکیا هچ کمّیے نێست. 
او چُکّان! بیاێت و چه من بِشکنێت، من شمارا سَبکَ دئیان که هُداوندا چۆن بمَنّێت. 
چه شما کئے په زِندا هُدۆناک اِنت و وشّێن رۆچانی گِندگئے لۆٹۆک؟ 
وتی زبانا چه بدیا دور بدار و لُنٹان چه درۆگا. 
چه بدیا پِر ترّ و نێکی کن، سُهل و اێمنیئے شۆهازا ببئے و همِشیئے رندا بکپ. 
هُداوندئے چمّ گۆن پهرێزکاران اِنت و گۆشی هم په آیانی پریاتان پَچ. 
هُداوندئے دێم بدکارانی هلاپا اِنت، تان آیانی یاتا چه جهانا ببُرّیت و گُمسار بکنت. 
وهدے پهرێزکار پریاتَ کننت، هُداوندَ اِشکنت و آیان چه سجّهێن سکّیانَ رَکّێنیت. 
هُداوند گۆن پْرُشته‌دِلان نزّیک اِنت و درُشته‌روهانَ رَکّێنیت. 
پهرێزکارا بازێن سکّی و سۆریَ رسیت، بله هُداوند آییا چه سجّهێن سکّیانَ رَکّێنیت. 
آییئے سجّهێن هڈّان مُهرَ داریت، چه آیان یکّے هم پرۆشگَ نبیت. 
بدی بدکارا کُشیت و هما که چه پهریزکارا نپرتَ کنت، مئیاربارَ بیت. 
هُداوند وتی هزمتکارانی زِندا رَکّێنیت، هرکَس که آییئے باهۆٹَ بیت، مئیاربارَ نبیت.